... ไม่มีอะไร ...

เมื่อวันก่อนได้พบปะสังสรรค์กับเพื่อนพี่น้อง ญาติมิตรแห่ง "สารกระตุ้น"
หลังจากไม่เจอกันเ้กือบปี
หลังจากนิตยสารที่เป็นแรงบันดาลใจของเรา...ปิดตัวไป...

เหมือนเศร้าแต่ไม่เศร้า
การกลับมาพบกันอีกครั้ง เต็มไปด้วยความสนุกสนาน
ไม่น่าเชื่อว่าการทำงานร่วมกันในเวลาเพียง 6 เดือน
ของคนต่างอายุ ต่างที่มา ต่างสังคม
จะทำให้เรารู้จักกันและสนิทกันได้ขนาดนี้
เป็นช่วงเวลาชีวิตที่ดีจริงๆ ค่ะ
ขอบคุณมากนะ
--สารกระตุ้น--

ตอนที่จะเขียนมันเหมือนไม่รู้จะเขียนอะไร
ก็เลยใช้ชื่อว่าไม่มีอะไร (จะเขียน)

แต่คำว่าไม่มีอะไร
สำหรับใครหลายคนก็ไม่ได้หมายความตามนั้นใช่ไหมล่ะ

>_<

-- พายุลูกต่อไป --

เมื่อ 3 เดือนก่อน
ชีวิตเหมือนถูกพัดด้วยพายุแทคกา-ตูน
แทคกา-ตูนที่มีรายละเอียดในเนื้องานเยอะแยะมากมาย
คล้ายๆ พายุ ที่หมุนๆ พัดชีวิตให้มึนงง

พายุลูกแรกคงเป็นพายุ Nic Channel
ไม่รุนแรง ไม่หมุนเร็ว แต่ลูกใหญ่ แล้วก็เป็นลูกแรกด้วย
รับมือกันแบบตั้งตัวทัน ลุยเต็มที่ แต่มั่วอยู่

ต่อมาเป็นพายุแทคกา-ตูน
ลูกใหญ่ พัีดแรง ลีลาเยอะ
ไอ้ที่คิดว่าจะรับมือทัน รับไหว
-- ก็เกือบตายเหมือนกันแฮะ --
ไม่ค่อยเหมือนกับลูกแรกสักเท่าไหร่
ขนาดมีคนเยอะกว่าเดิม
ยังแทบหมดแรง

ตอนนี้พายุแทคกา-ตูนเริ่มสงบลง
(หรือไม่ก็มีคนอื่นเข้าไปหมุนอยู่กลางพายุแทน)
มีพายุลูกใหม่เข้ามาอีกลูก
คืออัลบั้ม Eve & the Adams ของเพื่อนรักนั่นเอง

ตั้งแต่วันจันทร์ที่ผ่านมา
ลุยงานนี้แบบเต็มตัว
เหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าทั้งกายและใจ
สับสนวุ่นวายแล้วก็เครียดจนปวดหัว

แต่มันก็สนุกดี
ได้ไปนั่งคุยกับอาร์ตไดเก่งๆ
มือกราฟิกส์เก่งๆ
ได้ไปเดินดูโลเกชั่นแล้วก็ถ่ายภาพ
ข้ามเรืออีกต่างหาก

...ไม่ได้ทำอะไรแบบนี้มานานแล้วนะเนี่ย...

ก่อนหน้านี้ ใช้ชีวิตกับการประชุมทั้งวันทั้งคืน

พายุลูกนี้ก็คงจะสอนอะไรหมี่อีกเยอะเลย


จริงไหมที่ว่า
เด็กที่ทำการบ้านด้วยตัวเอง... น่าจะเป็นเด็กที่พัฒนาได้เร็ว
วันนี้เดินขึ้นรถไฟฟ้าใต้ดิน
ก็คิดขึ้นมาว่า...
เอ๊...เขาจะต้องกะละเอียดขนาดไหนนะ
ว่าใต้ดินตรงนี้ ไปโผล่บนดินตรงนั้น แล้วจะไม่ชนอะไร
จะต้องหาข้อมูลอะไรบ้าง

เราทำงานโทรทัศน์ งานเพลง งานที่ต้องเสนอไอเดียทางด้านภาพ
ต้องหาข้อมูลคงไม่ถึงเศษ 1 ส่วน 100 ของเขาเลย
...ยังมีอารมณ์ไม่อยากจะทำ...

แล้วงานของคุณจะดีได้ัยังไงล่ะคะ

คงต้องเรียนรู้จักการทำการบ้านมากขึ้น

เฮ้อ...
การทำงานโปรดักชั่นมันไม่ใช่คิดวัน 2 วันเสร็จ
แล้วอะไรก็ได้ที่ไหนล่ะ

คิดแล้วคิดอีกยังไม่ดีเลยบางที

สู้ต่อไป
อีกหน่อยเธอคงเข้าใจ
(และอีกหน่อยเราก็คงเข้าใจเหมือนกัน)

ขอบคุณพระเจ้าค่ะ สำหรับพายุลูกนี้
เชื่อว่าคงจะไม่พังเยอะ

ประกันสังคม T_T

ปีที่ผ่านมาไปโรงพยาบาลค่อนข้างบ่อย
ประมาณว่า ได้สิทธิ์ประกันสังคมที่โรงพยาบาลยันฮี
(พอพูดถึงชื่อโรงพยาบาลนี้ นึกถึง ศัลยกรรมหน้าอกและจมูกขึ้นมาทันทีเลยใช่ไหมล่ะ 555)

เป็นโรงพยาบาลที่บริการดี และใกล้บ้าน
(รักษาทุกอย่างนะคะ ไม่ใช่แค่ศัลยกรรม)

ก็เลยได้ไปใช้บริการโรงพยาบาลดีๆ ฟรีตลอด 2 ปีที่ผ่านมา
เห็นคุณค่าของประกันสังคมมาตลอด

ทีนี้ เนื่องจากปีใหม่ ป่วยหนัก (อีกแล้ว)
ไข้ขึ้น นอนไม่ได้ ปวดไปทั้งตัว น้ำมูก เสลด ย้อยตลอดเวลา
ก็ต้องไปหาหมอ
ปรากฏว่า ประกันสังคมของเรา ย้ายไปอยู่ราชวิถีซะแล้ว
(ไปได้ยังไง ยังงง)

จะบอกพยาบาลว่า ไม่เอาแล้วค่ะ หนูไม่หาหมอแล้ว ก็คงจะดูงกเกินไป
เพราะหน้าโทรมซีดเซียว ยืนแทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว ณ เวลานั้น

ก็เลยตัดสินใจหาหมอ
หมดไป 929 บาท

หลายคนบอกว่าไม่แพง
บางที่แพงกว่านี้อีก
(ใช่ไหมคะ)

แต่เรา ผู้หาหมอฟรีมาตลอด
ก็แอบน้ำตาไหล
ได้ยาแก้อักเสบมา 1 แผง
พาราเซตามอล 2 แผง (ห้ามกินเกิน 7 วันด้วยนะ)
ยาแก้ไอ และยาลดน้ำมูก อีกอย่างละ 1 แผง

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
ถ้าไม่จำเป็น อย่าไปโรงพยาบาลเวลาที่ประกันสังคมหมด
มันไม่คุ้มเลย

แล้วก็
ทำงานหาเงินเพื่อมาหาหมอ
มันน่าเสียดาย

พรุ่งนี้จ่ายหมอฟันอีก 5,000
ก่อนหน้านี้จ่ายไปแล้ว 9,000
เอาเข้าไป

เอ๊อออออ

กว่าจะรู้ว่าสุขภาพเป็นสิ่งสำคัญ
ก็ได้รับบทเรียนไปหลายดอก
ตลอดปีเลยล่ะ

เอาเป็นว่า
ขอบคุณพระเจ้าค่ะ
หนูจะไม่คิดว่า ตัวเองฟิตและแข็งแรง แบบเว่อร์ๆ อีกต่อไปละ

ออกกำลังกาย และ พักผ่อนให้เพียงพอนะจ๊ะ ชาวโลกทั้งหลาย

H a p p y N e w Y e a r 2 0 0 8

เป้าหมายปี 2008
--- นอนก่อนเที่ยงคืน ตื่นก่อนเจ็ดโมง ---

มีแต่คนถามว่าจะทำได้ไหม
ป่วยน้ำมูกย้อยตั้งแต่ต้นปี

คงต้องทำให้ได้แล้วล่ะค่ะ
ไม่งั้นปีหน้าเป็นหนักกว่านี้แน่ๆ เลย

พระเจ้าอวยพรทุกคนนะคะ
ขอให้เป็นปีใหม่แห่งความสุขสันต์
เย้ๆๆๆๆ

ไม่ยุติธรรม??

เวลาที่คิดๆ ไว้ในใจ ว่าอยากเขียน blog เรื่องนั้น เรื่องนี้
ทำไมตอนที่มาเขียนจริงๆ
หัวข้อที่ใช้
มันกลับกลายเป็นหัวข้อที่คิดได้ตอนกดแป้นพิมพ์ทั้งนั้นเลย

...ตลกดี...

เคยรู้สึกรึเปล่าว่า หลายครั้ง ตัวเองถูกกระทำอย่างไม่ยุติธรรม
ทั้งจากคนรอบข้าง จากเหตุการณ์ต่างๆ หรือจากอะไรก็ไม่รู้ หาสาเหตุไม่ได้

ความรู้สึกคือ ไม่ยุติธรรมเลย

...ตลกดี...

มีบางวูบที่รู้สึกแบบนั้น
แล้วก็อยากจะตบหัวตัวเอง

ปีใหม่นี้มีอยู่ 2 Trip ที่ได้รับเชิญ
Trip ประจำปีของที่บ้าน สุดยอดปรารถนา น่าไปที่สุด กินและนอน
Trip ของบอร์ด Gsus7 เที่ยวสิ้นปีเพื่อคุยเรื่องทิศทางปีต่อไป อันนี้น่าสนุก

อยากไปทั้ง 2 Trip
แต่ ณ วินาทีสุดท้ายก็ตัดสินใจไปกับที่บ้าน เพื่อลดการขัดแย้งในครอบครัว

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากยังไม่ได้ประกาศการตัดสินใจ
ก็เลยโดนไปซะ 1 ดอกใหญ่จากหม่ามี๊ที่รัก

รู้สึกหนึ่งแวบว่า...ไม่ยุติธรรมเลย
ทำไมถึงไม่เข้าใจกันบ้าง ไม่รู้จักลูกสาวคนนี้เลยรึไง

-
-
-
-
-
-
-
-
-

ตอนนี้อยากตบหัวตัวเอง
การที่มีคนอยากให้เราไปเที่ยวด้วย อยากใช้เวลากับเรา
มันเป็นสิ่งที่ดีมากๆ เลย ไม่ใช่หรือไง (ฟะ)
ทำมาเป็นเล่นตัว... ขอความเห็นใจ

.....

เป็นแบบนี้มาตลอด
พระเจ้าดูแลและให้ความอบอุ่นตั้งแต่ยังไม่รู้จักพระเจ้า
++ มีครอบครัวที่ดีและยินดีเป็นที่พึ่งเสมอ
++ มีเพื่อนเก่าที่ยินดีต้อนรับในทุกกรณี
++ และมีเพื่อนใหม่ในทุกทีที่ไป

แต่ชอบเล่นตัว... ลังเล อยากไปมันซะทุกที่ที่ถูกชวน
เพราะรู้สึกว่าตัวเองสำคัญ
เฮ้อออออ
โตแล้วยังไม่เปลี่ยนนิสัยอีก

-
-
-

มนุษย์มีคุณค่าและมีความสำคัญตลอดเวลาอยู่แล้ว
เพราะพระเจ้าให้ความสำคัญกับเราเสมอ

แต่คุณจะสำคัญต่อคนอื่นที่สุด
ก็ต่อเมื่อคุณอยู่ถูกที่ถูกเวลา

มนุษย์หนึ่งคน จะแยกร่างไปอยู่ทุกที่ที่อยากไปในเวลาเดียวกันได้ไหมล่ะ
ถ้าทำไม่ได้
แล้วอยู่ตรงไหนมีประโยชน์ที่สุดล่ะ

++++++++++++++

ที่จริงมันก็เป็นคำตอบของทุกอย่างล่ะนะ
ไอ้ที่มนุษย์ชอบบ่นว่า
...ไม่ยุติธรรมเลย...

มันคืออะไรกันแน่

สิ่งมากมายที่คุณมีทั้งหมด เทียบกับปัญหาเล็กๆ ที่คุณเจอ
คุณว่ามันไม่ยุติธรรมไหมล่ะ

อย่างน้อยที่สุด
ไอ้ที่คุณอยากให้มันเกิดความยุติธรรมเนี่ย
มันดีที่สุดกับคนอื่นไหมล่ะ

++++++++++++

ค้นพบสัจธรรมอีกหนึ่งอย่าง

ความเด็ดขาดเป็นสิ่งสำคัญในการตัดสินใจหลายอย่าง
แต่ก่อนที่จะเด็ดขาดต้องรีบคิด ว่าอะไรมันดีที่สุด
และก่อนที่จะคิดว่าอะไรดีที่สุด

เอาความเห็นแก่ตัวของตัวเองออกไปก่อน

เพราะไอ้คำว่า ...ไม่ยุติธรรมเลย...
มัน focus ที่ความต้องการของตัวเองทั้งนั้น

++++++++++++++

แม่จ๋า
ขอโทษน้า

ฟ้า - - - - - - -

ฟ้า ก็ยังคงเป็นฟ้า
อาจมีลมมีฝนและเปลี่ยนสีไป
หมอกที่มาบางครั้งอาจดูมากไป
แค่เพียงเธอให้เวลาผ่าน
ฟ้าจะเป็นเหมือนเดิม


...นอนไม่หลับ...
มันโหวงๆ ยังไงไม่รู้ค่ะพระเจ้า
เป็นห่วงคนบางคน
ไม่รู้จะทำยังไงดี
ฝากเขาไว้กับพระองค์นะคะ

-- M e R R y C h R i S t m A S --

กว่าจะได้เขียนเมอร์รี่คริสตมาส
ก็ปาเข้าไปวันที่ 27 ธันวาคม

ขอความสุขสวัสดี จงมีแต่คนทั้งปวง

เป็นคริสตมาสที่เหน็ดเหนื่อยเหลือหลาย
นอนตายไร้เรี่ยวแรงติดกันมา 3 คืนแล้ว

แต่ก็เป็นคริสตมาสที่เต็มไปด้วยความสุข ความสนุกสนาน และความชื่นชมยินดี
(รั่วมากกับการไปแคลอริ่งและ Party)
เป็นคริสตมาสที่รู้สึกเหมือนอยู่ถูกที่ถูกทางถูกเวลายังไงก็ไม่รู้
(แคลอริ่งเลิกเที่ยงคืน ที่บ้านพี่หงส์ และข้าวมันไก่ บัวลอย โค้ก ข้าวเหนียวเปียก ที่กินทั้งคืนก็ไม่หมด)

คริสตมาสปีนี้ ขอยกให้เป็นคริสตมาสแห่งการเสียสละ
คืนคริสตมาสอีฟ หมี่นอนตี 4 ครึ่ง ตัดต่องานที่ใช้ในวันรุ่งขึ้น
อีฟและคนอีกมากมายต้องตื่นตี 5 เตรียมตัวไปร้องเพลงให้สื่อมวลชน 5 แห่ง (และอีฟขึ้นร้องเพลงอีก 3 เวที)
พี่อีกหนึ่งคน นอนตี 1 ตื่นตี 4 เพื่อรับโทรศัพท์คนจนถึง 8 โมงเช้า
และคนอีกหนึ่งกลุ่ม ช่วยงานบางอย่างอยู่ 2-3 คืน แทบไม่ได้พักผ่อน

ตลอดวันคริสตมาส หลายคนเตรียมบ้าน จัดงานคริสตมาสให้คนอีกหลายคน
และหลายคนก็ไปทำงาน เป็นเกลือและแสงสว่าง ให้กับหลายที่

เหมือนพระเยซูเข้าไปทุกที มีชีวิตอยู่เพื่อการเป็นพระพร
เกิดมาเพื่อการเสียสละ...

ดีใจจัง

+++++++

มีโอกาสแบ่งปันความรู้สึกให้คนรอบข้างฟัง...
สิ่งที่อยากขอบคุณพระเจ้าตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา
เลือกได้แค่ 3 ข้อ
... 3 ข้อเองเหรอ
อยากขอบคุณเป็นร้อยข้อเลยนะ

1.ขอบคุณสำหรับเรื่องรถคว่ำ
-- ทำให้เรียนรู้จักความห่วงใยและการดูแลของแม่
-- ทำให้เรียนรู้ว่า อย่าคิดว่าตัวเองเก่ง อย่าประมาท
-- ทำให้เรียนรู้ในการขอบพระคุณพระเจ้าทุกกรณี

2.ขอบคุณที่พระเจ้าสอนเรื่องความเชื่อใจ
-- ได้เรียนรู้จักที่จะเชื่อใจคน ไว้วางใจคน เชื่อในส่วนดีของคน หวังใจในคน
-- ถ้าเขาเป็นคนของพระเจ้า พระเจ้าจะรองรับสิ่งดีในชีวิตของเขา
-- เป็นเรื่องที่ลึกซึ้งมาก ขอบคุณพระเจ้าที่สอนหมี่อย่างจริงจังและชัดเจนค่ะ

3.ขอบคุณสำหรับสันติสุขในชีวิต
-- กราฟวัดระดับสันติสุขเริ่มสูงขึ้นแบบมีเสถียรภาพ
-- กราฟอาจจะมีลงบ้างเป็นครั้งคราว (แต่เมื่อก่อน มันขึ้นเป็นครั้งคราวน่ะ แย่กว่า)
-- ทุกเหตุการณ์ในปีที่ผ่านมา สอนให้รู้ว่า
สันติสุขจากพระเจ้าเป็นสิ่งที่แตกต่าง ต้องรักษา ต้องแสวงหา และมีคุณค่ามากๆ


มีอีก เยอะ เยอะ เยอะ เยอะ ที่อยากขอบคุณพระเจ้า
-- ความรักแบบอบอุ่น (นั่นแหละ อบอุ่นมาก)
-- คำว่าครอบครัว (แม่ พ่อ น้องชาย น้องสาว ญาติพี่น้องมากมาย และการแต่งงาน)
-- การร้องไห้ที่ไม่สามารถห้ามน้ำตาได้ (เกิดมาไม่เคยเป็นเลย)
-- คนรอบข้างที่เข้าใจกันและคุยกันรู้เรื่อง (รั่วๆ คล้ายๆ กัน)
-- การทรงนำในการตัดสินใจ (นำแบบก้าวต่อก้าว)
-- เสรีภาพในการเดินกับพระเจ้า (กฏเกณฑ์ ไม่สำคัญเท่าความรักพระเจ้า จำไว้)
-- เรียนรู้จักการดูแลในเวลา บ่อจี๊ (อดเป็นอด)
-- ความสำคัญของการดูแลสุขภาพ (มีคนบอกว่า "ถ้าดูดีๆ จะเห็นว่าโทรมมาก" T_T)
-- การวางตัวที่เหมาะสม (โตซะทีเหอะ)
-- การขยายศักยภาพ (ใครจะเชื่อว่าตัวเองทำอะไรได้มากมายขนาดนี้)
-- การอัศจรรย์ผ่านวิถีชีวิตการทำงานแต่ละวัน แต่ละวัน
-- อีฟ นัทสุดา และทุมพร (เพื่อนรักและลูกแกะ)

เหย เยอะมากเหอะ เยอะมาก เยอะมากมาก
ขอบคุณพระเจ้าค่ะ
ยังไม่หมดนะเนี่ย
ขอบคุณถึงพรุ่งนี้ก็ยังไม่พอเลยมั้ง