ง่วง

กลัวจะเป็นโรคอะไรสักอย่าง
ง่วงนอนตลอดเวลา
ตื่นเช้ามาก็ง่วง
ตอนบ่ายก็ง่วง
ตอนนี้ก็ง่วงแล้ว

ทำไงดีคะพระเจ้า
งานยังเหลืออีกเพียบเลยน้า

สมองมึน สติเมิน
สติมา ปัญญาเกิด

เพ้อเจ้อมากละ
ไปนอนดีกว่า

.........

ยังเศร้าอยู่เลย
ทำยังไงดี
ไม่บิวท์แล้วนะ
ไม่เอาแล้ว
อ่อนแออีกแล้ว

วันเวลาหมุนไป

กลับมาถึงบ้านได้ประมาณ 30 นาที
ออกมาจากสุวรรณภูมิด้วยความรู้สึก...
...ใจหาย...
น้ำตาไหลตลอดทาง

ก็แค่ส่งน้องสาวที่คลานตามกันมาไปเรียนที่อังกฤษ...
เป็นเวลา 2 ปี
แม้ว่าหลังๆ จะไม่ค่อยได้เจอหน้ากัน
น้องคนนี้มันไม่ชอบกลับบ้าน
ไอ้เราก็กลับบ้านดึกเหลือเกิน
...แต่ก็ใจหาย...
น้ำตาเพิ่งหยุดไหลไปเมื่อกี๊เอง
ใครจะรู้ว่า เมื่อถึงเวลาที่เส้นทางชีวิตแต่ละคนที่ห่างกันมันชัดเจนขึ้นแบบนี้แล้ว
...อะไรๆ ที่ต้องเปลี่ยนแปลง ไม่เหมือนเดิม มันก็ชัดเจนขึ้นเช่นกัน...

เมื่อหนึ่งเดือนที่แล้ว
บ้านที่เคยมีกัน 5 คน ก็ลดลงเหลือ 4
และวันนี้ บ้านที่เคยมี 4
ก็เหลือ 3 อย่างเป็นรูปธรรม
1 ในนั้นคือหมี่เอง ที่กลับบ้านดึก ทำงานหนัก
1 ในนั้นคือแม่ ที่รักและดูแลลูกอย่างดีที่สุด เท่าที่เขาจะทำได้
แม่หมี่เลี้ยงลูกไม่เหมือนแม่ที่ไหนในโลกทั้งสิ้น
และ 1 ในนั้นคือน้องชาย ที่ตัวกำลังโต แต่ความคิดโตเกินอายุไปแล้วหลายปี

เคยคิดว่าอยากแต่งงาน
แต่วันนี้มีอีกความคิดหนึ่ง
...ถ้าอยู่กับแม่แบบนี้ตลอดไปได้ก็ดี...
...เป็นห่วง...
โดยเฉพาะสภาพจิตใจและความรู้สึกมากมายของแม่
ที่ต้องเจอกับอะไรต่อมิอะไรมาตลอดกว่า 40 ปี
วันนี้...น้องสาวคนที่แม่เป็นห่วงที่สุด เดินทางไปอยู่ที่ไกล
แม่บอกว่า แม่ไม่อ่อนแอแล้ว
แต่แม่ต้องเข้มแข็ง
ถึงจะดูแลลูกๆ 3 คนแบบนี้ได้
...ยิ่งทำให้ไม่อยากไปไหน...

แต่เวลาก็ผ่านไปเรื่อยๆ
สิ่งใหม่ๆ ก็เข้ามาเรื่อยๆ
ความรู้สึกของวันนี้อาจจางหายไป
ความรู้สึกเศร้าๆ แบบนี้ อาจจะดีขึ้น
หลายต่อหลายความรู้สึกในใจ
ไม่รู้จะบรรยายออกมาแบบไหน
.........

รู้แต่ว่า เราตัวเล็กมาก
ตัวเล็กเหลือเกิน
เล็กจนอาจจะไม่สามารถไปดูแลคนที่เราเป็นห่วงทั้งหมดได้
เล็กจนไม่สามารถแบกรับความรู้สึกของทุกคน และเข้าไปเยียวยาได้ไหว

คำตอบก็คือ คงทำอะไรไปมากกว่านี้ไม่ได้
เพราะเท่าที่ทำอยู่ ก็ทำอย่างสุดหัวใจ
แต่มั่นใจเสมอว่า... วันเวลาที่ผ่านไป กับสิ่งที่รอคอยด้วยน้ำตา
ก็จะมาบรรจบกัน
วันเวลาที่เราเฝ้ารออยู่จะเกิดขึ้นให้เราได้เห็นจริงๆ

ขอบคุณพระเจ้าค่ะ
พระเจ้ารักหนูจัง
ขอบคุณพระเจ้าสำหรับแม่ด้วยนะคะ
แม่ก็รักหนูจังเหมือนกัน

...It's over, it's beginning...

จบแล้ว วันนี้
งานระดมพลคนนิยมกล้อง
ตลอด 5 วัน
ที่ผ่านมาด้วยความน่าเป็นห่วง และผ่านไปด้วยความภูมิใจ
เป็นประวัติศาสตร์หนึ่งหน้า 4 สี ที่งดงามมากของ Gsus7

กับเวลาเตรียมตัว จัดและรื้อโปรแกรมทั้งหมด รวมติดต่อประสานงานและขาย
ใช้เวลา ... 2 สัปดาห์ ...
นั่งหน้าคอมและโทรศัพท์ทั้งวันและคืน
นอนก็หลอนเป็นนิยมกล้อง
เอะอะประชุม
โปรแกรมอัพเดททุก 2 ชั่วโมง (สงสารชาวบ้านเหมือนกัน)
ปั้นความว่างเปล่าขึ้นมาเป็นตัวตนให้ได้เจ๋งที่สุด ที่ต้องมั่นใจว่าไม่แพ้ใคร

เวลา 2 อาทิตย์ เหมือนผ่านไป 2 เดือน เพราะทำอะไรมากมายเหลือเกิน
แทบจะจำภาพของงานบูธที่ขอนแก่นไม่ได้ซะแล้ว

นี่แหละ
ก็เลยโล่งใจ ที่งานมันจบไปเสียได้
ก่อนงานมีความกดดัน เหนื่อย ร้องไห้
ในงานมีขัดแย้ง วุ่นวายและโวยวาย ไม่เข้าใจ
แต่หลังงาน...
ก็จะเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
(วันนี้หัวเราะกันจนน้ำตาไหล)


กลับบ้านพักผ่อนเอาแรงกันเต็มที่
วันพรุ่งนี้ก็กลับมาเผชิญกับสิ่งใหม่ที่ยิ่งใหญ่ไม่แพ้สิ่งเดิมอีกครั้ง

ประวัติศาสตร์เรื่องงานระดมพลคนนิยมกล้องอาจจะเขียนเสร็จแล้ว
แต่คงมีหน้าอื่นๆ ที่รอการเติมให้เต็มจากประวัติศาสตร์เรื่องที่จะต้องเจอต่อๆไป
น้องฝึกงานชื่อ "ทน" ก็เป็นอีกประวัติศาสตร์หนึ่งของ Gsus7
วันนี้ก็ลาจากเราไป หลังจากช่วยงาน จนวินาทีสุดท้าย

เมื่อมีการจบและลาจาก
สิ่งดีๆ มากมายไม่ได้ลาจาก แต่ดำรงอยู่
และรอที่จะสร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่ต่อๆไป

และการเริ่มต้นใหม่ จะเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา

ขอบคุณพระเจ้า
ยิ่งใหญ่จริงๆ ค่ะ

"ระดมพล คนนิยมกล้อง"

หมดเรี่ยวแรงจะเล่าและอัพเดท
กว่าอาทิตย์นึงที่ผ่านมา
หลับตานอน ลืมตาตื่น
ความรู้สึกเดียว

ไปพบกันในงาน
แล้วมาเล่าเบื้องหลัง
แล้วคุณจะตื่นเต้นว่า
เราเจออะไรกันมาบ้าง

ขอบคุณค่ะ

3P...

ตอนที่เคยเรียนวิชา marketing
ก็รู้จักแต่ 4P

แต่การทำงานวันนี้ทำให้เรียนรู้จักอีก 3P
Point
Process
Priority

สำคัญเชียวล่ะ...
แก้ปัญหาตรงจุด
ทำงานตามขั้นตอน
จัดลำดับความสำคัญ
ชัดชัด เน้นเน้น

เริ่มมีโหมดจริงจัง
หลังจากผ่านโหมดอ่อนไหว
(เพราะร่างกายอ่อนแอ)
ได้เวลาฟิต กลับคืนชีวิตสู่มนุษย์เหล็กไหลอีกครั้ง

3P เพื่อการพัฒนา
ขอบคุณพระเจ้าค่ะ

...ผ่าน...

ระหว่างทางไปขอนแก่น
ตลอดจนการเดินทางกลับ
จำได้ว่ามีทฤษฎีใหม่ เกิดขึ้นในหัวอีกจำนวนหนึ่ง
แต่ว่าไม่ได้อัพในทันที
ทฤษฎีที่อุตส่าห์ค้นพบ
ก็อันตรธานหายไป

ผ่านไป 1 อาทิตย์
กับเรื่องราวมากมาย (อีกแล้ว)
มีเรื่องใหม่ๆ เกิดขึ้นตลอดเวลา
ทั้งน่าตื่นเต้น น่าเศร้า น่าใจหาย น่ายินดี
ตอนนี้เหมือนลืมไปหมด

ความทรงจำหายไป
แต่อาการไข้และน้ำมูกแวะมาทักทาย

น้ำมันขึ้นอีกแล้ว
อย่างต่อเนื่อง

ข้อมือที่บวมอยู่ของแม่ก็อาการกำเริบ
ต้องพันผ้า แล้วก็ไม่รู้ว่าจะต้องถึงขั้นผ่าตัดเมื่อไหร่

โปรเจ็คงานใหม่มากมายกำลังรัน
รันไปอย่างที่...
ดูแล้วก็ไม่รู้ว่าจะออกมาดีได้ยังไง
กับเรี่ยวแรงและจำนวนคนที่มีอยู่

เวลาเหนื่อย อะไรก็ดูเป็นไปไม่ได้

แต่ความจริง
คือ...ทุกสิ่งเป็นไปได้

บรรยายไม่ถูก

อนาคต คือสิ่งที่เรากำลังจะก้าวไป
ความฝัน ถูกสร้างมาให้ตรงกันข้ามกับความจริง

เหมือนกับถูกกำหนดแล้วว่า อนาคต น่าจะเป็นความฝันดีของเรา
ไม่อย่างนั้น การก้าวไปข้างหน้า
คงจะน่ากลัวเกินไป

เพี้ยนๆ แบบนี้ล่ะค่ะ
ไข้กำลังกำเริบน่ะ

แล้วก็... ลองไปฟังนะ... เพลง ผ่าน ของ slot machine
เคยฟังแล้วร้องไห้ด้วยล่ะ