-- นาน ช้า ยาว ไกล เยอะ มากมาย -- มึน

2 วันที่ผ่านมา
เหมือนเป็นเวลาที่ยาวนานมากกก
ระยะทางยาวไกล กับอะไรมากมายเหลือเกิน

กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงเถอะท่าน
มีอีกมากมายคอยอยู่นะ

อยู่ดีๆ ก็เฉื่อยเหอะ
งง!!

-- นักบัญชี --

เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา ได้คุยกับนัก (และนักเรียน) บัญชี
ไม่ได้คุยเรื่องเงิน แต่คุยเรื่องการคิด

......................................................................

ระบบการทำงานบัญชี เป็นระบบที่เต็มไปด้วยตรรกะตัวเลข
ผิดหนึ่งจุด ทำให้ผิดทั้งกระบวนการ
เวลาตรวจสอบ ต้องตรวจสอบเป็นจุดๆ

เป็นการทำงานที่ต้องการความถูกต้อง 100%

คนที่จัดการบัญชีต้องเป็นคนที่ละเอียด ชัดเจน ตรงไปตรงมา

เรียกว่าเป็นระบบที่ดีและเป็นคนทีสุดยอดทีเดียว

...................................................................

สำหรับการจัดการเรื่องอื่นๆ ของชีวิต
ที่ดูเผินๆ เหมือนจะละเอียดน้อยกว่า ยุ่งยากน้อยกว่า

กลับใช้ระบบการคิดแบบนักบัญชีมาจัดการไม่ได้

เพราะมันมีเรื่องของคน, สภาพแวดล้อม, เวลา, accident และเหตุการณ์อื่นๆๆ
ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นปัจจัยที่กำหนดความผิดหรือถูก ใช่หรือไม่ใช่ ได้ยาก...มาก

ไม่ละเอียด ไม่ยุ่งยากจุกจิก...
แต่ละเอียดอ่อน

ทุมพร น้องสาวที่น่ารัก ถามว่า
"ทุมพรเรียนบัญชีมา ก็เป็นงานที่เป็นระบบ มันน่าจะทำให้คิดมีระบบนะ"

ระบบการทำงานบัญชี ถูกคิดมาเพื่อทำงานบัญชีอย่างเจาะจง
เหมือนระบบของการทำงานสายพานในโรงงานน้ำปลา
เป็นระบบแก้ปัญหาเฉพาะจุด ปัจจัยเงื่อนไขชัดเจน

...............................................................

ข่าวดี!!

มีระบบการคิดที่ดีที่สุดอยู่ในโลกใบนี้ ซึ่งใช้ควบคู่กับหลักคิดบางอย่างที่ชัดเจนแน่นอน
คิดได้ครอบคลุมทุกเรื่อง
แก้ไขได้ทุกปัญหา
จัดการได้ทั้งงานกว้างและงานแคบๆ
ปัจจัยเกี่ยวข้องจะมากจะน้อย ก็พอจะวิเคราะห์ได้

ก็ยังไม่รู้นะ ว่าจะคิดให้ได้เป็นระบบแบบนี้ ต้องทำยังไง

นึกได้แค่ 2 อย่าง

อย่างแรก อย่าเอาอารมณ์ความรู้สึกของตัวเองเป็นศูนย์กลางในการคิด
อย่างที่สอง เข้าใจ รู้จัก และเห็นคุณค่าทรัพยากรที่เกี่ยวข้องทุกชนิด

ต้องกลับบ้านแล้วล่ะ
สู้ๆ กับทุกเรื่องนะ
ชาวโลก

ด้าน >> มุม

ช่วงนี้เป็นช่วงที่พระเจ้ากำลังสอนให้เปิดมุมมองของตัวเองให้กว้างขึ้น

คำว่ามองต่างมุม
ถ้าหากเข้าใจและจัดการมันได้อย่างถูกต้อง
การมองต่างมุมจะเกิดประโยชน์ได้กว่า 8 เท่า
(เกณฑ์ในการวัดเป็นเรื่องของความรู้สึกค่ะ อิอิ)

เมื่อวันก่อน อ่านพระคัมภีร์ที่พูดถึงอิสราเอล 12 คน
ที่ไปสอดแนมเมืองคานาอัน...

10 คน บอกว่าเมืองนี้ดีมาก แต่น่ากลัวเกินไป
2 คน บอกว่าเมืองนี้น่ากลัว แต่ดีมาก น่าจะบุกไป

10 คนแรกไม่ได้เข้าเมือง (คิดแง่ลบ พระเจ้าไม่ยอม)
2 คนหลัง ได้ร้บการอวยพรมหาศาลถึงลูกหลาน

อันนี้เป็นเรื่องการมองแง่บวกหรือลบ
ซึ่งแต่ละคนที่ไป ก็ไปพร้อมกัน แต่ดันมองไม่เหมือนกันซะนี่

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

วันใกล้ๆ กัน
คุยปรึกษากับพี่นิก พี่สาวคนสวย เรื่องการทำ agenda การประชุม
ประเด็นอยู่ที่ว่า พี่นิกอยากให้มีหัวข้อการประชุมแยกย่อยให้ครบ
ไอ้เราก็คิดว่า การมีหัวข้อมันไม่จำเป็น เพราะเรื่องที่คุยกันหนึ่งเรื่อง
มันก็คลุมประเด็นย่อยครบอยู่แล้ว

เถียงกันตั้งนาน
บทสรุปคือ จัดเรื่องที่คุยให้เป็นหมวดหมู่
ใส่หัวข้อเพื่อให้รู้ว่าเป็นงานหลักของด้านไหน

จบ

ความคิดตรงกัน แต่ดันคุยเหมือนคนละเรื่อง

++++++++++++++++++++++++

ล่าสุด ไปสอนพี่คนหนึ่งทำตารางเวลา
แล้วพี่แกไม่ยอมทำ เพราะไม่มีเวลา และคิดว่าไม่จำเป็น

เถียงกันอยู่ตั้งนาน หน้าดำคร่ำเครียดใส่กันไปซะเยอะ
เราก็พยายามอธิบายเหตุผลร้อยแปดพันประการที่คุณควรจะทำ
อยากให้เห็นประโยชน์

สุดท้าย คุยกันไม่รู้เรื่องก็เลิกคุย
ไปปรึกษาพี่ชายที่น่ารักหนึ่งคน ว่าจะทำยังไงดี

เขาบอกว่า "ก็บอกไปสิ ว่าเป็นกฏของบริษัททีต้องทำ
ถ้าไม่ทำ ก็ไปคุยกับฝ่ายบุคคลเอง"

-_-"

งงไปพักนึง วิธีการนี้ดีที่สุดแล้วเหรอ มันจะเหมือนบังคับเขาไหม

แต่จะว่าไป เพราะเรามองไม่เหมือนเขา ยืนคนละจุด
คุยเท่าไหร่ก็ไม่รู้เรื่องนี่หว่า...
จัดการแบบนี้ท่าทางจะดีกว่าจริงๆ

++++++++++++++++++

หลายต่อหลายครั้ง
การมองคนละมุม ทำให้เราเหมือนอยู่คนละด้าน
อยู่คนฝ่าย

เรื่องที่เล่ามาทั้งหมด ไม่มีใครเป็นศัตรูกัน เรามีเส้นทางเส้นเดียวกัน
และไปด้วยกัน
แต่ว่าเวลาที่คุยหรือเถียงกัน...

บางที มันก็มีอารมณ์ของความอยู่คนละด้านจริงๆ
แบบนี้มันก็เหมือนไปคนละทาง...
สวนทาง
(นึกภาพตาม จะเข้าใจได้ชัดเจนขึ้น)

ในฐานะที่เราทำงานกับคนเยอะ
คงต้องเป็นผู้ใหญ่
จะรอให้ชาวบ้านทุกคนมาเห็นมุมเดียวกับเราหมดคงไม่ได้

และความช่างพูด ช่างอธิบายของเรา
(ด้วยความมุ่งมั่น อยากให้ทุกคนเข้าใจเหมือนกัน)
อาจจะใช้ไม่ได้ดีเสมอไป

อาจเสียเวลา เมื่อยปาก
แต่ไม่เกิดความเข้าใจใดๆ เลย
แถมยังจะเกิดความรู้สึกคนละด้านอีกต่างหาก

ทั้งนี้ ไม่ใช่ว่าเราอยู่คนละด้าน
เพียงแต่เราอยู่คนละมุมเท่านั้นเอง

พระเจ้าคะ
ขอให้หมี่มองโลกและมองทุกอย่างได้ทุกมุมนะคะ

จะได้เข้าใจและช่วยคนอื่นๆ ที่มองในมุมอื่นๆ ได้มากขึ้น
ขอบคุณพระเจ้าสำหรับการเรียนรู้ค่ะ

>_< ยาวเหอะ

- - จังหวะ - -

จำไม่ได้ว่าเคยเห็น blog ของใครสักคน พูดถึงเรื่อง "จังหวะ"
จังหวะกลอง จังหวะหัวใจ
จังหวะชีวิต

ดูเหมือนอะไรอะไรก็ควรจะมีจังหวะ
จังหวะที่ว่า ไม่ใช่จะเป็นจังหวะอะไรก็ได้
แต่เป็นจังหวะที่สม่ำเสมอ มีทิศทาง ที่มาที่ไป

การมีจังหวะแบบนี้
...ทำให้ไม่เกิดความสับสนมึนงง
...ทำให้ไพเราะและน่าฟัง
...ทำให้รู้ว่าอะไรๆ ยังปกติดี
...ทำให้รู้ว่า สิ่งที่กำลังจะเข้ามา เป็นจังหวะเดียวกับเราไหม

จังหวะกลองแบบ R&B ก็ไม่เหมือนจังหวะกลองแบบ Rock...
คงแล้วแต่คนจะชอบ

จังหวะหัวใจของแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน
เรื่องนี้เป็นเรื่องควบคุมลำบาก...

แล้วแต่ละคนก็จะมีจังหวะชีวิตที่แตกต่างกัน

ซึ่งถ้าจูนจังหวะให้ตรงกันได้...
การเดินร่วมทางกันก็คงจะง่ายขึ้นเยอะ


บางเวลา จังหวะชีวิตของเราอาจจะช้า...down...deep
แต่ในเวลาเดียวกัน คนบางคน อาจจะมีจังหวะที่ตื่นเต้น สนุกสนาน

ถ้าได้มาคุยกันมันจะเข้าใจกันไหม -_-"

วันนี้
พี่นิยมสอนว่า เวลาขยับตัวหรือทำอะไรก็ตาม ต้องมีจังหวะ

(อันนี้เพิ่มเองค่ะ) เราจะได้รู้ว่า เราจะไปทางไหน ทำอะไรต่อ ได้อย่างไม่ติดขัด
มีจังหวะในการคิด มีการจังหวะในการพูด
มีจังหวะในการทำอะไรต่างๆ ที่เหมาะกับเรา...

ที่อาจจะต้องหาให้เจอโดยเร็ว

ถ้าไม่รู้จักจังหวะของตัวเอง คงจูนกับคนอื่นยาก

ถ้าไม่รู้ว่าพระเจ้าสร้างจังหวะแบบไหนให้กับเรา
เราจะเดินและทำสิ่งต่างๆ อย่างดีตามแผนการที่พระเจ้าวางไว้ได้ไหมละเนี่ย

ไม่รู้เหมือนกัน
แต่รู้ว่า ที่ผ่านมาเป็นคนแม่นจังหวะเพลงมาก
(อาจจะไม่แม่นคีย์ -_-")

ถ้าจังหวะชีวิตเราแม่นด้วยก็น่าจะดีนะ

พระเจ้าช่วยหมี่จูนด้วยนะคะ

กลับมา...

วันนี้ได้ไปโบสถ์แค่แป๊บเดียวเอง
ต้องไปขายของให้แม่ที่ร้าน

กลับมาบ้านแล้วได้ฟังข่าวดีหนึ่งอย่าง
ตอนอาบน้ำก็คิดถึงน้องสาวคนหนึ่ง
ที่เคยสนิทกันมาก รักมาก
ตอนนี้ไม่ค่อยได้เจอกัน
ชีวิตอยู่กันคนละที่

เขาไปผ่าตัด
ที่ต้องโดนเส้นประสาท
ทำให้เขาความจำเสื่อม

จำอะไรไม่ได้เลย
จำหมี่ไม่ได้ด้วย

ทำอะไรไม่ได้นอกจากพยายามโทรไปคุยและอธิษฐานเผื่อ

วันนี้ได้ยินข่าวดี ที่น่าดีใจมาก
น้องสาวคนนั้นมาโบสถ์ กับพี่ที่มหาวิทยาลัยคนหนึ่ง

เหมือนพระเจ้าพาเขากลับมา
กลับมาในที่ที่เป็นของเขาอีกครั้ง

หลายครั้ง
สิ่งที่เกิดก็เป็นสิ่งที่เราไม่เคยคิดไว้

สิ่งที่ดูไม่น่าจะเป็นไปได้ก็เกิดขึ้น

ทุกอย่างเป็นความจริง
ที่ล้วนแล้วแต่มีผลทางความรู้สึก

ไม่ว่าใครหนึ่งคนในชีวิตจะไปไหน
จะเป็นอย่างไร
อะไรจะเกิดขึ้นกับชีวิตของเขา

แต่วันหนึ่งเขาจะกลับมา
อยู่ในที่ที่เขาควรอยู่อีกครั้ง

รอคอยด้วยความรู้สึก
แต่เชื่อด้วยความจริง

You'll come back, when they call You.

It started out as a feeling
Which then grew into a hope

Which then turned into a quiet thought
Which then turned into a quiet word

And then that word grew louder and louder
Til it was a battle cry

I'll come back
When you call me
No need to say goodbye

Just because everything's changing
Doesn't mean it's never been this way before

All you can do is try to know
Who your friends are
As you head off to the war

Pick a star on the dark horizon
And follow the light

You'll come back
When it's over
No need to say good bye

You'll come back
When it's over
No need to say good bye..


Now we're back to the beginning
It's just a feeling and no one knows yet

But just because they can't feel it too
Doesn't mean that you have to forget

Let your memories grow stronger and stronger
Til they're before your eyes

You'll come back
When they call you
No need to say good bye

You'll come back
When they call you
No need to say good bye..

I love this song and I love this movie.
Love You, my Aslan...

อัสลาน...

ได้ไปดู นาร์เนีย ภาค 2 เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา
คราวนี้ เด็กๆ (ที่โตกันหมดแล้ว) ต้องต่อสู้กันอย่างแสนสาหัส
โดยปราศจากวี่แววของอัสลาน... ผู้นำที่ทุกคนวางใจ

หลายๆ ครั้ง ชีวิตเราก็ต้องเผชิญกับอะไรหลายๆ อย่างด้วยจิตใจที่หวั่นไหว
เพราะไม่มีคนหนึ่งคนที่เราพึ่งพาได้อยู่ข้างๆ

สิ่งที่เกิดขึ้นมีอยู่ 2 ตัวเลือก
สู้ต่อไป เหมือนมีที่ปรึกษาคนนั้นอยู่ใกล้ๆ
หรือตัดสินใจก้าวไปข้างหน้าตามใจตัวเอง

เวลาที่ตามใจตัวเอง หลายครั้งก็เกิดจากอาการโกรธ
คนทีอยากจะปรึกษา ไม่อยู่ให้ปรึกษา
ทำเองก็ได้ (วะ)

อัสลานยังคงเป็นผู้นำที่ยิ่งใหญ่
สาวกทุกคนสามารถเชื่อมั่นและพึ่งได้เสมอ
เพียงแต่การที่มองไม่เห็นอัสลาน... ทำให้ความวางใจลดน้อยลง
และสิ่งดีๆ ที่เคยมีในตัวของแต่ละคน เริ่มหายไป

วันที่เราตามหาอัสลานด้วยความเชื่อ
ด้วยใจที่ต้องการการช่วยเหลือจริงๆ.....


อัสลานจะมาทันเวลาเสมอ

เพราะอัสลานไม่เคยไปไหน




รู้อย่างนี้แล้ว...
ทุกครั้งที่สู้และเผชิญกับสิ่งใดๆ
ก็คงไม่จำเป็นต้องกลัวหรือหวั่นไหวอีกนะ