มนุษย์เอ๋ย...

เจ้าหมี่เอ๋ย...
พระองค์ทรงสำแดงแก้เจ้าแล้วว่าอะไรดี
และพระเจ้าทรงมีพระประสงค์อะไรจากเจ้า
นอกจากให้กระทำความยุติธรรม และรักสัจกรุณา
และดำเนินชีวิตด้วยความถ่อมใจไปกับพระเจ้าของเจ้า


ฟังแล้วดูเหมือนง่ายใช่ไหมล่ะ
คนที่พระเจ้าพอพระทัย ไม่ใช่คนที่เก่ง
ทำงานได้แปดอย่างในเวลาเดียวกัน

-- ดำเนินชีวิตไปด้วยความถ่อมใจไปกับพระเจ้าของเจ้า--
ได้ยินป่าว เจ้าหมี่เอ๋ย

จำเอาไว้เลย
งานทุกอย่างที่ทำ มีพระเจ้าอยู่ด้วยทั้งนั้นแหละ
เพราะฉะนั้น มันจะออกมาดีไม่ดียังไง
ก็เต็มที่แล้ว จะกลัวทำไมเล่า
ไม่ได้ทำเองซะหน่อย
เอ๊อ จะเครียดไปไหน


--- ขอบคุณที่อ่านเรื่องราวในหัวของหมี่จนจบค่ะ ---

ขอบคุณพระเจ้านะคะสำหรับ มีคาห์ 6:8

ปลาที่ว่ายในสนามฟุตบอล <>--<

เมื่อเช้าได้อ่านหนังสือของ คุณวินทร์ เลียววารินทร์
ที่มีชื่อว่า -- ปลาที่ว่ายน้ำในสนามฟุตบอล --
ที่จริงเห็นมันวางไว้ที่บ้านตั้งนานแล้ว กะจะอ่านมาหลายที (เพราะเชื่อฝีมือนักเขียนคนนี้มานาน)
แต่พอจะหยิบอ่าน ก็แอบมีความรู้สึกว่า มันจะเป็นหนังสือที่เครียดหรือน่าเบื่อไหมน้า

ช่วงนี้สมองไม่ค่อยสงบสุข ไม่ฟิตก็ซึมไปเลย
แถมมีอาการปวดหัว กิ๊ดๆ อย่างไร้สาเหตุอยู่บ่อยๆ
ตอนนี้ก็ปวดอยู่มากอะนะ -_-"

ไม่บ่นละดีกว่า กลับมาพูดถึงหนังสือต่อ...

ใครจะรู้ว่าหนังสือเล่มนี้ (ชื่อแปลกๆ แบบนี้) ตั้งคำถามเกี่ยวกับโลกใบนี้อย่างเมามัน สนุกสนาน
อ่านแล้วตื่นเต้น เพราะมีข้อมูลใหม่ๆ อยู่เต็มไปหมด
(ถ้าไม่ได้มั่นใจเกี่ยวกับความจริงของพระเจ้า ก็อาจจะเชื่อและหวั่นไหวหัวใจ งุนงงตามไปได้)

+++++++

บางทีข้อมูลที่มันอัดแน่นอยู่เต็มหัว
ก็ไม่ได้ช่วยให้การดำเนินชีวิตมันง่ายขึ้นกว่าเดิมสักเท่าไหร่
การเป็นตัวของตัวเอง อาจไม่ได้หมายความถึงการตามใจตัวเอง
แต่อาจหมายถึงการเอาอะไรๆ ออกไปจากชีวิต เพื่อที่จะเรียนรู้สิ่งที่อยู่ในตัวเองให้มากขึ้น
และเดินต่อไปด้วยสิ่งนั้น ++ ด้วยความมั่นใจ

ใกล้จะสิ้นปีแล้ว...
ปีที่ได้รู้จักตัวเองมากอย่างไม่น่าเชื่อ
ปีที่เปลี่ยนแปลงเส้นทางชีวิตไปทางที่ควรไป
ปีที่รู้สึกว่าตัวเองได้พัฒนาในหลายด้านมากขึ้นมากกกกกกกกก

โดยเฉพาะเรื่องการคิด
แต่อีกหนึ่งสิ่งที่ต้องพัฒนาในปีต่อไป
คงเป็นการเอาอะไรๆ ออกไปจากหัวในเวลาที่ควร...

การเป็นตัวของตัวเอง โดยรู้จักพระเจ้าที่อยู่ข้างในตัวเองเนี่ย
คงทำให้เรื่องที่อยากพัฒนาในปีต่อไป
สามารถทำได้ง่ายขึ้น

ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ
^_^

(สามวันที่ผ่านมา มีทั้งอารมณ์ -_-" T_T >_< และ ^_^ )

กลับมาอย่างเต็มภาคภูมิ

--- นึกว่าจะต้องสมัคร blog ใหม่ซะแล้ว ---
ขอบคุณพระเจ้า
ไม่ได้เขียน blog แล้วเหมือนโหมด Emotion ไม่ค่อยถูกควบคุมอย่างมีระบบ
(เว่อร์ไหม)

ใครๆ ที่ติดตามอ่าน Emotional mode ของหมี่มาบ้าง
ก็สามารถกลับมาอ่านต่อได้นะคะ

การใช้สมองและความคิดเป็นงานที่ยาก
แต่จะว่าไป ในทุกวัน เราก็คิดกันเป็นปกติอยู่แล้ว
คิดเรื่องนั้น คิดเรื่องนี้ มีสาระบ้าง ไม่มีสาระบ้าง
คิดเพ้อฝัน ไม่มีทางเป็นจริงบ้าง

ช่วงที่ผ่านมา ได้เรียนรู้อย่างหนึ่งว่า
การคิด เพื่อตอบโจทย์และข้อจำกัดทุกอย่างอย่างดีที่สุด
เป็นเรื่องยาก
ยากกกกกกกกกก
ยากมากกกกกกกก
อ๊ากกกกกกกกกกกกกก

คือมันต้องหาคำตอบที่ดีที่สุด (คำนี้อีกแล้ว) ของทุกข้อจำกัด
ต้องหาวิธีการทุกทางที่จะหาได้
ต้องหาความสร้างสรรค์ที่ไม่เหมือนที่คนอื่นทำมาแล้ว
ต้องหาทุกความเป็นไปได้บนโลกใบนี้

อะไรก็ไม่รู้
มึน
ยิ่งเยอะก็ยิ่งมึนค่ะ

คงต้องไปพักแล้วล่ะ
(ที่ไหนได้ ตั้งใจจะดูรายการโทรทัศน์และเขียนสคริปต์ให้เสร็จภายในคืนนี้)

ขอบคุณพระเจ้า
ความคิดเป็นเรื่องที่ต้องจัดระบบนะนี่นะ

update!!!!

ตอนนี้โพสได้หรือยังเนี่ยยยย
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก

back to real world!!

4 วันกับการพักผ่อนระดับชาติ
ถึงจะไม่สามารถทำให้ความเหนื่อยล้าของร่างกายที่สะสมมากว่า 4 เดือน
หายไปอย่างปลิดทิ้งได้ ---

อย่างน้อย ก็ทำให้จิตใจสดชื่นขึ้น
มีแรงบันดาลใจใหม่ๆ
เปิดหูเปิดตา เปิดโลกภายนอกที่สดใสและคึกคัก
วู้วววว
มีความสุข ---

พระเจ้าสร้างโลก 6 วัน
และมีหนึ่งวันที่หยุดพักการงานทุกอย่าง...

แต่ว่า... พระเจ้าคงไม่ได้สร้างโลกด้วยความเครียด
ไม่ได้สร้างโลกด้วยอาการหน้านิ่วคิ้วขมวด (ใช่ไหมคะพระองค์??)
ระหว่างสร้างไป พระองค์ก็คงมีความสนุกสนานที่ได้คิดสร้างสรรค์ ได้วางแผนงาน ได้จัดการโครงสร้างต่างๆ
และได้ลงมือลงแรงทำให้เกิดสิ่งนั้นสิ่งนี้ขึ้นมาเรื่อยๆ

ไปทะเล 2 วันเต็ม
นับชั่วโมงที่นอนหลับ ไม่น่าจะต่ำกว่า 15 ชม. มั้ง
คุ้มมาก ปกตินอนวันละไม่ถึง 6 ชม.
นั่งสูดอากาศริมทะเลอีกกว่า 6 ชม.
นั่งกินข้าว ทำกิจกรรม ใต้ท้องฟ้ากว้างๆ มีแสงดาวจางๆ อากาศหนาวเล็กๆ อีกประมาณ 4 ชม.

ลืมไปแล้วว่าความวุ่นวายในการงานมันเป็นยังไง
(แต่ระหว่างนั้น ก็ยังมีคืนที่หลับฝันถึงงานอยู่ดี)

เท่านั้นยังไม่พอ
ต่อด้วยความสนุกสนานและคึกคัก ตึ๊กตั๊ก ในคอนเสิร์ต FAT RADIO
กระโดดและเดินกันเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า
เหมือนกลับไปเป็นเด็กอายุ 18
(ฟังแต่เพลงเก่าๆ ร้องตามได้อยู่ไม่กี่เพลง)
คืนวันเสาร์และคืนวันอาทิตย์
งานนี้ทำให้หลายคนเกิดแรงบันดาลใจอย่างไม่น่าเชื่อ

+++ กลับมาสู่โลกใบเดิม +++
แต่ความคิดใหม่
เรี่ยวแรงใหม่
ทัศนคติใหม่
ไอเดียใหม่

โอ้เย
มีความสุขจริงๆเลย

ต่อไปจะทำงานแบบพระเจ้าแล้วนะคะ
ทำงานไปอย่างสนุกสนาน มีความสุข เพลิดเพลิน
เย้ๆๆ
เราจะโต๊
เราจะโต

การอัดแน่นของสสารในสมอง -_-"

วันเสาร์
ตื่นสายกว่าที่เคย แต่ก็ยังรู้สึกว่าง่วงมากอยู่ดี
13 ถึง 14 ประชุม
15 ถึง 19 ถ่าย scoop
21 ถึง 23 ไปงานคืนสู่เหย้า (เสียเงินเปล่าๆ ค่าเข้า 100 บาท โดยไม่ได้เตรียมตัว)
23 ถึง 24 วิ่งเรื่องรถโดนล๊อคล้อ (เสียเงินเปล่าๆ โดยรู้ตัวช้าเกินไป เลยทำอะไรไม่ได้)
นั่งแท็กซี่ไปกลับ 3 รอบ เนื่องจากลืมหยิบใบสั่งหน้ารถไปจ่ายตัง
เป็นวันแห่งการทดสอบที่เต็มไปด้วยความสนุกสนาน

เมื่อวานนี้เจอการขยายตัวอย่างรุนแรงของร่างกาย
ตอน 9 โมงถึง 15 อยู่โบสถ์
16 ถึง 20 อยู่คอนเสิร์ต Power of Praise ขาเกิดการขยายตัว เมื่อยมาก
20 ถึง 23 กินหมูกะทะ ตอนนี้กระเพาะขยายตัว
24 ถึง ตี 2 ขอบตาขยายตัว ตาบวมอย่างสนุกสนาน
เป็นการใช้ร่างกายอย่างคุ้มค่าจนถึงที่สุด

วันนี้
ตอนเช้านำนมัสการแบบไม่ทันตั้งตัว
ต่อจากนั้นเรียนพระคัมภีร์
11 ถึง 13 ประชุมกับ mkt คิด scoop
14 ถึง 17 ไปประชุมกับ mkt consultant
19 ถึง 21 ประชุมกับ media consultant อีกที่นึง

รับเละ หัวสมองถูกใช้งานอย่างเต็มที่
แต่ก็สนุกดี


ชีวิตได้ใช้คุ้มค่าแบบนี้
ไม่มีอะไรจะต้องเสียแล้วววววววววว
(เพราะไม่มีอะไรจะเสียแล้ว)
นี่เอาจริงๆ ข้อมูลอัดแน่น ให้เล่ารายละเอียดนี่เขียนได้ 4 หน้าเลย เยอะเกินไป เรื่องราวของคนหนึ่งคน

สัจจะ...จะทำให้ท่านทั้งหลายเป็นไท!

การเดินตามอารมณ์ความรู้สึกเป็นอะไรที่เหนื่อย
เหนื่อยเกินไป...
เหนื่อยที่จะต้องมาถามตัวเอง ตอบตัวเอง
ถามคนอื่น ตอบคนอื่น
เหนื่อยที่จะต้องมาท้อใจ มาคิดในสิ่งที่ไม่จริง
คิดไปเองทั้งน้านนนน ++

สัจจะ... แปลว่า...ความจริง
ความจริงที่พระเจ้าบอกคือ
จงรักและเชื่อใจในส่วนดีของคน
จงเอาความจริงตัดสินทุกสิ่ง
ส่วนความรู้สึก เอาไว้สัมผัสความรักพระเจ้า

ตอนนี้ตี 2.38 ที่ออฟฟิศ
วันก่อนที่เอาอารมณ์มาเป็นที่ตั้ง แค่ทุ่มนึงก็ปวดหัวอยากกลับบ้านแล้ว
วันนี้เข้าใจทุกอย่าง เริ่มตาสว่าง ตี 2 ก็ยังคึกได้

ขอบคุณพระเจ้าค่ะ
จงรักภักดี
เชื่อใจ
มั่นใจ
เข้าใจ
>_<