tag:blogger.com,1999:blog-19059671090722873532011-12-03T19:09:23.923+07:00I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.comBlogger2081100tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-60286114957436779272011-10-24T01:18:00.000+07:002011-10-24T01:19:09.792+07:00บางทีแม่งก็สงสัยว่า การที่เรามีคำถามอะไรขึ้นมาเยอะๆ โดยเฉพาะคำถามที่บางคนเรียกว่าไร้สาระ<br />มันเป็นเพราะเรามีเวลาว่างมากเกินไปรึเปล่า <br /> <br />ตัวอย่างเช่น<br />คนเราควรมีชีวิตอยู่ถึงเมื่อไหร่<br />เอาจริงๆ มนุษย์มีกี่ประเภทกันแน่<br />อะไรคือนิยามของคำว่า "ถูกต้อง" <br /> <br />ช่วงนี้เป็นช่วงสถานการณ์บ้านเมืองวิกฤต<br />น้ำท่วมหนัก... <br />ซึ่งจริงๆ ก็ท่วมทุกปี แต่ปีนี้น้ำเข้าไปในกรุงเทพด้วย<br />ทุกอย่างก็เลยกลายเป็นเรื่องใหญ่ <br /> <br />สถานการณ์คล้ายๆ วิกฤติการเมือง<br />มีคนที่เจอความยากลำบากจากสถานการณ์โดยตรง<br />มีคนที่ไม่เจออะไรเลย แต่รับข่าวสารทุกวัน<br />มีคนที่ไม่เจอและไม่สนใจเหี้ยอะไรทั้งสิ้น ดำเนินชีวิตเหมือนเดิม<br />มีคนที่อินกับสถานการณ์มากๆ แล้วก็ทะเลาะกัน<br />มีคนที่เข้าไปมีส่วนร่วมกับสถานการณ์ ทั้งในแง่ดี แง่ไม่ดี ช่วยเหลือ ฉวยโอกาส<br /> <br />เป็นเรื่องตลกดีเหมือนกัน อยู่กรุงเทพมา 27 ปี ไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้<br />พอขึ้นมาอยู่เชียงใหม่ กรุงเทพก็งานเข้า<br />ตอนนี้อยู่พื้นที่สูง ไม่ได้มีความเสี่ยงอะไร<br />เรากลายเป็นเหมือนคนนอกที่ได้แต่รับรู้สถานการณ์จริงบ้าง เว่อร์บ้าง ตาม social network <br /> <br />อาจจะเป็นเพราะไม่ได้เจออะไร ก็เลยมีปัญญามาพล่ามและถามคำถามไร้สาระ<br />แต่ว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกับประเทศไทยวะเนี่ย!!??<br /> <br />ช่วงน้ำท่วมหนักนี่ อ่านการ์ตูนจบไป 2 เรื่อง <br />เป็นการ์ตูนตาหวาน มีมุกประหลาดๆ อ่านไปขำไป แต่บางช็อตก็จะร้องไห้<br />เนื้อหามันสะท้อนเรื่องที่อยู่ภายในใจของคนจริงๆ ได้ไม่น้อยเลย<br /> <br />การ์ตูนญี่ปุ่นนี่มันตลกดีนะ <br />ตัวละครวนเวียนอยู่กับเรื่องของตัวเอง<br />มันไม่รู้จักตัวเองสักที ต้องให้คนรอบข้างหรือสถานการณ์ห่วยๆ มากระตุ้น <br />บางทีก็น่ารำคาญ<br />แต่บางทีแม่งก็เป็นเรื่องจริง<br /> <br />มันต่างอะไรกับชีวิตจริง ที่เราเองก็วนเวียนอยู่กับสิ่งที่ตัวเองรู้สึก คิดและเชื่อ<br />วนเวียนอยู่กับเรื่องรอบๆ ตัวที่ได้อ่าน ได้เห็น แล้วก็ตัดสินมันด้วยมุมมองของตัวเอง<br /> <br />สงสัยต้องเลิกเสพเฟสบุคสักเดือนนึง<br />จะได้เลิกรู้สึกผิดกับการไม่ได้อยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเพื่อนพี่น้องที่กรุงเทพซักที<br />แต่เอาเข้าจริง คงลาพี่น้องประเทศไทยใน social network ได้ไม่เกิน 2 ชั่วโมง...<br /> <br />เฮ้อออออออออออออออ <br />อ่านการ์ตูนดีกว่า...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-6028611495743677927?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-50349183379621448122011-09-28T16:59:00.001+07:002011-09-28T17:05:18.172+07:00"คนในครอบครัวเราเองก็อย่าปล่อยมือจากกัน อย่ายอมแพ้ต่อชีวิตของตัวเอง<br />ต่อให้มีเรื่องลำบาก เรื่องน่าเศร้า สิ่งที่สำคัญคือทุกคนในครอบครัวมากินข้าวพร้อมหน้า<br />เรื่องที่ปล่อยไว้ไม่ได้เลยคือปล่อยให้ท้องหิว กับการอยู่คนเดียว<br />เพราะอย่างนั้น การที่ทุกคนอยู่กับฉันมาตลอด จึงทำให้ฉันมีความสุขอย่างมาก"<br />จาก SUMMER WARS ฉบับการ์ตูน เล่ม 3<br /> <br />เมื่อเช้าฝนตกหนักติดต่อกันหลายชั่วโมง<br />แล้วก็ตามคาด น้ำล้นจากแม่น้ำปิง ท่วมตัวเมืองเชียงใหม่หลายๆ จุด<br />ได้คุยกับคนเชียงใหม่ เค้าบอกว่าปีนี้น้ำเยอะกว่าทุกปี<br /> <br />ดูเหมือนว่าอนาคตที่ถูกเขียนไว้ คงใกล้จะเป็นจริงเร็วๆ นี้<br />อนาคตเป็นสิ่งน่ากลัวก็จริง แต่ปัจจุบันอันเลวร้ายที่เห็นอยู่กับตากลับน่ากลัวกว่า<br /> <br />ช่วงนี้มีอะไรอยู่ในหัวที่อยากทำเยอะแยะเต็มไปหมด<br />วางแผนนั้นนี้ ทั้งที่ไม่รู้ว่าจะอยู่ถึงวันนั้นหรือเปล่า คิดไปแล้วอาจจะไร้ประโยชน์<br />เช่นเดียวกัน กังวลไปก็อาจจะไร้ประโยชน์<br /> <br />สิ่งที่ดีที่สุดคือ เราไม่ได้อยู่คนเดียว<br />จริงๆ แล้วมันโคตรจะดีเลยที่เราไม่ได้อยู่คนเดียว<br />ถ้าเรายังไม่ได้อยู่คนเดียว ชีวิตและอนาคตก็คงยังไม่จบ<br /> <br />ในหนังสือการ์ตูนอีกเล่ม 20th Century Boy<br />มีบทสนทนาอันนึง<br /> <br />"บอกผมที่ ว่าทำยังไงถึงจะชนะความสิ้นหวังได้"<br /> <br />"หนทางชนะความสิ้นหวังเหรอ...<br /> <br /> <br /> <br />ไม่มีหรอก<br /> <br /> <br /> <br />แต่มีสิ่งที่ทำได้ คือ เดินต่อไป..."<br /><br /> <br />คิดเอาเองว่าการ์ตูน 2 เล่มนี้รวมกันแล้วเท่ากับ<br />"เดินต่อไปกับครอบครัวของคุณ"<br />ครอบครัวคือคนที่รักกัน จับมือกัน ไปด้วยกัน ประคับประคองกัน <br /> <br />ว่าแล้วก็...<br />ถ้ากลับไปวันไหน หรือขึ้นมาวันไหน<br />มากินข้าวพร้อมหน้ากันนะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-5034918337962144812?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-84992415199106682992011-09-15T02:12:00.001+07:002011-09-15T02:12:57.451+07:00"ทำไมกูต้องจ่ายเงินเดือนละตั้งหลายพันเพื่อไปอยู่หอเล็กๆ ชั้น 4 ที่เชียงใหม่<br />ในเมื่อคอนโดตัวเองก็ใหญ่ แถมอยู่ตั้งชั้น 15 ลมดีกว่าตั้งเยอะ"<br />เป็นคำถามที่ผุดขึ้นมาในหัวตอนที่ไปยืนรับลมที่ระเบียงคอนโด เช้าวันที่ถึงกรุงเทพ<br /> <br />คนเรานี่นะ บางทีทำอะไรก็ไม่รู้เหตุผลหรอก รู้แต่ว่ามันต้องทำแล้ว ต้องไปแล้ว<br />อยู่กับที่ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว<br /> <br />การมาอยู่เชียงใหม่มีข้อเสียอยู่หนึ่งอย่าง<br />คือ สถานที่ดีๆ สำหรับการหลบหนีโลกแห่งความเป็นจริงได้หายไป<br />ส่วนข้อดีของมันก็คือ ชีวิตจริงของเรากลายเป็นโมเมนท์ที่มีความสุขได้มากขึ้น<br /> <br />ไม่รู้อุปาทานหรือเปล่า<br />แต่อยู่เชียงใหม่ไม่ค่อยเป็นหวัด (เป็นกระเพาะบ่อยกว่า เพราะตื่นกับนอนตามใจตัวเองมาก - -")<br />ไม่ว่าจะฝนตกหรือแดดออก ดอยสุเทพและอ่างแก้วก็ยังน่ามองอยู่เสมอ <br /> <br />กลับมาเล่าต่อในช่วงที่อยู่กรุงเทพ<br />"ทำไมกูต้องมายืนโบกรถเมล์สายที่ไม่ค่อยยอมจอดป้ายวะ"<br />"ทำไมพ่อแม่ต้องจ่ายเงินแพงๆ มาให้ลูกเจอรถติดหน้าโรงเรียนมันทุกวันวะ" <br />"ทำไมมันยึดสองเลนส์แล้วไม่รู้สึกละอายใจบ้างวะ"<br />"ทำไมเลือกรับคนเฉพาะทางที่อยากไปวะ ทำไมมาขับแท็กซี่ ไม่ไปขับรถเมล์ซะให้สบายใจ"<br />"ทำไมต้องมายืนรอต่อคิวเพื่อกินข้าวแพงๆ ที่หากินได้เกลื่อนกลาดทุกห้าง"<br />"ทำไมใครๆ ก็อยากมาเซ็นทรัลลาดพร้าววะ"<br />คำถามพวกนี้ผุดขึ้นมาเป็นระยะตลอดการเดินทาง <br /> <br />อืม <br />ได้คำตอบของคำถามแรกแล้วมั้ง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-8499241519910668299?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-28337132641304126172011-09-04T03:08:00.001+07:002011-09-04T03:09:48.239+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-xy8017bRC00/TmKJinTubpI/AAAAAAAAAF0/a5YVyvrJGfE/s1600/2011-09-03%2B19.27.13.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-xy8017bRC00/TmKJinTubpI/AAAAAAAAAF0/a5YVyvrJGfE/s320/2011-09-03%2B19.27.13.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5648228110436298386" /></a> <br />เพิ่งอ่านการ์ตูนญี่ปุ่นจบไปหนึ่งเรื่อง <br />แบบว่าเช่ามาตั้งแต่เล่ม 9 ถึงเล่ม 15 อ่านภายใน 24 ชม. <br />อินมาก ต้องอ่านให้จบ <br /> <br />แต่ก่อนเวลาอ่านการ์ตูนญี่ปุ่นก็จะเลือกแต่พวกการ์ตูนตาหวาน <br />หรือไม่ก็การ์ตูนดังๆ ที่พี่ชายซื้ออ่าน อย่าง โคนัน GTO <br />หารู้ไม่ว่า ยังมีโลกอีกหลายใบนัก ที่เรายังไปไม่ถึง <br /> <br />การ์ตูนเรื่องที่กำลังจะกล่าวถึงนี้มีชื่อว่า "Spiral ผ่าเกลียวปริศนา" <br />http://www.bloggang.com/viewblog.php?id=oranuncha&date=18-10-2006&group=1&gblog=2 <br />อ่านข้อมูลและ review คร่าวๆ ตามลิงก์ด้านบน <br /> <br />เป็นเรื่องราวของเด็กกลุ่มหนึ่งที่กำเนิดมาจากยีนส์อันตรายของคนคนหนึ่ง จากการผสมเทียมโดยฝีมือองค์กรลับ <br />ที่เชื่อว่าบุคคลเจ้าของยีนส์นี้ เป็น "ปีศาจ" ที่พระเจ้าส่งให้มาทำลายโลก <br />(ซึ่งก็มีความสามารถ เฉลียวฉลาด และชั่วร้ายจริง) <br />ยีนส์อันตรายนี้จะทำงานเมื่อเด็กอายุ 20 ปี เขาจะไม่เป็นตัวของตัวเอง <br />แต่จะทำเรื่องชั่วร้ายเพื่อให้โลกเต็มไปด้วยความวุ่นวาย <br />เด็กเหล่านี้ได้รับสมยานามว่า Blade Children <br /> <br />มีคนไม่เห็นด้วยกับการสร้าง Blade Children และตามฆ่าทำลายล้างก่อนที่พวกเขาจะอายุถึง 20 ปี <br />ทำให้เด็กกลุ่มนี้เติบโตมาด้วยการหลบหนี ฆ่าฟัน เป็นชีวิตที่ต้องคำสาป และรอคอยคนที่มาปลดปล่อย <br /> <br />ในขณะเดียวกันก็มีชายหนุ่มอีกคนหนึ่ง ที่ฉลาด เก่งกาจ ถือว่าเป็น "พระเจ้า" ที่มาทำลายปีศาจ <br />พระเจ้าคนนี้ได้วางแผนการเพื่อให้ Blade Children ได้รับการปลดปล่อย <br />โดยสร้างสถานการณ์ให้คนทุกคนฝากความหวังไว้ที่น้องชายของเขา <br />น้องชายของพระเจ้ามีทุกอย่างเหมือนกับพระเจ้า แต่ไม่เคยตามทัน ไม่เคยชนะ <br />ทำให้เขาเป็นเด็กที่ถูกแย่งชิงความสุข และชีวิตเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง <br />แต่ในสถาณการณ์ที่เลวร้ายที่สุด คนที่พ่ายแพ้มาตลอดคือคนที่ปลดปล่อยจิตใจต้องคำสาปของคนอื่นๆ <br />โดยที่มือไม่ต้องเปื้อนเลือดฆ่าฟันใคร <br /> <br />คำตอบของเรื่องนี้คือ ในความสิ้นหวังมีความหวัง <br />แน่นอนว่าทุกคนมีความเกลียดชัง พ่ายแพ้ มีคำสาป <br />แต่ว่าแต่ละคนต้องช่วยเหลือตัวเอง ไม่ใช่สิ้นหวังไปกับชะตากรรม หรือรอให้ใครมาช่วยเหลือ <br />คนที่ล้มลง พ่ายแพ้ ทำผิดมาก่อนนั่นแหละ ถึงจะเป็นคนที่ช่วยเหลือคนอื่นได้ <br /> <br />ตอนจบ ผู้ปลดปล่อยคนนี้ กลับกลายเป็นโคลนนิ่งของพี่ชาย ที่ได้ชื่อว่า "พระเจ้า" <br />และมีอายุสั้น อยู่ได้แค่ 20 ปี <br /> <br />มันเป็นการ์ตูนที่ขำ สนุก ท้าทาย ใช้สมอง หดหู่ และ...เศร้ามาก <br />คนเขียนการ์ตูนเรื่องนี้เขียนได้ลึกซึ้งมาก เข้าใจชีวิตมาก <br /> <br />ชีวิตมันก็เป็นแบบนี้จริงๆ นะ <br />เหมือนต้องคำสาป <br />เหมือนถูกไล่ล่า และคอยไล่ล่าคนอื่นเพื่อปกป้องตัวเอง <br />เหมือนสิ้นหวัง และบางครั้งก็มีความหวัง <br />เจ็บปวดกับการถูกหักหลัง เจ็บปวดกับความความเชื่อใจ <br />บางครั้งดิ้นรนหาทางรอดให้ตัวเอง แต่บางครั้งก็อยากทิ้งทุกอย่างให้เป็นเรื่องของชะตากรรม <br /> <br />ชีวิตมันมีอยู่เพื่ออะไรกันแน่ <br /> <br />นี่คือเนื้อเพลงในตอนจบของเรื่อง <br />"เราจะวาดความหวังต่อไปไม่สิ้นสุด <br />แม้เบื้องหน้าจะเห็นแต่ความมืดมน แต่เสียงที่กังวานนี้จะดังก้องต่อไป <br />เพื่อใครบางคนบนเส้นทางแห่งอนาคต <br />ขอให้คำอธิษฐานและการอำนวยพรนี้ ยืนยง..คงอยู่..ตลอดไป..." <br /> <br />ชีวิตมีอยู่เพื่อมีความหวังและก้าวเดินต่อไป <br />เพื่อใครบางคนในวันข้างหน้า <br />อาจไม่ใช่เราที่อยู่ในเส้นทางแห่งอนาคตนั้น <br />แต่วันนี้ เราคือคนที่กำลังส่งเสียงกังวานที่ดังก้องอยู่ <br /> <br />ใช่คำตอบที่ถูกต้องรึเปล่านะ <br />ยิ่งใหญ่เกินไปจริงๆ <br /> <br />สุดท้ายแล้ว <br />ขอมอบเพลงนี้ให้กับชีวิต <br /> <br />http://www.youtube.com/watch?v=oV9aA4W_YxI <br /> <br /> <br />อย่าให้ใครเขาเป็นเจ้าชีวิตเธอ...นะคนดี <br />เพราะเราเกิดมาในโลกแห่งเสรี <br /> <br />อย่าให้ใครเขาเป็นเจ้าชีวิตเธอ...นะคนดี <br />มองดาวบนฟ้าเราก็เป็นได้แค่ฝัน <br /> <br />ทุกวันไม่มีที่สิ้นสุด <br />แต่ใจเอ๋ยใจของมนุษย์...สุดจะลึกที่จะพรรณนา <br /> <br />จึงอยากกู่ร้องเป็นท่วงทำนองของชีวิต <br /> <br />ถึงอดีตบางครั้งอย่างปวดร้าว <br />แม้บทเพลงที่เคยร้องรำทุกค่ำเช้า <br /> <br />นี่ชีวิตเราหรือใครเขาเป็นเจ้าของ <br /> <br /> <br />เพื่อเธอคนดีแด่คนช่างฝัน <br />อย่าให้มันต้องกลายเป็นฝันร้าย <br /> <br />มองฟ้าคืนนี้ยังมีดวงดาวดูพราวพราย <br />แค่อยากรู้ใครคือเจ้าของเธอ <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-2833713264130412617?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-70298561885882309082011-08-13T14:24:00.001+07:002011-08-13T14:24:59.423+07:00มันเป็นอะไรที่ประจวบเหมาะมาก <br />เมื่อคืนนอนไม่หลับ ด้วยคิดมากเรื่องที่ไร้สาระสุดๆ <br />ก็เลยตื่นมาดู DVD ละครเรื่องอุ้มรักที่ดูค้างไว้ <br />เป็นตอนที่นางเอกคลอดลูกพอดี <br />ในละคร คลอดลูกไป น้่ำตาไหลไป ทั้งพ่อทั้งแม่ <br />คนดูก็ดูไป น้ำตาไหลไป <br /> <br />8 เดือนแล้วที่มาอยู่เชียงใหม่ <br />ห่างบ้านและห่างแม่นานที่สุดในชีวิต <br />เพราะเพิ่งกลับไปกรุงเทพปลายเดือนที่แล้ว <br />อาทิตย์นี้ก็เลยไม่ได้ลงไปหาแม่ <br />ได้แต่โทรไปหา <br />คำพูดของวันนี้แม่คือ "อย่าทำให้แม่ทุกข์ก็พอใจแล้ว" <br />เพราะแม่คาดหวังน้อยแบบนี้ เราเลยทำอะไรให้แม่น้อยๆ แบบนี้หรือเปล่านะ <br /> <br />โทรหาแม่แล้วก็โทรหายาย ยายไม่อยู่บ้าน <br />ยายกำลังเดินทางไปเที่ยวพัทยากับป้าๆ และอาๆ <br />แม่ก็จะตามไปพรุ่งนี้ <br />วันหยุดยาวนี้เลยถือเป็นช่วงเวลาพักผ่อนของบรรดาแม่ๆ ทั้งหลาย <br />บรรดาวัยรุ่นก็เฝ้าร้านไป <br />วัยรุ่นคือน้องๆ รุ่นที่กำลังเรียนมหาลัย <br />ส่วนรุ่นๆ เราห่างไกลชีวิตแบบวันหยุดเฝ้าร้านให้แม่มานานแล้ว <br />ต่างคนต่างไปมีชีวิตและทำธุรกิจของตัวเองกันหมดแล้ว <br />ถ้ามีโอกาสก็อยากบอกน้องๆ ทุกคนว่า <br />เดี๋ยวเราจะมีเวลาของตัวเองแน่นอน <br />ตอนนี้ เมื่อเวลาและชีวิตยังเอื้ออำนวย <br />อยู่ข้างๆเค้าและทำให้เค้าไปเถอะ <br /> <br />เหมือนเป็นสัจธรรมนะ <br />มนุษย์ถูกสร้างมาให้มีชีวิตของตัวเอง <br />ยิ่งโต ยิ่งต้องเลือกใช้ชีวิตตามเส้นทางของตัวเอง <br />ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ หมี่กลับไปกรุงเทพทุกเดือน <br />ทุกครั้งที่กำลังจะไปขึ้นรถกลับเชียงใหม่ <br />ก็จะเดินไปกอดแม่ บอกแม่ว่า ไปแล้วนะ เดี๋ยวมาหาใหม่ <br />ใจหายมาก คิดถึงแม่ ไม่อยากไป <br />แต่ก็ไม่รู้ทำยังไง อยากใช้ชีวิตที่เชียงใหม่ <br />คนที่รู้ว่าตัวเองชอบอะไร ต้องการอะไร มันยากอย่างเนี้ยแหละ <br />เรื่องเยอะ ทำๆ ไปให้เพื่อให้คนอื่นสบายใจก็ไม่ได้ <br />อะไรที่ฝืนเกินไป ไม่เคยจะทนไหวเลยจริงๆ <br /> <br />วันนี้นั่งคิดว่าถ้าเราอยู่เชียงใหม่ไปเรื่อยๆ <br />อีก 5 ปี อีก 10 ปี <br />ถึงวันนั้น แม่คงต้องการคนดูแลแล้วล่ะ <br />หมี่จะทำยังไงนะ ถ้าไม่อยากกลับไปอยู่กรุงเทพแล้ว <br />และแม่ก็ไม่อยากมาอยู่เชียงใหม่ด้วย <br />คิดแล้วน้ำตาจะไหล <br /> <br />แม่เป็นซุปเปอร์ฮีโร่ของหมี่ <br />แม่เก่งที่สุด <br />อดทนที่สุด <br />เข้มแข็งที่สุด <br />ใจสู้ที่สุด <br />แม่ไม่แสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น <br />แม่ไม่เคยต้องการให้ใครเป็นห่วง <br />แม่ไม่ชอบขอความช่วยเหลือใคร <br />แม่ด่าเก่ง ไม่เคยพูดหวานๆ <br />แต่แม่ก็เชื่อใจและให้โอกาสลูกทุกคนตลอดเวลา <br />เพราะอย่างนี้หรือเปล่า หมี่เลยทำตามใจตัวเองแบบนี้ได้อยู่ทุกวัน <br /> <br />วันที่จำเป็นต้องอยู่ข้างๆ แม่ต้องมาถึงสักวันแหละ <br />แล้ววันนั้นหมี่จะไปอยู่ตรงนั้นนะแม่นะ <br /> <br />รักแม่ที่สุดที่สุดที่สุด <br />โอ่ย.... <br />น้ำตาจะไหล<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-7029856188588230908?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-59534825873571465832011-08-13T14:23:00.000+07:002011-08-13T14:24:27.934+07:00พอเขียนคำว่า "ชนชั้นทางสังคม" แล้วรู้สึกว่าวิชาการมากๆ <br />ทั้งๆ ที่คำนี้มันวนเวียนอยู่ใกล้ตัวเราเป็นที่สุด <br /> <br />ชนชั้นทางสังคมคืออะไร <br />ในความเข้าใจของหมี่ มันคือการจัดลำดับขั้นสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์ <br />จากการเอาอะไรสักอย่างที่ในสังคมนั้นๆ เชื่อว่าถูกต้องมาเป็นบรรทัดฐาน <br />จัดลำดับสูงต่ำกันโดยฝีมือมนุษย์ขี้เหม็นด้วยกันเองนี่แหละ <br /> <br />แม่งเป็นอะไรที่ไร้เหตุผลมาก <br />อยู่ดีๆ คนกลุ่มหนึ่งก็ถูกจัดให้อยู่ในฐานะที่ต่ำหรือสูงกว่าคนกลุ่มหนึ่ง <br />เพราะมีลักษณะหรือคุณสมบัติไม่เหมือนคนในกลุ่มนั้น <br /> <br />การจัดลำดับชนชั้นทางสังคมไม่ได้เห็นแค่ในอินเดีย <br />แต่เห็นอยู่ในหมู่บ้าน ห้องเรียน ที่ทำงานของเรานี่แหละ <br />และในสถานที่ที่ดูน่าจะไม่มีที่สุด อย่างเช่น โบสถ์ <br />กลับพบการจัดลำดับชนชั้นทางสังคมเยอะที่สุด <br /> <br />ปากก็บอกว่ารักกัน ยอมรับกัน เพราะพระเจ้ารักเรา ยอมรับเรา <br />แต่การกระทำกลับมีการประเมินค่าของความเป็นคนดี อยู่ตลอดเวลา <br />น่ารังเกียจ <br /> <br />หมี่เป็นบุคคลชนิดพิเศษอย่างหนึ่ง คือเข้าได้กับคนทุกพวก ทุกประเภท <br />(จะด่าว่าเป็นพวกจิ้งจกเปลี่ยนสีหรือนกแปดหัวก็ได้ ไม่สนใจอยู่แล้ว) <br />และไม่มีความสามารถในการจับความรู้สึก ว่ามึงเกลียดกูหรือไม่ เข้าใจไปเองว่าใครๆ ก็ดีกับเรา <br />การเป็นคนแบบนี้มีข้อดีอย่างหนึ่ง คือเราได้รู้จักและใกล้ชิดคนหลายแบบ <br />และไม่ได้เก็บไปคิดมากเป็นสรณะ ว่าหน้าไหนมันจะนินทาเราหรือทำอะไรไม่ดีลับหลังหรือเปล่า <br />เรียกว่า ดูใสซื่อและโง่ได้โดยไม่ต้องเสแสร้ง แอ๊บเนียน คนเกลียดไม่ค่อยลง (มั้ง) <br /> <br />จากการที่ได้ไปเจอมาหลายคนหลายที่ <br />ค้นพบว่าสัจธรรมอย่างหนึ่งของการเป็นคน ก็คือ ไม่มีใครดี 100% และไม่มีใครเลว 100% <br />ไม่มีใครโง่ตลอดเวลา และไม่มีใครฉลาดตลอดเวลา <br />จะดีหรือเลว โง่หรือฉลาด อยู่ที่ว่าเราทำอะไรกับใครต่างหาก <br /> <br />เป็นเรื่องธรรมดามากที่คนที่ใครๆ ในสังคมนี้รู้สึกว่า ใช้ไม่ได้ <br />กลับเป็นที่ชื่นชอบรักใคร่ของคนในอีกสังคมหนึ่ง <br />ถามว่า แล้วอะไรคือคำตอบที่ถูกต้อง <br />มีหรือไม่มี พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ (คนไม่เชื่อพระเจ้าบางคนยังพูดคำนี้เลย คนเชื่อพระเจ้าหลายคนกลับไม่สำเหนียก) <br /> <br />ส่วนตัวหมี่คิดว่า การจัดลำดับชนชั้นทางสังคม รวมไปถึงการให้เกรดให้คะแนนประเมินค่าของคนต่างๆ นานา <br />เป็นผลพวงมาจากความหยิ่ง และการไม่ยอมรับความแตกต่างของมนุษย์ <br />เป็นการไม่เชื่อว่า พระเจ้ามีวิธีการตัดสินของพระองค์เอง <br />โลกมีวิธีการคัดเลือกและตอบสนองต่อการกระทำของคนแต่ละคนในแบบของมันเอง <br /> <br />มนุษย์สร้างลำดับขั้นขึ้นมาปกป้องความอ่อนไหวและความไม่มั่นคงในจิตใจของตัวเองทั้งนั้น <br />ขีดเส้นและสร้างกฏอะไรสักอย่างที่ทำให้ตัวเองโล่งใจ ว่าเราอยู่ในที่ที่ควรอยู่แล้วล่ะ <br />เราอยู่ในมาตรฐานที่ถูกต้องของคนในสังคมนี้แล้วนะ ได้รับการยอมรับแล้วล่ะ <br />โดยที่ไม่รู้เลยว่า โลกโคตรกว้าง และไอ้การกระทำแบบนั้นน่ะ เป็นเรื่องของคนที่โลกโคตรแคบ <br /> <br />สิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือ คนเจ็บปวดกับความสัมพันธ์เพราะวิธีการประเมินค่าเหล่านี้แหละ <br />ลูกเจ็บปวดกับพ่อแม่ที่คาดหวัง เพื่อนเจ็บปวดเพราะเพื่อนไม่ยอมรับ <br />หญิงหรือชายเจ็บปวดที่อีกฝ่ายไม่เลือกตัวเองเพราะอยู่คนละชนชั้น <br />ลูกเขยลูกสะใภ้เจ็บปวดเพราะถูกพ่อแม่คนรักดูถูก <br /> <br />การศึกษาและประสบการณ์ไม่ช่วยให้เข้าใจเรื่องพวกนี้ <br />ความเจ็บปวดและการรับฟังคนอื่นต่างหาก ที่จะทำให้เราเข้าใจ <br /> <br /> <br />"เราไม่ต้องการที่จะจัดอันดับหรือเปรียบเทียบตัวเราเองกับบางคนที่ยกย่องตัวเอง <br />แต่เมื่อเขาเอาตัวของเขาเป็นเครื่องวัดกันและกัน และเอาตัวปรียบเทียบกันและกัน <br />เขาก็เป็นคนขาดปัญญา" <br />2 โครินธ์ 10:12 <br /> <br />"เขาจะไล่ท่านเสียจากธรรมศาลา แท้จริงวันหนึ่งคนใดที่ประหารชีวิตของท่านจะคิดว่า <br />เขาทำการนั้นเป็นการปฏิบัติพระเจ้า" <br />ยอห์น 16:2 <br /> <br />"เรามอบสันติสุขไว้ให้แก่ท่านแล้ว สันติสุขของเราที่ให้แก่ท่านนั้น <br />เราให้ท่านไม่เหมือนโลกให้ อย่าให้ใจของท่านวิตก และอย่ากลัวเลย" <br />ยอห์น 14:27<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-5953482587357146583?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-67872853636616460332011-07-02T20:57:00.004+07:002011-07-02T21:23:33.008+07:00จริงๆ แล้ว การลองอะไรใหม่ๆ ไม่ใช่เรื่องยากเลยนะ<br />ตอนนี้หมี่กำลังนั่งอยู่ในร้านขายอูกูเลเล่ของตัวเอง<br />เป็นครั้งแรกที่ทำธุรกิจของตัวเองจริงๆ <br />แม้จะหุ้นกับเพื่อน แต่ก็ดูแลเองทุกอย่าง<br />ไม่น่าเชื่อว่าจะมีวันนี้ในชีวิต<br /><br />แต่ก่อนก็ไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมแม่ถึงสนับสนุนให้ขายของ<br />มาเปิดร้านกับแม่ก็ได้ ขายของให้แม่ก็ได้<br />ขอตังไปเปิดธุรกิจของตัวเอง แม่ก็ให้ตลอด<br />แม่หมี่ขายกางเกงมาเป็นสิบๆ ปี <br />หมี่เห็นสภาพแม่แล้วไม่อยากจะขายของ<br />อาจจะไม่ค่อยเหนื่อยใจ แต่เหนื่อยกายมาก<br />คิดมาตลอดว่าเป็นพนักงานกินเงินเดือนไปอะแหละ สบายสุด<br /><br />แต่พอโตขึ้น เงินเก็บไม่เคยมี ก็รู้สึกได้ว่าต้องเปลี่ยนวิธีคิดกันซะหน่อยแล้ว<br /><br />ขอบคุณอ้วน โอตและพี่โอ กระทั่งร้านขายเสื้อ I AM BASIC ตลาดนัดมาลินพลาซ่า<br />ที่เป็นแรงบันดาลใจทำให้รู้ว่า การขายของหรือเปิดร้านของตัวเองก็ไม่ได้ยากเกินไป<br /><br />ขอบคุณการสนับสนุนของครอบครัวที่รักมากๆๆ <br />โดยเฉพาะแม่ที่ไม่เคยเหนื่อยกับการให้<br />และน้องสาวที่ยังคงแบ่งปัน แม้มีครอบครัวของตัวเองแล้ว<br /><br />ขอบคุณพี่ๆ น้องๆ คริสเตียน ทั้งพี่เบิ้ล ที่ไว้ใจให้รับช่วงต่อและคอยให้คำปรึกษา <br />ขอบคุณหลิงหลิง สำหรับคำแนะนำ<br />ขอบคุณ Newsong ที่แม้อยู่ไกล แต่ก็รู้สึกว่าอยู่ข้างๆ ตลอด คิดถึงๆๆๆๆ <br />น้องโปร Popo Gsus7 น้องเปาและพี่วิน The Light ที่ทำงานให้ในค่าแรงขั้นต่ำสุด<br />ขอบคุณพี่สิน The Light ที่ให้ความช่วยเหลือ และพี่โจ ที่คอยให้เบอร์โทรตลอดๆ <br />ขอบคุณพี่ๆ น้องๆ The Light @ Won Gen Cafe หน้ามอ ที่ช่วยโปรโมต<br /><br />ขอบคุณพี่ๆ เพื่อนๆ และน้องๆ House of Idea ทุกคน<br />สำหรับความช่วยเหลือ คำแนะนำ และการที่อยู่เชียงใหม่เป็นเพื่อนกัน<br /><br />ขอบคุณตูนและเนย ที่ขยันบ่นและขยันฟังกูบ่น <br />อยากให้พวกเมิงมาอยู่ด้วยกันเป็นปาร์ตี้เพื่อนสาวมากๆ<br /><br />ขอบคุณพระเจ้าสำหรับโอกาสและความเมตตาในทุกทาง<br />ช่วงนี้อาจจะเป็นเด็กดีบ้าง ไม่ดีบ้าง<br />แต่หมี่ก็จะขอเดินกับพระเจ้าแบบนี้ตลอดไป<br /><br />ยังไม่รู้ว่าร้านจะเป็นยังไง<br />รู้แต่ว่า <br />1.ทุกๆ เย็นต่อไปนี้จะหาเรื่องร่อนไปมาหรือนอนหลับอยู่บ้านไม่ได้แล้ว<br />2.ต้องหัดเล่นอูกูเลเล่ทุกวัน และศึกษาหาความรู้เสมอๆ <br />4.บะหมี่เป็นหนี้อยู่ 7 หมื่น!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-6787285363661646033?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-66676451452411597862011-05-07T11:58:00.003+07:002011-05-07T13:10:29.711+07:00ช่วงนี้มีสถานการณ์วิกฤติเกิดขึ้นหลายอย่าง<br />ไม่ได้เกิดกับตัวเอง แต่เกิดกับคนรอบๆ<br />ทั้งรอบแบบไกลตัวมาก และแบบใกล้ตัวมาก<br /><br />เวลาที่เจอเรื่องแย่ๆ ของคนอื่น คำถามที่มักจะเกิดขึ้นคือ<br />"ทำไมเขาทำแบบนั้น"<br />"ถ้าเป็นเรา เราจะทำยังไง" <br />เรื่องของคนอื่น บางทีถ้าเป็นเรื่องที่เราเคยเจอมาแล้ว <br />เราก็อาจมีคำตอบที่เข้าใจ เพราะเรา "รู้สึก" กับมัน<br />แต่แน่นอน ไม่ใช่ทุกเรื่อง<br />ถ้าเรื่องนั้นคุณไม่เคยเจอเอง คุณจะใช้วิธีคิดแบบไหนในการตอบคำถาม<br /><br />ถ้าคุณเจอสึนามิบ้านพังไปทั้งหลัง คุณจะทำยังไง<br />บางคนฆ่าตัวตายตามบ้านไปเลยก็มี คุณจะทำแบบนั้นมั้ย<br />หรือจะตอบว่า ชีวิตมีคุณค่า ต้องมีหวังสิ เงยหน้าสู้ฟ้าต่อไป<br /><br />ถ้าคุณต้องเลิกกับแฟนด้วยเหตุผลที่ไม่คาดคิด คุณจะทำยังไง<br />ยอมรับความจริงแล้วเรียนรู้กับมัน<br />หรือมานั่งคาดคั้นหาคนผิดในสถานการณ์นี้ จะได้ชัดเจน<br /><br />ถ้าสิ่งที่คุณเลือก ทำให้คนที่คุณรักและรักคุณต้องเสียใจ คุณจะทำยังไง<br />ยอมทุกอย่างเพื่อไม่ให้คนอื่นเสียใจ<br />หรือเป็นตัวของตัวเอง แล้วเลือกทางที่คุณต้องการ<br /><br />เรื่องแบบนี้พูดได้คำเดียวว่า "ไม่เจอเองไม่มีวันรู้"<br />ถ้าไม่อยู่ในสถานการณ์เอง ก็ไม่มีทางเข้าใจความรู้สึกของคนวงใน<br /> <br />มีคนเคยพูดกับหมี่ว่า เข้าใจแล้วว่าทำไมตอนนั้นหมี่ถึงทำอย่างนั้น<br />คือได้เจอเองแล้วไง ไอ้ที่เคยด่าว่าเราเลว ตอนนี้เลวเองแล้ว<br />หมี่ได้บทเรียนนะ ว่าอย่าด่าใครในเรื่องที่เราไม่เคยเจอ<br />มันจะอายตัวเอง<br /><br />หรือแม้แต่เรื่องที่เราเจอแล้ว ก็ยังไม่ควรที่จะตัดสินใครโดยใช้ความคิดประเภท<br />"กูไม่ทำอย่างนั้นหรอก เพราะมันไม่นั่นไม่นี่ไม่โน่น กูว่ามันน่าจะโน่นนี่นั่น" <br />ก็คนเราเกิดมาในครอบครัวต่างกัน ประสบการณ์ต่างกัน วิธีคิดต่างกัน <br />แล้วองค์ประกอบในเรื่องราวทั้งหมดก็ต่างกัน<br />คุณจะรู้เรื่องทั้งหมดของชีวิตคนอื่นได้ยังไง<br /><br />ถ้าเขาถามความคิดเห็นก็ว่าไปอย่าง แนะนำไปตามเส้นทางของเรา<br />แต่ถ้าเขาไม่ถาม ไม่ใช่เรื่องที่เราต้องไปด่าหรือตัดสินใจแทน<br />ยิ่งเรื่องที่ไม่ได้เกี่ยวกับตัวเอง ไม่ได้เข้าไปอยู่ในเหตุการณ์<br />ยิ่งไม่ใช่เรื่องที่จะต้องไปวิพากษ์วิจารณ์<br /><br />เพราะความถูกผิดอาจจะมีเส้นที่ชัดเจนอยู่จริง<br />แต่เราไม่ใช่พระเจ้า เราจะรู้ได้ 100% เหรอ ว่าเส้นมันอยู่ตรงไหน <br /><br />พูดแล้วก็เหมือนด่าตัวเอง<br />เพราะเวลาเมาท์เรื่องข่าวดารา กูก็เป็นแบบนี้ล่ะน้าาาาา<br />แต่เมาท์ดาราหรือวิจารณ์เรื่องของคนไม่รู้จัก มันก็แบบนึง <br />เพราะมันไม่มีผลกับชีวิตเขา<br />แต่ถ้าเป็นคนรู้จัก<br />คำพูดของคุณอาจจะทำให้เขาน้ำตาไหลก็ได้นะ<br /><br />เพราะเสียใจเหรอ<br />ป่าว...<br />เพราะแค้นที่อีนี่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรแต่ด่ากูซะเสียหมาเลย :p<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-6667645145241159786?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-25268072106651199192011-03-19T00:45:00.003+07:002011-03-19T01:03:31.691+07:00จากประสบการณ์อันแสนเจ็บปวดที่เกิดขึ้นด้วยความโง่และไร้สติของหมี่<br />ทำให้ได้บทเรียนมาหนึ่งข้อ<br /><br />รถล้มครั้งนี้ฝากความอับอาย (ตัวเอง) และบาดแผลรอยใหญ่ที่แขนขาไว้<br />แถมรถยังมีรอยถลอกเต็มไปหมด <br />เป็นรอยถลอกที่คอยบาดข้อเท้าทุกครั้งที่เผลอไปโดน<br />คล้ายๆ กับอาการเจ็บแปลบที่หลายๆ คนมักจะเป็นหลังการบาดเจ็บครั้งใหญ่<br /><br />สิ่งสำคัญที่ได้เรียนรู้ก็คือ ความเสียหายที่แย่ที่สุด ไม่ใช่โฉมของหมี่ <br />ไม่ใช่สภาพหรือเครื่องของรถ<br />ไม่ใช่เงินค่ายาทาแผลหรือค่าซ่อมรถใดๆ <br />มันคือความมั่นใจที่ถูกทำลายอย่างไม่มีชิ้นดี<br /><br />หมี่สังเกตตัวเอง ก่อนหน้านี้ จะขี่รถเร็วฉวัดเฉวียนยังไง ก็ยังไม่น่ากลัว<br />ออกจะสนุกสนานด้วยซ้ำ<br />แต่หลังรถล้มคราวนี้... <br />แค่ทางไม่เรียบหรือรถกระตุกเล็กน้อย ยังทำให้หมี่ใจหายวูบได้อย่างง่ายๆ <br /><br />เคยได้ยินไหมคะที่เขาบอกว่า "ถ้ามีความมั่นใจ ทำอะไรก็สำเร็จ"<br />ตอนนี้รู้สึกได้เลยว่า ความกลัวที่มากกว่าเดิม เพิ่มโอกาสเสี่ยงให้รถล้มได้ง่ายขึ้น<br />เพราะมือที่จับแฮนด์รถ ไม่มีความมั่นคงอีกต่อไปแล้ว<br /><br />เรื่องนี้ทำให้นึกถึงเรื่องอื่นๆ อีกหลายเรื่อง<br />ที่เหมือนจะไม่เกี่ยว แต่ก็เกี่ยว<br /><br />เมื่อใครสักคนล้มเหลวหรือผิดหวัง <br />สิ่งที่สูญเสียมากที่สุด อาจไม่ใช่เงินทอง ไม่ใช่ตำแหน่งหน้าที่<br />ไม่ใช่เครดิตดีๆ ไม่ใช่ความสัมพันธ์<br />แต่เป็นความมั่นใจที่จะเริ่มต้นทำอะไรสักอย่างอีกครั้ง<br />และเมื่อไม่มีความมั่นใจ ไม่ว่าจะก้าวไปทางไหน ก็ยาก<br /><br /><br />"สิ่งที่หายไป มันไม่ใช่แค่ดอกไม้<br />แต่มันหมายความถึงบางสิ่งที่สำคัญ<br />สิ่งที่หายไปมันไม่ใช่แค่คำหวาน<br />แต่กับตัวฉันที่ว่างเปล่าที่เฝ้ารอ ก็ใจหายไปทั้งใจ"<br /><br />ของที่มองเห็น มีเงินก็ซื้อได้ หาใหม่ไม่ยาก<br />แต่ความรู้สึกที่มองไม่เห็น ทำยังไงให้กลับมาเต็มได้เหมือนเดิม<br />ใครรู้บอกที<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-2526807210665119919?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-75693831188812714712011-03-13T20:56:00.003+07:002011-03-13T22:48:29.610+07:00คุณเรียนรู้จัก "ความรู้สึก" ต่างๆ เป็นครั้งแรกเมื่อไหร่คะ<br /><br />ตอนเด็กๆ หมี่ไม่รู้จักความรู้สึก "หิว" <br />คงเป็นเพราะแม่จับกินข้าวตรงเวลาเป๊ะตลอด <br />รู้จักการหิวครั้งแรก น่าจะตอนประถมที่เราต้องรอเวลากินข้าว<br />จำได้ว่า เหมือนกับรู้สึกอะไรบางอย่างที่ท้อง<br />พอกินข้าวแล้วหาย ก็เลยอ๋อ<br />นี่ล่ะมั้ง ที่เรียกว่า หิว<br /><br />เคยเห็นในละคร มีตัวละครที่เสียใจจนกินข้าวไม่ลง<br />สงสัยมาหลายปี เพราะไม่เคยมีความรู้สึกแบบนั้น<br />ปรากฏว่า วันหนึ่ง เจอแฟนเก่าไปกับแฟนใหม่<br />ช็อคไปวันกว่าๆ ไม่หิวเลยสักนิด ผิดวิสัย<br />ก็เลยเข้าใจแล้วว่า อาการกินข้าวไม่ลง เป็นยังไง<br /><br />ใครๆ ก็รู้แม่รักลูกยิ่งกว่าชีวิต<br />แต่เอาเข้าจริงกว่าจะสำนึกได้ว่าแม่รักเราแค่ไหน<br />ก็ดื้อด้านขัดคำสั่งเอารถไปต่างจังหวัดให้รถมันคว่ำหวิดตาย<br />พอได้ยินเสียงแม่ร้องไห้ ก็เก็ททันที<br />เสียดเข้าไปในใจ<br /><br />อันนี้เป็นเรื่องของเพื่อนฝูง<br />เยอะนักเชียว ประเภทจิกแฟน หวงแฟน ทะเลาะกันค่ำเช้า<br />ไอ้เราเป็นผู้หญิงขี้วีน ไม่เคยยอมใคร เลยไม่ต้องจิกใคร<br />ไม่ค่อยเข้าใจด้วยว่าจะไปจิกทำไมให้เค้ารำคาญ<br />สุดท้าย...<br />ไม่ต้องบอกใช่มั้ยคะ ว่าหมี่ก็เจอเข้าจนได้<br />รำคาญตัวเองมาก แต่ก็ยังไปจิกเขาอยู่ดี<br /><br />เรื่องร้องไห้หยุดไม่ได้ก็เหมือนกัน<br />ใช้ชีวิตมา 20 กว่าปี ไม่เคยเป็น<br />ตอนนี้รู้แล้วว่าดราม่าแบบนั้นแม่งโคตรทรมาน<br /><br />เวลาคนพูดว่าเกลียดตัวเอง<br />คนเซลฟ์สูงแบบหมี่ไม่ค่อยจะอินด้วยเท่าไหร่ <br />แต่พอนานเข้า เจ็บจากความเป็นตัวเองบ่อยเข้า<br />แล้วไม่หายสักที ทำไงก็ไม่หาย<br />เลยเริ่มเกลียดตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกัน<br /><br /><br />วันนี้ไปอ่างแก้ว นั่งอ่านหนังสือ<br />เจอนกสองตัวหน้าตาเหมือนกัน เดินอยู่ข้างๆ กัน<br />ท่าเดียวกัน จังหวะเดียวกัน <br />ตลกดี ก็เลยนั่งจ้องมัน<br /><br />ปรากฏว่า สักพัก ตัวนึงก็กระโดดแซงหน้า แล้วแยกไปอีกทาง<br />เลี้ยวไปเลี้ยวมา แล้วก็เดินวนมาใกล้กันเหมือนเดิม<br />อีกแป๊บก็เดินแยกกันอ้อมต้นไม้ แยกซ้ายขวาไปไกล<br />จังหวะการเดินก็เหมือนกันบ้าง ไม่เหมือนบ้าง<br />แต่อีกแป๊บก็เดินมาใกล้ แล้วไปด้วยกันเหมือนเดิม<br /><br />ตอนจบฉากนี้ นกสองตัวยืนริมอ่างแก้วอยู่ข้างๆ กัน<br /><br />หมี่ไม่รู้ว่าคุณรู้จัก "ความรู้สึก" เหล่านี้กันตอนไหน<br />เจอเองกับตัว หรือฟังเขาเล่ามา<br />แต่หมี่เชื่อว่า ชีวิตของคนทุกคนมีเรื่องให้เรียนรู้เหมือนๆ กันนั่นแหละ<br />ความสุข ความทุกข์ รอยยิ้ม น้ำตา ความเจ็บปวดทั้งร่างกายและหัวใจ<br />ความล้มเหลว ความสำเร็จ ความเข้าใจโลก ความจริงของชีวิต<br />จนกระทั่งความตาย<br /><br />เพียงแต่เส้นทาง จังหวะ วิธีการ คงแตกต่างกันไป<br />บางคนอาจจะแตกต่างจากเรามากๆๆๆ<br />แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า เราจะไม่มีโอกาสเดินด้วยกันในบางเวลา<br />และไม่ได้หมายความว่า<br />สุดท้าย เราจะไม่ได้ยืนอยู่ข้างกัน<br /><br /><br />ปล. บล็อคนี้ขออุทิศให้ความเจ็บปวดทั้งปวงที่ได้รู้จักตลอดปีที่ผ่านมา<br />และน้ำตาที่ยังไม่หยุดไหล<br />ได้แต่หวังว่าตอนจบจะสวยงามเหมือนฉากวันนี้นะคะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-7569383118881271471?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-60133564582202256732011-03-04T23:58:00.004+07:002011-03-05T00:45:06.938+07:00ทำลายสถิติอีกแล้ว<br />เดือนที่แล้วไม่ได้เขียน Blog เลยสักเรื่องเดียว<br />ดูเหมือนว่าชีวิตช่วงนี้ไม่มีแรงบันดาลใจ<br />มีคนก็บอกว่า หมี่ชิลจนติดนิสัยขี้เกียจแล้วนะ<br />จริงเหรอ!!<br /><br />เดือนที่แล้วลองใช้ชีวิตอีกแบบ<br />ไม่ติดอินเตอร์เน็ตในห้อง<br />สนุกดีนะ เพราะทุกๆ เสาร์อาทิตย์จะมีคนมาเยี่ยม มีเพื่อนไปเที่ยว<br />มีสัปดาห์นึงกลับลงไปกรุงเทพ คือ สัปดาห์วาเลนไทน์<br /><br />ครั้งนี้ ขออนุญาตเขียนเรื่องความรัก (นานๆ จะน้ำเน่าทีนะ)<br />เป็นเรื่องหนึ่งที่ได้เรียนรู้ เมื่ออยู่ระยะไกล <br /><br />ปกติหมี่เป็นคนไม่ค่อยแสดงออกว่ารัก<br />ไม่ตาม ไม่ง้อ ห้ามยอมอีกฝ่ายมากกว่า<br />คือดูเหมือนตัวเองจะมีทัศนคติโดยไม่รู้ตัวว่า ถ้ารักมาก เดี๋ยวแพ้ <br />โดยเฉพาะหากเป็นความรักที่ต้องได้รับการตอบสนองคืน ยิ่งต้องไม่แพ้<br /><br />สถานการณ์เป็นแบบนั้นมาตลอด วางตำแหน่งเป็นผู้ชนะได้เสมอๆ <br />ซึ่งมันก็ดีนะ เพราะฝ่ายที่ไม่ต้องวิ่งตามก็ไม่เหนื่อย<br />วันไหนที่เจ็บ ก็ฟื้นตัวเร็ว เพราะคุ้นเคยกับการเป็นผู้ชนะ<br /><br />แต่ไม่รู้ว่าพอโตแล้วเจอกับอะไรเยอะขึ้นรึเปล่า เจอกับความรู้สึกแย่ๆ หลายอย่าง<br />ทำให้ความกลัวมันก็มากขึ้นตามไปด้วย <br />อยู่ดีๆ ก็กลัวการแพ้ขึ้นมาซะอย่างนั้น <br /><br />ปัญหาของมันคือ เวลาเรากลัวการแพ้ เรามักมีแนวโน้มที่จะแพ้มากขึ้น<br />เพราะเราจะขาดความมั่นใจ <br />และเวลาเราขาดความมั่นใจ เราจะเรียกร้องความมั่นใจจากคนอื่น<br />ทำให้เรางี่เง่า ไร้เหตุผล จนทำตัวน่าเบื่ออย่างที่ไม่เคยเป็น<br />สุดท้ายก็โดนทิ้ง แพ้ราบคาบ<br /><br />จริงๆ หมี่เชื่อนะว่าสิ่งที่ทำให้ชนะ ก็คือความมั่นใจแบบไม่กลัวแพ้<br />ซึ่งเกิดมาจากตัวเอง ทำเอง เรียกร้องจากคนอื่นไม่ได้ <br /> <br />เอาเถอะ<br />ยังไงความรักและความสัมพันธ์ก็ไม่ใช่เรื่องการแพ้หรือชนะ<br />ไม่ใช่ใครเจ็บมากกว่าใครหรือใครทิ้งใครก่อน<br /><br />หมี่ลองถามความรู้สึกของตัวเองในเวลาต่างๆ <br />เวลาที่อีกฝ่ายรักเรามากๆ ดูแลเราดีๆ<br />เราก็มีความสุขมาก ทำให้อยากอยู่กับเขามากขึ้น<br />อีกฝ่ายก็คงเหมือนกัน<br />เรารักเขามาก เขาก็ต้องมีความสุข อยากอยู่กับเราไปนานๆ <br /><br />ไม่ชอบให้เขาจิกตัวเอง ไม่อยากรู้สึกว่าเขาไม่เชื่อใจ<br />ก็อย่าไปทำ เพราะเขาคงไม่ชอบเหมือนกัน<br /><br />เวลาเขายอม เรารู้สึกว่าน่ารัก <br />เราก็น่าจะยอมบ้าง เขาจะได้รู้สึกว่าเราน่ารัก<br /><br />ความรักเป็นเรื่องของการต่างตอบแทนรึเปล่า<br />เป็นกฏธรรมชาติที่พระเจ้าตั้งไว้ตั้งแต่แรกแล้วล่ะมั้ง<br />พระเจ้ารักเรา ก็ดีกับเรา เราเลยรักพระเจ้า<br />แล้วถ้าพระเจ้ายังดีกับหมี่ไปเรื่อยๆ<br />หมี่ก็รักพระเจ้าไปเรื่อยๆ<br /><br />อย่างนี้ถ้าคุณดีกับเราไปเรื่อยๆ เราดีกับคุณไปเรื่อยๆ <br />ก็ไม่ต้องเลิกกันแล้วสิ<br />ไม่มีใครแพ้สักคน<br />ดีจัง...<br /><br /><span style="font-weight:bold;"><br />Paradox - 3มิติ</span><br /><br />แด่เธอ ผู้เป็นทุกอย่าง จะมีฉันรอคอยเดินร่วมทาง ฝันคงไม่ไกล<br /><br />แต่เธอ จืดจางหายเลือนลางเปลี่ยนไป เส้นทางฝันของฉันจบลง นานแม้จะนาน<br /><br />เฝ้ารอ..คอยอยู่ อาจจะเป็นแค่ฝัน วัน..ที่ดีกว่า เมื่อเธอกลับมาที่เดิม<br /><br />จะมีความรัก ทุกๆอย่าง จะมีความฝันที่ปลายทาง<br /><br />จะมีเราสอง เดินร่วมทาง<br /><br />แด่เธอ ผู้ทำให้รักมีมิติ จะทำให้ฉันมีปลายทาง จะทำให้รักทุกๆอย่าง<br /><br />แต่เธอ ขาดสิ่งเดียว ฉันรออยู่ฝันยังห่าง นานแม้จะนาน<br /><br />แด่เธอ จะมีความรัก ทุกๆอย่าง จะมีความฝันที่ปลายทาง จะมีเราสอง เดินร่วมทาง<br /><br />แด่เธอ ผู้ทำให้รักมีมิติ จะทำให้ฉันมีปลายทาง<br /><br />ผู้ทำให้รักฉันมีจริง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-6013356458220225673?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-2046073998652158122011-01-16T22:04:00.003+07:002011-01-16T23:05:26.833+07:00ผ่านวันปีใหม่ 2011 มา 16 วันแล้ว<br />ผ่านวันที่ย้ายมาอยู่เชียงใหม่ได้ 8 วัน<br /><br />เป็นครั้งแรกในชีวิตตั้งแต่เกิดมา 27 ปี ที่ใช้ชีวิตคนเดียว<br />อยู่บ้านคนเดียว ตื่นคนเดียว นอนคนเดียว <br />ไปไหนมาไหนคนเดียวอยู่ตลอดเวลา<br /><br />ถึงแม้ว่าการอยู่กรุงเทพจะนอนคนเดียวและเดินทางคนเดียวเหมือนกัน<br />แต่ก็แตกต่างจากที่นี่อย่างสิ้นเชิง<br />อย่างน้อย ที่กรุงเทพ เราก็รู้ว่าเราจะกลับไปหาใครที่เราคุ้นเคย<br />หรือออกจากบ้านไปเจอใครที่เราคุ้นเคย<br /><br />ตอนที่บอกใครๆ ว่าจะมาอยู่เชียงใหม่<br />หลายคนก็บอกว่า ติสท์จังวะ แก่แล้วนะ ไม่ใช่เด็กๆ<br /><br />จริงๆ เพราะแก่แล้วนั่นแหละ ก็เลยยิ่งต้องรีบมา<br />ถ้าเรามีเวลาเหลือน้อย เรายิ่งต้องรีบทำสิ่งที่เราอยากทำ<br />และยิ่งถ้าคนที่เรารักมีเวลาเหลือน้อย <br />ยิ่งต้องรีบเดินทางออกจากบ้าน <br />เพราะวันที่เขาต้องการให้เรากลับบ้านจริงๆ <br />จะได้ไม่มานั่งเสียดายว่า วันที่กูไปได้ ทำไมกูไม่ไป<br /><br />เมื่อกี๊อ่านหนังสือ "วิชาสุดท้ายที่มหาวิทยาลัยไม่ได้สอน"<br />มีสุนทรพจน์เจ๋งๆ ของหลายๆ คนอัดแน่นเป็นแรงบันดาลใจอยู่<br />คนหนึ่งในนั้น (จำไม่ได้ว่าใคร) บอกว่า เราต้องรู้สึกชอบตัวเอง<br />เพราะไม่ว่าเราไปไหน เราก็จะอยู่ที่นั่น <br />ถ้าเราไม่ชอบในความเป็นเรา <br />ก็คงจะทรมานมากที่ต้องอยู่กับคนที่ไม่ชอบไปตลอดชีวิต<br /><br />คนเรามีวิธีการใช้ชีวิตต่างกัน<br />มีทางเลือกและมีวิธีในการเลือกที่ต่างกัน<br />หมี่ดีใจที่หมี่เกิดมาเป็นคนแบบนี้<br />คิดแบบนี้ เลือกแบบนี้<br /><br />คนบางคนอาจจะภูมิใจและรู้สึกดีกับชีวิตที่มั่นคง<br />ก้าวหน้าในการงาน มีเงินมากๆ <br />มีตำแหน่งหน้าที่ที่เอื้อให้ทำอะไรหลายๆ อย่างที่คนอื่นทำไม่ได้<br />มีคู่ครองที่ดี มีครอบครัวที่อยู่พร้อมหน้าพร้อมตา<br /><br />จะว่าไป หมี่ก็เคยฝันถึงชีวิตแบบนั้น และเคยพยายามจะทำ<br />แต่อย่างที่บอก... <br />คนเราแม่งมีวิธีการใช้ชีวิต (ที่ฝังในกมลสันดาน) ไม่เหมือนกันจริงๆ<br />ทำให้ทุกวันนี้ก็เลยต้องเหนื่อย เหงา เศร้า นอยด์กับการใช้ชีวิตที่เชียงใหม่ <br />รู้ทั้งรู้ว่า ยืนอยู่กับที่สบายกว่า 27 เท่า<br />แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าอะไรคือเหตุผลจริงๆ ที่ทำให้เลือกคำตอบข้อนี้<br />อาจเป็นเพราะมีนิยามของคำว่า "ประสบความสำเร็จในชีวิต" ที่ไม่ได้เป็นแพทเทิร์น<br />ซึ่งมันก็ทำให้ชีวิตของหมี่ "ดี" ไปอีกแบบ<br /><br /><br />ที่จริงหมี่ชอบชีวิตที่เชียงใหม่มาก อากาศดี อาหารอร่อย ราคาถูก<br />บรรยากาศสบาย คนใจดี น่ารัก<br />แต่เขียนบล็อกนี้เพราะเหงา คิดถึงแม่ คิดถึงเพื่อน คิดถึงคนที่กรุงเทพ<br />แล้วก็เหน็ดเหนื่อยกับงานใหม่ๆ เล็กน้อย<br /><br />เวลาแบบนี้แหละ ชอบมีคำถาม<br />แต่คำถามก็มีคำตอบอยู่แล้ว<br /><br />ความรู้สึกแปลกๆ แบบนี้ จะว่าไปก็โอเคดีนะ<br />สวัสดีปีใหม่และชีวิตใหม่ค่ะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-204607399865215812?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-42185784533104535292010-12-27T12:12:00.003+07:002010-12-27T12:59:15.704+07:00จากที่เคยเขียนบล็อกเดือนละ 7 เรื่อง<br />กลายมาเป็นเดือนละ 3 เรื่อง<br />ตอนนี้เหลือเดือนละเรื่อง (เป็นอย่างมาก) <br />ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน<br /><br />ผ่านคริสตมาสมาแล้ว 2 วัน<br />วันคริสตมาสไม่ได้ไปร้องเพลงแคลอริ่งอย่างที่ทำมาหลายๆ ปี<br />แต่นอนทั้งวันแล้วก็ไปปาร์ตี้กับเพื่อนที่นิเทศ แบบป่วยๆ <br /><br />เมื่อวานเป็นวันครบรอบ 6 ปีที่เกิดสึนามิ<br />แล้วก็เป็นวันเกิดแฟนเราด้วย<br />ไม่ได้ไปร่วมงานรำลึกสึนามิที่ไหน<br />แต่นอนทั้งวันแล้วก็ไปปาร์ตี้วันเกิดแฟน แบบป่วยๆ เหมือนกัน<br /><br />เวลาเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ ก็จริง<br />แต่รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินถอยหลัง<br />ทำตัวเป็นเด็ก เอาแต่ใจ ตามใจตัวเอง <br /><br />ตื่นสาย นอน อ่านการ์ตูน ออกไปใช้เงิน<br />ใช้ชีวิตไปวันๆ รอย้ายถิ่นฐาน<br />(ทำงานบ้างเป็นบางช่วงที่ต้องทำ)<br /><br />ชอบชีวิตแบบนี้เหมือนกันนะ <br />ไม่ค่อยได้ทำตัวแบบนี้เท่าไหร่<br />แบบเรื้อนๆ เน่าๆ <br /><br />แต่ขนาดจะอยู่สบายๆ พระเจ้าก็ไม่ยอม<br />ให้ป่วยหนัก เจ็บคอน้ำตาไหลซะนี่<br /><br />สงสัยสบายมากไปเลยป่วย T_T<br />สบายมากไป สมองเลยไม่ค่อยได้ใช้<br />สงสัยคิดแต่เรื่องของตัวเอง ก็เลยไม่มีอะไรจะเขียน <br /><br />นี่เป็นอีกหนึ่งบทพิสูจน์ว่า<br />พระเจ้ารักเราแบบไม่มีเงื่อนไข <br />ไม่ขึ้นอยู่กับว่าเราทำดีหรือไม่<br />เรื้อนขนาดนี้พระเจ้ายังดูแลทุกเรื่องเลย<br /><br />เนี่ยแหละของขวัญชิ้นสำคัญ<br />Merry Christmas นะคะ<br /><br />ปล. ซึ้งใจพ่อ<br />พ่อรักษาคอหนูหน่อยนะพ่อนะ<br />หมอให้ยามากินก็ไม่หาย T_T<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-4218578453310453529?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-33068440171382679522010-11-21T21:31:00.004+07:002010-11-21T21:54:32.513+07:00วันลอยกระทงปีนี้มีหลายอย่างที่แตกต่างออกไป<br /><br />หลายปีแล้วที่หมี่ไม่ได้ไปลอยกระทงที่ไหน <br />ตอนที่ยังอายุน้อยๆ มีเรี่ยวแรง ก็สนุกสนานกับงานลอยกระทงที่คนเยอะๆ<br />แต่ตอนนี้ อย่างมากก็แค่นั่งรอญาติมาลอยกระทงที่แม่น้ำเจ้าพระยาใต้คอนโดนี่เอง<br /><br />วันนี้อยู่บ้านทั้งวัน แ้ล้วก็ได้ยินเสียงพลุตลอดทั้งวันจนทำให้รำคาญ<br />ไม่น่าเชื่อว่าการที่ทำงานจุกจิกเยอะๆ มันทำให้เราลืมความรู้สึกบางอย่างไปได้จริงๆ<br /><br />งานค่อยๆ เบาลง มีเวลานอนพัก ออกไปกินข้าวกับครอบครัว<br />แล้วก็เข้ามานั่งฟังเสียงพลุที่ระเบียง มองดูประกายพลุที่อยู่ไกลๆ<br />ร้านอาหารด้านล่างเปิดเพลงดังขึ้นมาถึงชั้น 15 <br />มองขึ้นไปด้านบน <br />มีโคมค่อยๆ ลอยเข้ามาในสายตา สูงขึ้น สูงขึ้น <br />จาก 3 โคมเพิ่มมาเป็น 10 โคม<br />แล้วก็ลอยไปจนลับสายตา<br />สวยเชียวล่ะ<br />(ถ้าได้ไปปล่อยโคมยี่เปงที่เชียงใหม่จะเป็นไงนะ...)<br /><br />มองลงไปด้านล่าง <br />มีแสงเทียนวิบๆ วับๆ จากกระทงหลายใบที่ลอยอยู่ในแม่น้ำเจ้าพระยา<br /><br />พอเห็นแสงจากพลุ แสงจากโคม แล้วก็แสงจากกระทงประชันกันแบบนี้<br />ก็อดให้นึกถึงแสงจากดวงจันทร์ที่กลมเต็มดวงเป็นสีเหลืองนวลไม่ได้<br />พอมองขึ้นไปที่ดวงจันทร์แล้วก็ต้องยอมรับว่า <br />คืนนี้ไม่มีอะไรสวยเด่นเท่าแสงจันทร์<br /><br />เสียงพลุและความงดงามของบรรยากาศวันนี้<br />ทำให้รู้สึกว่า ทุกคนกำลังมีความสุข<br />วันนี้เป็นวันแห่งรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ<br /><br />ดวงจันทร์แม้จะไม่มีบทบาทอะไรมาก <br />แต่ก็ดูเหมือนเค้ามองความสุขที่เกิดขึ้นด้วยรอยยิ้มอยู่ห่างๆ<br />แล้วก็เปล่งประกายให้ใครๆ ได้ชื่นชมและมีความสุขที่ได้มอง<br /><br />เคยคิดว่าวันลอยกระทงเป็นวันแห่งความงมงายวันหนึ่ง<br />อยากขอโทษที่เคยคิดแบบนั้น<br />เพราะบรรยากาศและเรื่องราวรอบตัวที่เกิดขึ้นวันนี้<br />ย้ำให้รู้ว่าทุกๆ คนมีสิทธิ์ที่จะมีความสุขในทุกๆ วันของชีวิต<br /><br />ขอบคุณพระเจ้าค่ะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-3306844017138267952?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-56845866945293097872010-09-26T22:31:00.006+07:002010-11-06T14:43:25.056+07:00คุณคะ<br />ความรักมันทำร้ายเราได้จริงๆ ใช่ไหม<br />ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมบางครั้งความรักทำให้เราเจ็บปวดได้เหลือเกิน<br /><br />คุณไม่รักฉัน ฉันก็เจ็บปวด<br />คุณรักฉัน ฉันไม่รักคุณ ฉันก็เจ็บปวด<br />คุณเคยรักคนอื่น เพียงเท่านี้่ฉันก็ยังเจ็บปวด<br />แค่รู้ว่าส่วนหนึ่งในชีวิตของคุณ มีเรื่องราวดีๆ ระหว่างคุณกับคนอื่น<br />แค่นี้ฉันก็เจ็บปวดแล้ว<br /><br />เพราะความรักทำให้เราเห็นแก่ตัวมากขึ้นใช่ไหม<br />เมื่อเรามีความรัก<br />การที่เราได้รับในสิ่งที่เราไม่ต้องการ<br />หรือเราไม่ได้รับในสิ่งที่เราต้องการ<br />มันทำให้เรารู้สึกหวาดหวั่นได้ทั้งนั้น<br /><br />คนที่รักจนเจ็บ จนไม่กล้ารัก<br />คงเป็นเพราะความเจ็บปวดทำให้ใจเปราะบาง<br />และพร้อมจะแตกสลายเมื่อไหร่ก็ได้<br /><br />ส่วนที่คนที่ชินชากับความรัก<br />ใจแข็งกระด้าง รักใครไม่เป็น<br />พวกนี้อาจไม่เคยรักใครจริง<br /><br />ความรักจะทำให้เราอ่อนโยนลง<br />คิดถึงคนอื่นมากขึ้น<br />แคร์คนอื่นมากขึ้น<br />พยายามที่จะเข้าใจคนอื่นมากขึ้น<br /><br />หลายๆ ครั้ง ความรักทำให้เราแข็งแรง<br />แข็งแรงมากพอที่จะขอโทษ เปิดเผยความอ่อนแอของตัวเอง<br />เปิดเผยโลกส่วนตัวของตัวเองให้คนอื่นคุกคาม<br />และเปลี่ยนบางอย่างในตัวเองเพื่อคนอื่นได้<br /><br />ฉันเชื่อในข้อดีของความรักทั้งหมดที่บอกไป<br />และฉันรู้ว่า คนที่รู้จักรัก ก็จะรู้ว่าความรักมีคุณค่าให้เสี่ยง<br />แม้บางคนจะไม่กล้าก้าวข้ามความกลัวอย่างจริงจังก็เถอะ<br /><br />แต่เมื่อฉันรักคุณ รักมากกว่าที่เคยรัก<br />ฉันกลับเจ็บปวด กลัวมากกว่าที่เคยกลัว<br />นี่คืออันตรายของความรักที่ก่อนหน้านี้ฉันมองไม่เห็นเหรอ<br /><br />เมื่อเราโตขึ้น เราเข้าใจมากขึ้นว่าโลกกว้างแค่ไหน<br />เราเข้าใจมากขึ้นว่า สิ่งต่างๆ เปลี่ยนแปลงไปรวดเร็วเพียงใด<br />ทำให้ความมั่นคงในจิตใจของเราลดน้อยลง<br />จากที่เราเคยเชื่อ เราไม่กล้าเชื่อ<br />จากที่เราเคยไว้ใจ เราไม่กล้าไว้ใจ<br />ทั้งๆ ที่เราก็รู้ว่า ความเชื่อและไว้ใจเป็นส่วนสำคัญที่สุดของความรัก<br /><br />คุณคะ<br />ฉันอยากจะเชื่อใจคุณให้มาก และรักคุณไปเรื่อยๆ<br />แต่กลัวว่าความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นจากความหวาดหวั่นของฉันจะทำร้ายตัวเอง<br />และทำร้ายคุณ<br /><br />ฉันอ่อนแอมากกว่าที่คิดไ้ว้มาก<br />ฉันเห็นแก่ตัว ขี้หวง ขี้อิจฉา<br />ฉันกลัวคุณรักฉันน้อยลง ฉันกลัวต้องโดดเดี่ยวในวันหนึ่ง<br /><br />ฉันเหมือนจะโตขึ้น แต่ฉันกลับเป็นเด็กลง<br />ฉันที่ไม่เคยกลัว กลับเริ่มกลัวในเรื่องที่ไม่จำเป็นต้องแคร์ด้วยซ้ำ<br /><br />คุณคะ<br />เพราะฉันรักคุณมากเกินไปรึเปล่า<br />หรือเพราะฉันรักตัวเองน้อยลง<br />หรือมันเป็นแค่เสี้ยวอารมณ์ของผู้ใหญ่ที่ผ่านวันเวลาวัยเด็กมานานมากพอ...<br /><br /><br /><br /><br />แรงบันดาลใจจากหนังสือ จักรวาลในสวนดอกไม้ ของ ฮิมิโตะ ณ เกียวโต<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-5684586694529309787?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-70575006023677485002010-08-14T11:22:00.003+07:002010-08-14T12:57:30.384+07:00หมี่เคยบอกหลายคนว่า แต่ก่อนหมี่เป็นคนที่ไม่ค่อยมีเพื่อนสนิท<br />คือเพื่อนที่สนิทกับหมี่น่ะมีเยอะ<br />แต่คนที่หมี่สนิทและไว้ใจมากจนแชร์ทุกความรู้สึกได้มีน้อยมาก<br /><br />เพราะลึกๆ รู้สึกว่า หมี่ดูแลตัวเองได้ รับมือกับความรู้สึกของตัวเองได้<br />ไม่จำเป็นต้องไปร้องไห้กับใคร เพราะเขาก็อาจไม่เข้าใจ<br />แต่ยินดีเป็นที่พึ่งให้คนอื่นนะ มาร้องไห้กับหมี่ได้เสมอ<br /><br />คงคล้ายๆ กับแม่ที่ดูแลตัวเองมาตลอด ทำงานเองตั้งแต่เด็ก<br />ตอนนี้ก็เก็บเงินส่งเสียลูกเอง ลงทุนเอง ตัดสินใจเอง ไม่ต้องพึ่งใคร<br />เวลารู้สึกแย่ ก็ไม่เคยเห็นแม่ร้องไห้กับใครเลย<br />หมี่ว่าแม่เหนื่อยเหมือนกันนะ<br /><br />เมื่อเช้าอ่านบทความชิ้นหนึ่ง เขาบอกว่า เราควรจะเป็นที่พึ่งให้คนอื่น<br />และไม่ควรไปพึ่งใคร เพื่อไม่ให้ใครมาดูถูกพระเจ้าที่ดูแลเรา<br />อ่านๆ แ้ล้วก็คิดว่า คนเรามันจะเข้มแข็งสักแค่ไหนเชียว<br />คนที่คิดแบบนี้คงเหนื่อยมาก อ่อนแอก็ไม่ได้ พ่ายแพ้ก็ไม่ได้<br /><br />การตั้งใจจะเป็นที่พึ่งให้คนอื่นตลอดเวลามันยาก<br />แค่พึ่งตัวเองแบบที่เขาสอนว่าตนเป็นที่พึ่งแห่งตน<br />หมี่ยังไม่เชื่อเลยว่ามันดีที่สุดจริงๆ<br /><br />หมี่อาจจะไม่ได้พึ่งใครมากนัก แต่หมี่ก็ไม่ชอบอยู่คนเดียว<br />หมี่รู้จักหลายคนที่คิดว่าอยู่คนเดียวแล้วดีกว่า<br />แต่ลองให้ได้รักใครสักคน เขาก็จะรู้ว่าโลกมันไม่เหมือนเดิม<br />แล้วก็รับรองว่าจะไม่อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิม<br />แค่นี้เขาก็ต้องพึ่งคนอีกคนให้มาใช้ชีวิตด้วยกันแล้ว<br /><br />เมื่อเราโตขึ้น บางทีเราก็คิดว่าเราต้องเข้มแข็งมากขึ้น<br />แต่ความจริงสำหรับหมี่คือ หมี่ค้นพบว่าตัวเองอ่อนแอมากขึ้นเรื่อยๆ<br />ที่เราไม่พึ่งคนอื่น แ้ล้วหวังให้คนอื่นพึ่งเรา<br />เป็นเพราะเราคิดว่าเราดีพอ เราดีกว่าคนอื่น เราเจ๋งกว่า<br />จริงๆ มันไม่ได้เป็นอย่างนั้นสักหน่อย<br />ไม่ว่าเป็นช่วงเวลาที่ชีวิตขึ้นหรือลง<br />เราก็ต้องการคนอยู่ข้างๆ เรา<br /><br />เที่ยวหนัก ก็ยืมเงินคนอื่นได้<br />เหงา ก็ชวนคนอื่นไปเที่ยวได้<br />ปวดใจ ก็โทรไปเศร้าได้<br />มีกิ๊กใหม่ ก็โทรไปกรี๊ดได้<br />คิดถึง ก็ไปหาได้<br />เวลาทำตัวโง่ งี่เง่า ก็สารภาพผิดได้ ขอโทษได้<br />มีความสุขและชีวิตก็ง่ายกว่าเดิมตั้งเยอะ<br /><br />หมี่ว่า พระเจ้าไม่ชอบคนที่คิดว่าตัวเองดีกว่าหรือเจ๋งกว่าคนอื่นหรอก<br />เพราะถ้าคิดว่าตัวเองเจ๋ง ก็จะมองความสัมพันธ์กับคนอื่นแบบไม่เท่าเทียม<br />ทั้งที่พระเจ้าสร้างเรามาเท่าเทียมกัน มีคุณค่าเหมือนกัน<br />คนที่คิดว่าตัวเองดีกว่าคนอื่น ทำอะไรก็จะคิดเอาชนะ เพราะตัวเองเก่งกว่า<br />ทำธุรกิจก็จะคิดว่าถือไพ่เหนือกว่า รู้สึกเหมือนคนอื่นเป็นลูกไก่ในกำมือ<br />ทั้งที่จริงๆ ทุกคนก็เท่าเทียมกัน มีคุณค่าเหมือนกัน<br />อาจโง่กว่ากันบ้าง ฉลาดกว่ากันบ้าง ดีกว่ากันบ้าง เลวกว่ากันบ้าง<br />แต่ก็แค่บางเรื่องแหละ ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ<br /><br />แล้วหมี่ว่า พระเจ้าก็ไม่อยากให้เราพึ่งแต่ตัวเองด้วย<br />ถ้าเราพึ่งแต่ตัวเอง ไ่ม่เปิดโอกาสให้คนอื่นได้ช่วยเหลือหรือเกื้อหนุนเราบ้าง<br />คนอื่นจะรู้ถึงความสำคัญของเขาในชีวิตเราได้ไง<br />ทีเราได้ช่วยคนอื่น เรายังรู้สึกดีเลย<br /><br />หมี่เชื่อว่า ความสัมพันธ์ระหว่างกันและกันเป็นสิ่งสำคัญและมีคุณค่ามากๆๆ ในโลกนี้<br />คิดๆ ดูแล้ว ปัญหาบนโลกมันมีต้นตอมาจากความสัมพันธ์ที่ไม่ดีทั้งนั้น<br />เกลียดกัน คุยกันไม่รู้เรื่อง ตกลงกันไม่ได้ เข้าใจผิดกัน ไม่แบ่งปันกัน<br />เพราะเราพึ่งตัวเอง เราคิดว่าตัวเองคิดถูกแล้ว<br />เราคิดว่าตัวเองสมควรได้รับ แต่คนอื่นไม่สมควร<br />หรือบางทีก็คิดว่าคนอื่นสมควรได้รับ ตัวเองไม่สมควร<br />ความสัมพันธ์ของเรากับคนอื่น มีการให้และรับที่ไม่เท่าเทียมกัน<br />ความสัมพันธ์กลายเป็นเรื่องของผลประโยชน์มากกว่าความสัมพันธ์<br /><br />หมี่เคยมองว่าคนอื่นต้องการเรา แต่เราไม่ต้องมีใครก็ได้<br />ทั้งที่จริงๆ แล้ว หมี่อยู่ตรงนั้นเพราะหมี่ก็ต้องการเขาเหมือนกัน<br />สุดท้ายก็ต้องเสียใจ มากด้วย<br /><br />ตอนนี้ พยายามให้ระหว่างทางที่กำลังเดินของหมี่<br />จะไม่พึ่งแต่ตัวเอง ไม่พึ่งแค่ความคิดตัวเอง<br />แต่ให้ความสัมพันธ์และความรักรอบๆ ตัวพาหมี่เดินไป<br />น่าจะเป็นวิธีที่ง่ายกว่า มีความสุขกว่า<br />แน่นอนว่าจะต้องเจอความยุ่งยากบ้าง เจ็บปวดบ้าง เหนื่อยบ้าง<br />เพราะเราอยู่กับคนที่มีความซับซ้อน ละเอียดอ่อน<br />แต่มันก็ทำให้จิตใจและความคิดอ่อนนุ่มลง<br />ถ้าเผลอกระเด็นไปกระแทกหัวคนอื่น<br />เขาก็ไม่เจ็บเหมือนแต่ก่อนแล้วไง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-7057500602367748500?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-28422050902061191792010-07-03T23:52:00.002+07:002010-07-04T01:05:13.787+07:00เคยได้ยินคนพูดว่า...<br />คนเรามักจะกังวลและทุกข์อยู่กับ 2 เรื่อง<br />คืออนาคต และ อดีต<br />คนที่ใช้ีชีวิตอยู่กับปัจจุบันไม่ค่อยทุกข์เท่าไหร่<br /><br />ถ้าอยากรู้ว่าจริงไหม ก็ลองคิดตามไปด้วยกัน<br />อันนี้จากความรู้สึกของตัวเองล้วนๆ<br /><br />เวลาเรานึกถึงอดีต..<br />ถ้านึกถึงเรื่องดีๆ ที่ผ่านไปแล้ว เราก็จะโหยหาและอยากกลับไปอยู่กับช่วงเวลานั้นๆ<br />ถ้านึกถึงเรื่องแย่ๆ ที่ผ่านไปแล้ว เราก็มักเสียใจกับความผิดพลาดที่เกิดขึ้น<br />ถ้านึกถึงเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้น...<br />เราก็จะเสียดายและอยากย้อนกลับไปตัดสินใจอีกแบบ<br />เผื่อว่าอะไรอะไร มันจะดีกว่านี้<br /><br />เวลาเรานึกถึงอนาคต...<br />เราจะสงสัยว่า อนาคตจะเกิดอะไรขึ้น<br />ถ้ายังมีชีวิตแบบนี้ไปเรื่อยๆ วันข้างหน้ามันจะดีได้ยังไง<br />เราต้องทำอะไรบ้างให้อนาคตเป็นช่วงเวลาดีๆ ของชีวิต<br />ถ้าอนาคตเราไม่เป็นตามที่คิดไว้ ไปไม่ถึงฝัน เราจะเป็นยังไง<br /><br />คิดๆ แล้วก็มีแต่ความกระวนกระวาย<br /><br />จริงๆ แล้วเราไม่รู้หรอกว่าอะไรจะเกิดขึ้น<br />เพราะเราไม่รู้ เลยทำให้อดีตของเราไม่เพอร์เฟ็ค<br />และปัจจุบันของเราก็เจ็บปวดกับอดีตที่ผิดพลาด<br /><br />วันนี้เราอาจจะคิดว่า ต้องทำอย่างนี้ ต้องเป็นอย่างนั้น<br />วางแผนทุกอย่างและหาคำตอบที่ถูกต้องรอไว้<br />แต่ถึงเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับความเป็นจริง<br />ข้อมูลทั้งหมดในหัวและความรู้สึกของคุณ...<br />ประมวลผลเป็นการตัดสินใจที่เพอร์เฟ็คได้ทุกครั้งไหม<br /><br />และแม้คิดแล้วว่า ดีที่สุดในวันนี้<br />ใครจะบอกได้ว่า เมื่อมองย้อนหลังกลับมา มันจะยังดีที่สุดอยู่<br />ใช่ไหมคะ...<br /><br />หมี่คิดว่า ความเป็นมนุษย์ทำให้เราไม่สมบูรณ์<br />เราทำอะไรตามอารมณ์ชั่ววูบของเราได้ง่ายมาก<br />และแม้คิดแล้วคิดอีก ความเขลาและหยิ่งผยองของเรา<br />ก็ทำให้เราตัดสินใจแบบโง่ๆ ได้เสมอ<br /><br />คนอื่นอาจจะฉลาดมากกว่านี้ เข้าใจสิ่งต่างๆ มากกว่านี้<br />หรือปกป้องตัวเองได้มากกว่านี้<br />แต่สำหรับหมี่ ความเจ็บปวดจากอดีต ทำให้เราเติบโตขึ้น<br />ทำให้เราเข้าใจคำว่า เรียนรู้และสำนึกรู้ ไม่ใช่แค่ มีความรู้<br /><br />อาจมีบางทฤษฎีคิดว่า เพื่ออนาคตที่ปลอดภัย<br />ต้องทำให้วันนี้ให้ปลอดภัยไว้ก่อน<br />เพื่ออดีตจะได้เป็นอดีตที่ไม่เจ็บปวดต่อเนื่องมายังปัจจุบัน<br />ไม่ส่งผลไปในอนาคต...<br /><br />แต่ถ้าอย่างนั้น ปัจจุบันของคงเป็นช่วงเวลาที่เหนื่อยมาก<br />คิดนั้นคิดนี้ ระวังนู่นโน่นนี่นั่น ป้องกันทุกอย่าง<br />เพื่อความไม่ผิดพลาด<br /><br />แล้วถามกันจริงๆ นิยามของอนาคตที่ดีคืออะไร<br />และการที่คุณใช้ปัจจุบันให้ดี ให้เป๊ะ ให้ถูกต้อง ให้เป็นไปตามแผน <br />เป็นการรับประกันจริงๆ เหรอว่าจะมีอนาคตที่มีความสุข<br /><br />พ่อเคยบอกว่า อดีตคือความฝัน ปัจจุบันคือความจริง<br />ทำทุกสิ่งเพื่ออนาคต...<br /><br />แต่หมี่ว่า หัดให้อภัยตัวเองซะ<br />แล้วอดีตจะกลายเป็นความทรงจำดีๆ<br />ปัจจุบันคือการใช้ชีวิตให้มีความสุข<br />ส่วนอนาคต เรียนรู้ไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็เจอที่ที่ใช่เองนั่นแหละ<br /><br />เราไม่รู้หรอกว่าอะไรจะเกิดขึ้น<br />ถ้าวันนี้ยังเลือกเดินตามหัวใจตัวเองไม่เป็น<br />วันหน้าจะรอดจากความสับสนบนโลกมนุษย์ใบนี้ได้ยังไง<br /><br />ขอบคุณความผิดพลา่ดที่ทำให้เราไม่คิดว่าตัวเองดีกว่าคนอื่น...<br />ขอบคุณพระเจ้าที่แม้วันนี้เราง่อยแค่ไหน พรุ่งนี้ก็มีอะไรดีๆ เกิดขึ้นได้เสมอ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-2842205090206119179?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-72937846000157898292010-05-22T15:40:00.002+07:002010-05-22T15:46:19.675+07:00<span>ป้าจ๋า หนูไม่รู้ว่าป้ารู้สึกยังไง</span><div><wbr><span class="word_break"></span>กับการที่บ้านเมืองถูกเผา<br /><span> ป้ายังรู้สึกดีกับการชุมนุม</span><wbr><span class="word_break"></span><span>ที่ป้าเพิ่งกลับมาอยู่หรือเ</span><wbr><span class="word_break"></span>ปล่า<br /><span> แต่หนูหวังให้ป้ากลับบ้านแล</span><wbr><span class="word_break"></span><span>้วได้นอนหลับพักผ่อนให้สบาย</span><wbr><span class="word_break"></span><br /><span> หลังจากที่ต้องมาทนอยู่กินล</span><wbr><span class="word_break"></span>ำบากนอกบ้านตั้งนาน<br /><br />ป้าจ๋า พ่อแม่หนูก็เป็นไพร่นะ เป็นไพร่ต่างแดนด้วย<br /><span> อพยพกันมาจากเวียดนาม ทั้งคู่อยู่ในครอบครัวที่จน</span><wbr><span class="word_break"></span>แสนจน<br /><span> ไม่ได้เรียนหนังสือ ไม่ได้มีใครมาเกื้อหนุน แต่ก่อนต้องวิ่งหนีตำรวจอยู</span><wbr><span class="word_break"></span>่เลย<br /><span> ทุกวันนี้ก็ยังเป็นไพร่อยู่</span><wbr><span class="word_break"></span><span> เป็นไพร่ทำมาหากินค้าขายทั่</span><wbr><span class="word_break"></span>วไป อยู่แถวๆ ประตูน้ำ<br />ใกล้ๆ ราชประสงค์นั่นแหละจ้ะ<br /><span> ยังดีที่ไพร่ 2 คนนั้นต่อสู้จนหนูได้ใช้ชี</span><span class="word_break"></span><span>ืวิตอยู่ในเมืองนี้อย่างสุขสบ</span><wbr><span class="word_break"></span>ายได้<br /><br />ป้าจ๋า หนูว่าพ่อแม่หนูเขาเก่งนะ หนูชื่นชมเขา<br />รวมถึงป้าและลุงๆ น้าๆ ที่มาร่วมชุมนุมด้วยนะจ๊ะ<br /><span> ป้าอดทนกับความยากลำบากทางก</span><wbr><span class="word_break"></span>ายได้ <br /><span> ป้าใช้่ชีวิตอยู่ได้ แม้ไม่มีโอกาสเหมือนพวกเราท</span><wbr><span class="word_break"></span>ุกวันนี้<br /><span> หนูนึกภาพไม่ออกจริงๆ ว่า ถ้าหนูไม่มีใบปริญญาและอินเ</span><wbr><span class="word_break"></span>ตอร์เน็ต หนูจะใช้่ชีวิตได้ยังไง<br />หนูเอาตัวรอดไม่เป็น หนูเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ<br /><span> หนูไม่ขยัน ไม่อดทนได้เหมือนพวกป้าจริง</span><wbr><span class="word_break"></span>ๆ นะจ๊ะ<br /><span> ถ้าป้าและลูกๆ ของป้าได้มีโอกาสเหมือนพวกห</span><wbr><span class="word_break"></span>นู<br /><span> หนูมั่นใจมากๆ ว่าจะไปได้ไกลมากกว่าหนูหลา</span><wbr><span class="word_break"></span>ยเท่า<br /><br /><span> ป้าจ๋า ที่ป้าเรียกตัวเองว่าไพร่ ป้ารู้ไหมว่ามีชนชั้นที่ต่ำ</span><wbr><span class="word_break"></span>ยิ่งกว่าไพร่อีกนะ<br />มันคือชนชั้นทาสไงล่ะจ๊ะ<br /><span> ทุกวันนี้อาจจะไม่มีทาสแบบส</span><wbr><span class="word_break"></span>มัยก่อน<br /><span> ทาสที่ทั้งชีวิตขึ้นอยู่กับ</span><wbr><span class="word_break"></span>เจ้าของเท่านั้น ไม่มีอิสระใดๆ<br /><span> แต่ว่าหนูเองก็ยังเป็นทาสอย</span><wbr><span class="word_break"></span>ู่จ้ะ ทาสของข้อมูลข่าวสาร ทาสของความสัมพันธ์<br />ทาสของการต่อสู้ชิงดี ทาสของความอยากได้ไม่รู้จบ<br /><br /><span> ป้ารู้ไหมจ๊ะ ระหว่างที่ป้าต่อสู้เพื่อชี</span><wbr><span class="word_break"></span>วิตที่ดีขึ้น<br /><span> พวกทาสอย่างหนูก็ต่อสู้อยู่</span><wbr><span class="word_break"></span>กับการหาตัวตนของตัวเอง<br /><span> ความเท่าเทียมและโอกาสสำหรั</span><wbr><span class="word_break"></span>บป้าอาจจะได้มายาก เช่นเดียวกันจ้ะ<br /><span> หนูก็หาตัวตนและที่ยืนของหน</span><wbr><span class="word_break"></span>ูได้ยากมากเหลือเกิน<br /><br /><span> ป้าจ๋า ข่าวสารข้อมูลที่หนูได้รับ มันทำให้หนูเครียดจนปวดหัว<br />แ</span><wbr><span class="word_break"></span>ล้วก็เหนื่อยที่ต้องคอยตาม จะไม่สนใจหนูก็ทำไม่ได้<br /><span> คนที่ได้ข้อมูลเยอะๆ พอเรามีความคิดที่ต่างกัน เราก็ทะเลาะกันได้ง่ายมากเล</span><wbr><span class="word_break"></span>ยจ้ะป้า<br /><span> ความคิดที่ต่างกัน ทำให้เพื่อนหนูเลิกคบกันไปห</span><wbr><span class="word_break"></span>ลายคนแล้ว<br /><span> ข้อมูลมากมายที่เรารู้ รวมถึงอุดมการณ์ที่เรายึด</span><span class="word_break"></span>มั่น<br /><span> บางทีมันก็ทำให้เราคิดว่าตั</span><wbr><span class="word_break"></span>วเองดีกว่าคนอื่นจริงๆ<br /><span> ตัวหนูเองก็ต้องคอยบอกตัวเอ</span><wbr><span class="word_break"></span>งไม่ให้เกลียดใคร ไม่ให้ดูถูกใคร<br />มันยากมากเลยจ้ะป้า<br />เวลาป้าทะเลาะกับคนใกล้ๆ ตัวป้า ป้าเกลียดกันง่ายๆ ตัดขาดกันง่ายๆ อย่างนี้ไหมจ๊ะ<br /><br /><span> ป้าจ๋า หนูเคยได้เงินเดือนหมื่นนึง</span><wbr><span class="word_break"></span> หนูก็มีความสุขดี<br /><span> พอวันนึงได้เงินเดือนหมื่นเ</span><wbr><span class="word_break"></span>จ็ด หนูกลับอยากได้นั้นนี้<br />พอได้มากขึ้น หนูก็อยากได้มากขึ้นอีก หนูใช้เงินไม่พอ<br />แล้วหนูก็มาด่าตัวเองว่า มึงมันใช้เงินไม่เป็น<br /><span> ป้าจ๋า หลายครั้งที่หนูอยากไปอยู่ต</span><wbr><span class="word_break"></span>่างจังหวัดแบบป้า<br />ทำงานได้เงินสัก 5,000 ใช้เงินสัก 3,000<br /><span> แบบนั้นหนูยังมีเงินเก็บมาก</span><wbr><span class="word_break"></span>กว่าทุกวันนี้เลย<br /><br />ป้าจ๋า หนูมีเพื่อนเยอะแยะ มีที่เที่ยวหลายที่ มีมีตติ้งมากมายก็จริง<br />แต่เวลาที่หนูสบายใจที่สุด คือเวลาที่อยู่บ้าน<br />มันอาจจะน่าเบื่อ อยู่คนละโลกกับคนอื่น ไม่มีใครมาสนใจเรา<br /><span> แต่คนที่รักเราที่สุดอย่างจ</span><wbr><span class="word_break"></span><span>ริงจัง และพื้นที่เราเป็นตัวของตัว</span><wbr><span class="word_break"></span>เองได้ ก็คือบ้านใช่ไหมจ๊ะ<br /><span> ป้ากลับถึงบ้านแล้ว หวังว่าป้าคงสบายใจและมีควา</span><wbr><span class="word_break"></span>มสุขเหมือนหนูนะ<br /><br /><span> ป้าจ๋า เวลาค่ำคืนที่ต่างจังหวัดมั</span><wbr><span class="word_break"></span>นคงเงียบๆ ใช่ไหมจ๊ะ<br />ป้าคงเข้านอนแต่หัวค่ำ แล้วก็หลับลงได้ไม่ยาก<br />แต่ป้ารู้ไหมจ๊ะ หนูเป็นทาสความเหงาด้วย<br /><span> ตอนกลางวันหนูเจออะไรมากมาย</span><wbr><span class="word_break"></span>ที่มันน่าตื่นเต้น<br />พอตอนกลางคืน มันเหมือนทุกอย่างหายไป<br />เหมือนทุกอย่างเป็นความฝัน และจริงๆ มีเราคนเดียวในโลก<br /><span> ป้าจ๋า อยู่ในเมืองใหญ่ที่แสนศิวิไ</span><wbr><span class="word_break"></span><span>ลซ์แบบนี้มันอาจจะสบายกาย แต่มันไม่ได้สบายใจเลยล่ะจ้</span><wbr><span class="word_break"></span>ะ<br /><span> เพื่อนหนูก็มีหลายคนที่เจ็บ</span><wbr><span class="word_break"></span><span>ปวดกับการใช้ชีวิตแบบนี้ บางคนยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่</span><wbr><span class="word_break"></span>าตัวเองเป็นทาส<br />หลายคนนอนยังไงก็ไม่หลับ หลายคนเป็นโรคซึมเศร้า<br /><span> คนหลายคนทนอยู่กับความรู้สึ</span><wbr><span class="word_break"></span>กแย่ๆ ของตัวเองมานานนม จนสุดท้ายต้องฆ่าตัวตาย<br />หนูว่ามันทรมานมากเลยนะจ๊ะ<br /><br /><span> หนูไม่รู้ว่า หนูเคยไปดูถูกป้าหรือเพื่อน</span><wbr><span class="word_break"></span>ป้าไหม<br /><span> ถ้าเคยมีสักครั้งที่ทำให้ป้</span><wbr><span class="word_break"></span><span>ารู้สึกว่า หนูซึ่งเป็นชนชั้นกลางสู</span><wbr><span class="word_break"></span><span>งส่งกว่าป้าซึ่งเป็นชนชั้น</span><span class="word_break"></span>ต่ำ หนูขอโทษนะจ๊ะ<br /><span> หนูอธิษฐาน ขออย่าให้ป้าต้องกลายมาเป็น</span><wbr><span class="word_break"></span>ทาสอย่างหนู<br /><span> ขอให้ป้ามีความสุขกับการรู้</span><wbr><span class="word_break"></span>จักพอในสิ่งที่มี<br /><span> มีความสุขกับความรักความจริ</span><wbr><span class="word_break"></span>งใจที่เพื่อนๆ ป้ามีให้กัน<br />มีความสุขกับการเอื้อเฟื้อ ไม่ต้องแก่งแย่งชิงดี<br /><br /><span> หนูอธิษฐานขอให้คนไทยรวมถึง</span><wbr><span class="word_break"></span>ตัวหนูเองตาสว่าง<br />เลิกเห็นแก่ตัว เลิกไม่รู้จักพอ เลิกตัดสินคนอื่น<br /><span> คิดถึงคนอื่นเยอะๆ รักคนอื่นแบบไม่ต้องหวังประ</span><wbr><span class="word_break"></span>โยชน์บ้าง<br /><span> ขอให้รัฐบาลเลิกคอรัปชั่น เลิกเอาเงินภาษีไปทำเรื่องไ</span><wbr><span class="word_break"></span>ร้สาระ<br /><span> แต่เอาเงินไปทำให้คนที่ไม่ม</span><wbr><span class="word_break"></span><span>ีโอกาสเขาได้ลืมตาอ้าปากบ้า</span><wbr><span class="word_break"></span>ง<br /><span> ขอให้รัฐบาลทุกชุดทุกรุ่นไม</span><wbr><span class="word_break"></span>่ปิืดหูปิดตาตัวเอง ไม่อคติ<br /><span> และสำนึกถึงความไว้วางใจที่</span><wbr><span class="word_break"></span>ประชาชนมีให้เยอะๆ<br /><br /><span> ป้าจ๋า ถ้าวันหนึ่ง หนูหลุดจากการเป็นทาสได้แล้</span><wbr><span class="word_break"></span><span>ว หนูอาจจะตามไปอยู่กับป้านะจ</span><wbr><span class="word_break"></span>๊ะ<br /><span> คงไม่สามารถทำการเกษตรได้หร</span><wbr><span class="word_break"></span>อกจ้ะ หนูมันอ่อนแอ ขี้เกียจ<br /><span> แต่จะขอทำงานที่ช่วยให้ทั้ง</span><wbr><span class="word_break"></span><span>ตัวเองและป้ามีความสุขกับกา</span><wbr><span class="word_break"></span>รใช้ชีวิตได้มากขึ้นนะ<br /><br />หนูพยายามอยู่จ้ะ<br />ขอบคุณนะจ๊ะ ที่ป้าช่วยให้หนูตาสว่าง<br />แล้วก็อยากบอกป้าว่า แม้หนูอาจจะมีเลือดเวียดนาม<br /><span> แต่หนูและครอบครัวที่ยังมีช</span><wbr><span class="word_break"></span>ีวิตอยู่ทุกคน ทั้ง พ่อแม่ ยาย ลุงป้าน้าอา<br /><span> เรามีหัวใจที่เป็นไทยเต็มร้</span><wbr><span class="word_break"></span>อยจ้ะ<br /><br /><span> และหนูรู้ว่า ป้าก็มีหัวใจแบบเดียวกันใช่</span><wbr><span class="word_break"></span>ไหมจ๊ะ<br /><br />รักป้านะจ๊ะ แม้เราจะไม่รู้จักกัน<br /><br />จาก... ทาส</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-7293784600015789829?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-29587850055004781792010-05-13T23:48:00.002+07:002010-05-14T01:50:48.180+07:00มีคนถามหลายคน... ว่ากลับมากินเหล้าแล้วเหรอ<br />คนที่ถามส่วนใหญ่จะเป็นเพื่อนที่กินด้วยกันนั่นแหละ<br />ไม่รู้ว่ามันดีใจ หรือยังไง<br />ส่วนคนที่ไม่ค่อยเห็นด้วยกับการกินเหล้าก็ไม่ค่อยถามเท่าไหร่<br />คงพูดไม่ถูก พูดไม่ออก<br /><br />หมี่หยุดกินเหล้า (และเครื่องดื่มมึนเมาอื่นๆ) ไปประมาณ 5 ปี<br />ก่อนหน้านั้น ก็เรียกได้ว่ากินตามนัด ทุกสัปดาห์<br />ไปกะเพื่อนเก่า เพื่อนใหม่ เพื่อนมหาวิทยาลัย เพื่อนรุ่นพี่<br />คนรอบตัวกินเหล้ากันทั้งนั้น<br />ไม่รู้เพื่อนเยอะเพราะกินเหล้า หรือกินเหล้าเพราะเพื่อนเยอะ<br />แต่โดยส่วนตัว หมี่ก็ไม่ได้คิดว่าการกินเหล้า (และมึนเมา) เป็นเรื่องเลวร้ายแต่อย่างใด<br />สนุกสนาน สบายใจ ได้เพื่อนใหม่เยอะแยะมากมาย<br /><br />หมี่กินเหล้าเพราะความสนุกสนานนะ<br />จะมีกินประชดชีวิตก็นานๆ ที<br />แต่หมี่ก็มีเพื่อนที่กินเหล้าเพราะถ้าไม่กินจะนอนไม่หลับ<br />มีเพื่อนที่กินเหล้าเพราะเซ็ง เบื่อ อยากกล่อมตัวเอง<br />มีเพื่อนที่กินเหล้าประชดชีวิต<br />แล้วก็มีเพื่อนที่กินเหล้่าเพราะสนุกเหมือนกัน<br /><br />ถ้าใครเคยไปอยู่ในวงเหล้าก็จะเข้่าใจบรรยากาศของมันนะ<br />เป็นกลุ่มที่ไม่มีกำแพง (และไม่มีสติ)<br />เราส่งรอยยิ้มให้กันทุกครั้งเวลายื่นแก้วเหล้าให้ชง<br />แล้วเราก็คุยกันในเรื่องลึกๆ ได้โดยไม่มีใครถือสาใคร<br />เข้าใจกันดี แม้ไม่ได้รู้จักกันมากนัก<br /><br />ใครจะว่าเป็นเรื่องไร้สาระ ไร้สติ ฉาบฉวย ก็คงไปว่าอะไรเขาไม่ได้<br />แต่สำหรับเรา มันก็เป็นที่พึ่งทางใจที่ดีสำหรับคนหลายๆ คน<br />คนที่ใช้ชีวิตอยู่กับเครื่องดื่มไร้สติแบบนี้ได้<br />ต้องเจอกับความเจ็บปวดหลายอย่าง<br />และบางที คนเราก็ช่วยตัวเองไม่ได้ในหลายๆ เรื่อง<br /><br />ในสังคมไทยที่กินเหล้า (เมาหัวราน้ำ) กันเป็นกิจวัตรประจำวัน<br />มีค่านิยมที่มองว่าการกินเหล้าไม่ใช่สิ่งดีนัก<br />ศีล 5 ก็บอกว่าอย่าดื่มสุรามึนเมา<br />คนที่โบสถ์เดิมก็บอกว่าพระเจ้าไม่ชอบให้กินเหล้า<br />หมี่เองเคยเชื่อแบบนี้ ก็เลยบังคับตัวเองให้ไม่กินเหล้า<br /><br />แรกๆ ก็ทำไม่ได้<br />พอเชื่อพระเจ้าแล้วทำได้ (ทุกสิ่งเกิดขึ้นได้ด้วยความเชื่อ)<br />แต่หมี่กลับรู้สึกว่า เราทิ้งห่างมิตรภาพและการเป็นที่พึ่งทางใจเล็กๆ ให้คนอื่น<br />ไม่ใช่แค่ในวงเหล้า แต่กับที่อื่นๆ ที่คุ้นเคยด้วย<br /><br />หนึ่งปีที่ผ่านมา หมี่รู้จักพระเจ้ามากขึ้น<br />พระเจ้าแสดงความรักต่อหมี่ผ่านสิ่งต่างๆ รอบตัว<br />ผ่านพ่อ ผ่านแม่ ผ่านเพื่อน (ที่ไม่เชื่อพระเจ้า) ผ่านคริสเตียน<br />ผ่านสายลม สายน้ำ แสงแดด<br />หมี่ขอบคุณพระเจ้าทุกวัีน<br />หมี่โทรหาเพื่อน ไปเที่ยวกับเพื่อนบ่อยกว่าแต่ก่อน<br />คิดถึงคนอื่นมากกว่าแต่ก่อน<br /><br />หมี่เชื่อว่า การกินเหล้าไม่ได้แปลว่าเป็นคนไม่ดี<br />มันอาจทำให้ร่างกายแย่ แต่บางทีจิตใจย่ำแย่ก็ทรมานกว่า<br />หากบางคนจะรู้สึกว่าการกินเหล้าทำให้เราดูเป็นผู้หญิงไม่ดี<br />ก็โอเคนะ เราก็บังคับใครให้คิดแบบไหนไม่ได้<br />แต่เราก็มีเพื่อนดีๆ ในวงเหล้าเพียบ<br />แฟนดีๆ ในวงเหล้าก็เคยมีเหมือนกัน<br /><br />แต่เอาจริงๆ แ้ล้ว มีสาเหตุหลักอยู่อย่างเดียวที่กลับมาใกล้ชิดเครื่องดื่มมึนเมา<br /><br />อยากกินเบียร์เพราะเบียร์อร่อย กินแล้วมีความสุข (ผิดเหรอ)<br />ทำร้ายร่างกายไม่ต่างจากกินเป๊บซี่หรือกาแฟหรือเนื้อติดมันหรอก<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-2958785005500478179?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-16240731188570766262010-05-01T00:12:00.001+07:002010-05-01T00:14:23.959+07:00วันนี้ฝนตกหนัก ไฟดับ<br /><span> เหมือนรู้ว่าจะมีเรื่องใหญ่</span>เกิดขึ้น<br /><div> ฝนตกทั่วเมือง เกิดเรื่องทั่วเมือง และรถก็ติดทั่วเมือง<br /><span> ไม่รู้อะไรเป็นสาเหตุของอะไ</span><wbr><span class="word_break"></span>ร<br /><br /><span> ความอึมครึมของบ้านเราเกิดข</span><wbr><span class="word_break"></span>ึ้น มาสักพักแล้ว<br /><span> ระหว่างที่การเมืองของบ้านเ</span><wbr><span class="word_break"></span><span>รา ก็ร้อนระอุและรุนแรงขึ้นเ</span><wbr><span class="word_break"></span>รื่อ ยๆ <br /><span> ก็มีเหตุแผ่นดินไหว ภูเขาไฟระเบิด อุบัติเหตุครั้งใหญ่แทรกมาเ</span><wbr><span class="word_break"></span>ป็นระยะๆ<br /><span> อย่างสม่ำเสมอและมากขึ้นเรื</span><wbr><span class="word_break"></span>่อยๆ ด้วยเช่นกัน<br /><br /><span> สร้างความหดหู่ได้อย่างต่อเ</span><wbr><span class="word_break"></span>นื่องมาก<br />ไอ้คนไม่ค่อยสนใจโลก ไม่สนใจสื่ออย่างหมี่<br />ก็ยังอดหดหู่อยู่ลึกๆ ไม่ได้<br /><br />วันนี้ไฟที่ออฟฟิศดับ ดับนานเลย<br /><span> แล้วก็ปวดอึขึ้นมาซะอย่างนั</span><wbr><span class="word_break"></span>้น<br />ปกติท้องผูก วันนี้กูปวดอึตอนไฟดับ ไม่รู้เป็นอะไร<br />ก็ไปเข้าห้องน้ำชั้นหนึ่ง เพราะข้างบนน้ำไม่ไหล<br /><br /><span> นั่งๆ มืดๆ อยู่ ก็มีความคิดหนึ่งแวบเข้ามาใ</span><wbr><span class="word_break"></span>นใจ<br /><span> ถ้าพระเยซูกลับมาตอนนี้จะทำ</span><wbr><span class="word_break"></span>ยังไงวะเนี่ย กำลังนั่งขี้อยู่ในส้วม<br />อุบาทว์น่าดู<br /><br /><span> นึกย้อนกลับ มันก็ใกล้เข้ามากแล้วจริงๆ นะ ใกล้ยุคสุดท้ายที่ถูกเขีัยน</span><wbr><span class="word_break"></span>ไว้<br />ผู้คนไม่รักกันอีกต่อไป มีสงครามเกิดขึ้นตลอดเวลา<br />แผ่นดินไหว การกันดารอาหาร<br /><span> คนก็ถูกชักนำไปให้ห่างไกลพร</span><wbr><span class="word_break"></span>ะเจ้า มากขึ้นเรื่อยๆ<br /><span> ห่างไกลจิตใจตนเองมากขึ้นเร</span><wbr><span class="word_break"></span>ื่อยๆ... <br /><br /><span> ...อีกแป๊บเดียวพระเยซูก็จะ</span><wbr><span class="word_break"></span>กลับ มาแล้ว<br /><br /><span> หมี่เคยเป็นคริสเตียนประเภท</span><wbr><span class="word_break"></span><span>ที่พ่นเรื่องพระเยซูตลอดเวล</span><wbr><span class="word_break"></span>าเหมือนเป็นคนบ้า<br />ก็บ้าน่ะแหละ บ้าจนคนไม่อยากเข้าใกล้ พูดไรไม่รู้ เอะอะจะชวนเขาไปโบสถ์ตลอด<br />ตอนนี้นึกถึงก็ตลกตัวเอง ไม่อยากทำแบบนั้นแล้ว เสียเพื่อน เสียความสัมพันธ์ไปหมด<br /><br /><span> ทุกวันนี้ รักคนอื่นได้มากกว่าตัวเองย</span><wbr><span class="word_break"></span><span>ังยากเลย จะพาเขามาหาความรักพระเจ้าไ</span><wbr><span class="word_break"></span>ด้ย ังไง<br /><span> ทำได้แค่รักคนอื่น ดูแลคนอื่น ทำให้คนมีความสุขอย่างที่พร</span><wbr><span class="word_break"></span>ะเจ้าต้องการ<br /><span> แล้วก็ปล่อยให้พระเจ้าดูแลเ</span><wbr><span class="word_break"></span>ขาต่อไป<br /><br /><span> ตอนที่นั่งส้วมวันนี้ ตอนที่คิดว่าถ้าพระเยซูกลับ</span><wbr><span class="word_break"></span>มาล่ะ...<br /><span> ถ้าถึงเวลาที่พระเจ้าพิพากษ</span><wbr><span class="word_break"></span>ามนุษย์ แล้ว<br />คนที่เรารักจะเป็นยังไง...<br /><span> สำหรับหมี่ เมื่อวันที่พระเจ้ากลับมา หมี่ว่าพระเจ้าคงเปิดประตูใ</span><wbr><span class="word_break"></span>ห้เข้าไปพักผ่อน ต้อนรับหมี่กลับบ้าน<br /><span> แต่คนอื่นๆ ที่ยังไม่รู้จักพระเจ้า เขาจะมองหน้าหมี่แล้วถามไหม</span><wbr><span class="word_break"></span>ว่า ทำไมถึงไม่บอก ทำไมถึงไม่เล่าให้ฟัง<br /><span> ณ ตอนนั้นคงไม่ใช่หน้าที่ของห</span><wbr><span class="word_break"></span>มี่ อีกต่อไป<br /><br /><span> พระเจ้าอาจจะนั่งคุยกับเขาท</span><wbr><span class="word_break"></span>ีละคนด้วยความรัก<br /><span> อาจถามบางคนว่า "เจ้าอาจภูมิใจกับงานที่เจ้</span><wbr><span class="word_break"></span><span>าทำ เจ้าอาจชื่นชมงานของคนอื่นๆ</span><wbr><span class="word_break"></span><br /><span> แต่เจ้าเคยมองฟ้าที่สวยงาม มองทะเลที่กว้างใหญ่ แล้วนึกถึงบุคคลผู้สร้างสิ่</span><wbr><span class="word_break"></span>งเหล่านั้นบ้างไหม"<br /><br /><span> พระเจ้าอาจจะถามบางคนว่า "เวลาที่เพื่อนหรือคนบางคนท</span><wbr><span class="word_break"></span><span>ี่รักเจ้า เล่าเรื่องของเราให้เจ้าฟัง</span><wbr><span class="word_break"></span><br /><span> ทำไมเจ้าถึงไม่เปิดใจแล้วลอ</span><wbr><span class="word_break"></span><span>งทำ ความรู้จักกับเราดูบ้างล</span><wbr><span class="word_break"></span>่ะ"<br /><br /><span> พระเจ้าอาจจะถามบางคนว่า "เจ้าไม่เคยรู้สึกถึงสิ่งดี</span><wbr><span class="word_break"></span><span>ๆ ที่เราให้กับเจ้าในช่วงที่ด</span><wbr><span class="word_break"></span>ำเนินชีวิตบนโลกเลยหรือ"<br /><br /><span> และพระเจ้าอาจจะถามบางคนว่า</span><wbr><span class="word_break"></span><span> "เจ้าไม่เชื่อจริงๆ เหรอ ว่าเรารักเจ้า เราลงมาเกิดเป็นมนุษย์เพื่อ</span><wbr><span class="word_break"></span>รับโทษแทนเจ้า <span>เพื่อให้เจ้าขึ้นสวรรค์มาอย</span><wbr><span class="word_break"></span>ู่กับ เราในวันนี้"<br /><br /><span> หมี่อยากเดินไปจับมือคนที่ห</span><wbr><span class="word_break"></span><span>มี่ีรัก แล้วก็บอกเบาๆ ว่า พระเจ้าสร้างหมี่มาและพระเจ</span><wbr><span class="word_break"></span>้ารักหมี่มาก<br />พระเจ้ารักคุณมากๆ ด้วยเหมือนกัน<br /><span> อยากบอกว่า พระเยซูไถ่บาปให้กับทุกคนแล</span><wbr><span class="word_break"></span>้วนะ ทุกคนขึ้นสวรรค์ได้นะ<br /><br /><span> ช่วงนี้ ที่ทุกอย่างดูเลวร้ายมากขึ้</span><wbr><span class="word_break"></span><span>นทุกที ดูเหมือนวันพิพากษาคือวันพร</span><wbr><span class="word_break"></span>ุ่งนี้เสียด้วยซ้ำ<br /><span> หมี่อยากบอกว่า พระเยซูจะกลับมาจริงๆ นะคะ แล้ววันนั้นทุกคนจะรู้ว่าพร</span><wbr><span class="word_break"></span>ะเจ้ามีจริง<br /><span> พระเจ้ารอเรามานาน อย่าให้ทุกอย่างสายไปเลยนะค</span><wbr><span class="word_break"></span>ะ<br /><br /><span> (หมี่คงไม่ได้พูดเรื่องนี้ม</span><wbr><span class="word_break"></span><span>ากนัก วันๆ ก็ได้แต่ขำๆ แล้วก็บอกชาวบ้านว่าพระเจ้า</span><wbr><span class="word_break"></span>น่ารัก<br /><span> แต่วันนี้เขียนเพราะรู้สึกว</span><wbr><span class="word_break"></span><span>่าต้องเขียน หากจะมองว่าหมี่บ้าก็ไม่เป็</span><wbr><span class="word_break"></span>นไร <br />แต่หมี่เชื่อสุดใจ สุดชีวิต ว่าหมี่จะได้สิ่งดี ได้่ขึ้นสวรรค์แน่ๆ และไม่มีอะไรที่ต้องกลัว)<br /><br /><span> ขอบคุณนะคะที่อ่านมาจนถึงบร</span><wbr><span class="word_break"></span>รทัด สุดท้าย<br />พระเจ้าอวยพรค่ะ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-1624073118857076626?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-16091278236681987082010-03-11T20:52:00.003+07:002010-03-11T21:44:27.220+07:00วันก่อนอ่านนิตยสารเล่มหนึ่ง<br />เอาคู่รักดารามาสัมภาษณ์ แล้วให้บอกนิยามความรัีกของตัวเอง<br />มีดาราคนนึงบอกว่า "ความรักเหมือนบ้าน"<br />คงประมาณว่า บ้านคือวิมานของเรา<br /><br />หมี่คิดว่า บ้านหมายถึงที่ที่อยู่แล้วอบอุ่น สบายใจ ปลอดภัย<br />เป็นที่ที่พูดได้เต็มปากว่า "This is my place"<br /><br />บ้านอาจเป็นสถานที่สักแห่งที่เราอยู่มานาน<br />อยู่กับครอบครัว ไปไหนก็กลับมาที่นี่ทุกวัน<br />หรืออาจเป็นสถานที่สักแห่ง ที่เรารู้สึกว่า ใช่แล้วล่ะ<br />ค้นพบความสุขในการอยู่ที่นี่แล้วล่ะ<br /><br />บ้านอาจเป็นใครสักคน<br />ที่อยู่ใกล้แล้วอบอุ่น สบายใจ อยากเจอหน้าทุกวัน<br />หรืออาจเป็นคนสักกลุ่ม ที่เรารู้สึกเป็นส่วนหนึ่งในนั้น<br />และเราเป็นตัวของตัวเองได้เต็มที่เมื่ออยู่กับคนเหล่านั้น<br /><br />เคยเป็นไหมคะ<br />ที่บางทีก็รู้สึกเหมือนตัวเองไ่ม่มีบ้าน<br />ไม่ค่อยอยากกลับบ้าน ไม่ค่อยอยากไปไหนกับใคร<br />บางทีก็ไม่รู้จะไปไหนด้วยซ้ำ...<br /><br />เวลาย้ายบ้าน ย้ายที่ทำงาน<br />มักจะรู้สึกเหมือนว่าตัวตนของเราหายไปบางส่วน<br />หากไม่มีบ้าน ไม่มีที่ไป ก็อาจจะรู้สึกว่าเราไม่มีตัวตนเลย<br /><br />หมี่เคยเป็น<br />เคว้งน่าดู...<br /><br />ตอนนี้เป็นช่วงอบอุ่นของชีวิต<br />รู้สึกว่าตัวเองมีบ้านหลายหลัง<br />ไปที่ไหนก็รู้สึกดีไปหมด รู้สึกผูกพัน รู้สึกสบายใจ<br />จนเหมือนไม่ใช่ความจริง<br />ก็คิดอยู่ว่ากำลังหลอกตัวเองหรือเปล่าวะ<br />กำลังเสพติดเพื่อน เสพติดคนรอบข้างหรือเปล่า<br />ถ้าเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ อาจทำให้เกลียดการอยู่คนเดียวได้<br /><br />หมี่ว่าหมี่มีบ้านหลายหลังจริงๆ นะ<br />แต่ละหลังก็มีบทบาทต่างกัน<br />หลังนึง ให้ความสนุกสนาน สบายใจ<br />หลังนึง ให้ความอบอุ่น<br />หลังนึง ให้พื้นที่ส่วนตัวและความปลอดภัย<br />หลังนึง ให้มิตรภาพและความรัก<br />หลังนึง ให้ความอ่อนหวานในอดีต<br />หลังนึง ให้ความหวังในอนาคต<br /><br />ไม่รู้เหมือนกันว่าทุกอย่างทุกความรู้สึกเป็นเรื่องจริงไหม<br />ไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้องย้ายออกจากที่ไหน เมื่อไหร่ หรือไม่<br />และหากมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น<br />มันก็คงมีการสูญเสียตัวตนบ้าง เจ็บปวดบ้าง<br /><br />แต่สุดท้ายแล้ว หมี่ก็อยากได้บ้านแค่หลังเดียวที่ให้ทุกความรู้สึกนะ<br />เป็นบ้านที่กลับมาได้ทุกวันไม่ว่าไปที่ไหน ไม่ว่าทำอะไรมาก็ตาม<br />เป็นบ้านที่จะไม่ย้ายไปไหนอีก อยู่ไปจนกว่าจะหมดลม<br /><br />ก็ไม่รู้อีกกี่ปีจะเจอบ้านหลังนั้น<br />แต่คิิดว่า พระเจ้าคงช่วยหา ช่วยดาวน์ ช่วยผ่อนจนได้มาครองล่ะ<br /><br />ขอบคุณพระเจ้าล่วงหน้าค่ะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-1609127823668198708?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-51633534069161436862010-02-16T22:04:00.002+07:002010-02-16T22:06:41.138+07:00อยู่ดีๆ ก็สังเกตขึ้นมาได้ว่า ภาษาอังกฤษมีการใช้ Tense<br /><span> โดยเปลี่ยนรูปอดีตและอนาคตข</span>องคำกริยา<br /><div>แต่สำหรับคำนาม ไม่มีการเปลี่ยนรูป<br />แล้วอยู่ดีๆ ก็สงสัยว่า..<br /><span> ทำไมคำนามไม่มีการเปลี่ยนรู</span><wbr><span class="word_break"></span>ป<br /><span> เราอะไรทำตอนไหน สำคัญกว่า ตอนไหนเราเป็นยังไงหรือเปล่</span><wbr><span class="word_break"></span>า<br />สิ่งของต่างๆ เป็นสิ่งเดิมตลอดไปเหรอ<br /><br /><span> วันนี้นั่งทำงานอยู่ที่ออฟฟ</span><wbr><span class="word_break"></span>ิศ<br /><span> กำลังปั่นต้นฉบับด้วยความเร</span><wbr><span class="word_break"></span>่งรีบ (มาก)<br />ตั้งใจว่าจะเอาให้เสร็จ 2 ชิ้น<br />เสร็จแน่นอน!!<br /><br /><span> แต่เราไม่รู้หรอกว่าอะไรจะเ</span><wbr><span class="word_break"></span>กิดขึ้น...<br /><span> นั่งทำงานอยู่ดีๆ คอมก็ดับเหมือนหลับตาตายลงไ</span><wbr><span class="word_break"></span>ปเลยซะอย่างนั้น<br />เปิดอีกที ก็เป็นอีกที<br /><span> จนรอบที่สามนี่ก็ถึงขั้นคุย</span><wbr><span class="word_break"></span>กันไม่รู้เรื่องเลยทีเดียว<br />งานไม่เสร็จแล้วแน่นอน<br /><br /><span> ตกเย็น พี่ที่ออฟฟิศไอทีโทรมาบอกว่</span><wbr><span class="word_break"></span>า<br />ฮาร์ดดิสก์พัง พังแบบจริงจัง<br /><span> ถ้าต้องการกู้ไฟล์ก็เสียเงิ</span><wbr><span class="word_break"></span>น 6,000 บาท<br />เท่าั้นั้นยังเจ็บปวดไม่พอ<br />ใช้เวลากู้ 30 วัน!<br /><br />เราไม่รู้จริงๆ ว่าอะไรจะเกิดขึ้น T_T<br /><span> ก็ตัดสินใจว่าจะไม่กู้ เพราะเสียเงินและเสียเวลาแบ</span><wbr><span class="word_break"></span>บไม่คุ้มค่าเลย<br /><br /><span> พรุ่งนี้จะได้คอมตัวเดิมมาใ</span><wbr><span class="word_break"></span>ช้ แต่ฮาร์ดดิสก์ใหม่<br />หน้าตาเหมือนเดิม แต่ข้อมูลข้างในว่างเปล่า<br />รูปที่เคยเก็บไว้ไม่มีแล้ว<br /><span> งานที่เคยทำเอาไว้ก็ไม่ีมีแ</span><wbr><span class="word_break"></span>ล้ว...<br /><span> เป็นคอมตัวเดิมที่เปลี่ยนไป</span><wbr><span class="word_break"></span>แล้ว<br /><span> คอมตัวนี้เคยเป็นแบบที่มันเ</span><wbr><span class="word_break"></span>ป็นในอดีต<br />แต่ตอนนี้ ไม่ใช่แล้ว<br /><span> เป็นคอมตัวเดิมที่เปลี่ยนไป</span><wbr><span class="word_break"></span><br /><span> เราไม่เรียกมันด้วยชื่อใหม่</span><wbr><span class="word_break"></span> ไม่มีเติม ed ไว้ท้ายชื่อเก่า<br /><span> แม้ตอนนี้มันจะเปลี่ยนไปจาก</span><wbr><span class="word_break"></span>ตอนนั้นแล้วก็ตาม<br />คนที่เปลี่ยนไป เราก็ไม่เปลี่ยนชื่อ ไม่เติม ed หรือใส่ will นำหน้าชื่อเขาเหมือนกัน<br /><br /><span> ของทุกอย่างเปลี่ยนไปตามเวล</span><wbr><span class="word_break"></span>า<br />คนทุกคนก็เปลี่ยนไปตามเวลา<br /><span> ขอบคุณคอมพิวเตอร์ตัวนี้ แม้มันจะทำให้หมี่ต้องทำงาน</span><wbr><span class="word_break"></span>หนักขึ้น<br /><span> เพราะมันสอนหมี่ให้เรียนรู้</span><wbr><span class="word_break"></span>ว่า หลายๆ อย่างเราเอาคืนกลับมาไม่ได้<br /><span> แม้จะตะเกียกตะกายเอาคืนมาใ</span><wbr><span class="word_break"></span>ห้ได้ มันก็ไม่คุ้ม<br /><br />เอาล่้ะ..<br />ข้อมูลในคอมพิวเตอร์หายไป ไม่เป็นไร ทำใหม่<br />สร้างโฟลเดอร์ใหม่ หาข้อมูลใหม่<br />จัดระเบียบคอมใหม่<br /><span> แล้วป้องกันอย่าให้มันเป็นเ</span><wbr><span class="word_break"></span>หมือนเดิมอีก<br /><br /><span> วันเวลาและตัวตนที่เราเคยรั</span><wbr><span class="word_break"></span>กหายไป ไม่เป็นไร<br /><span> สร้างใหม่ สะสมประสบการณ์และเรื่องดีๆ</span><wbr><span class="word_break"></span> ใหม่<br />จัดระเบียบชีวิตใหม่<br /><span> แล้วป้องกัน อย่าให้มันเป็นเหมือนเดิมอี</span><wbr><span class="word_break"></span>ก<br /><br />แต่เราไม่รู้หรอก ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง จริงๆ นะ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-5163353406916143686?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-36112804969955551432010-02-06T01:13:00.000+07:002010-02-06T01:14:23.397+07:00ตอนนี้นั่งอยู่ริมอ่างแก้ว อ่างเก็บน้ำในมช.<br /><span> หลังจากผจญภัยกับมอเตอร์ไซค</span><span class="word_break"></span>์คนเดียวมาตลอดช่วงเย็น<br /><div> ตอนนี้ได้เวลาพักผ่อน จิบเบียร์<br /><br />เดือนมกราคมปลายเดือน อากาศยังหนาวอยู่มาก<br /><span> เพื่อนโจ้โทรคุยกับแฟนอยู่ข</span><wbr><span class="word_break"></span>้างๆ แต่เราไม่มีใคร<br /><span> โทรศัพท์แบตหมดและไม่มีใครใ</span><wbr><span class="word_break"></span>ห้โทรหาแล้ว<br /><br /><span> ยืมปากกาโจ้ จดกับสมุดโน้ตจิปาถะ อาศัยแสงจันทร์ให้ความสว่าง</span><wbr><span class="word_break"></span><br /><span> จันทร์เต็มดวง แต่ยังเห็นดาวมากมายเต็มท้อ</span><wbr><span class="word_break"></span>งฟ้า<br />อากาศหนาวมาก...จริงๆ<br /><br /><span> อยากได้ผู้ชายของตัวเองสักค</span><wbr><span class="word_break"></span><span>นมานั่งตรงนี้แทนเพื่อนโจ้น</span><wbr><span class="word_break"></span>ะ<br />คนที่ใช่ ใช่ และใช่ ไม่มีข้อกังขา<br /><br />จากการผจญภัยคนเดียว กินคนเดียว เที่ยวคนเดียว<br /><span> ทำให้รู้ว่า การทำอะไรคนเดียวอาจต้องใช้</span><wbr><span class="word_break"></span>ความพยายามมาก<br />แต่ถ้าทำได้ มันน่าภูมิใจไม่หยอกเลยนะ<br />(ขับรถซิ่งไปก็อมยิ้มไป ทำมาแล้ว)<br /><br />ทำอะไรคนเดียว ถ้าทำไม่ได้ก็ต้องได้ เพราะไม่มีใครช่วย<br />ถ้าไม่เก่งขึ้นในบางเรื่อง ก็ฉลาดขึ้นในบางเรื่อง<br /><br /><span> แต่รู้ไหมว่า พอรู้ว่ามีเพื่อนสักคนอยู่ใ</span><wbr><span class="word_break"></span>กล้ๆ ก็รีบดิ่งไปหาเลยทีเดียว<br /><span> มนุษย์อยู่คนเดียวได้ลำบากม</span><wbr><span class="word_break"></span>ากจริงๆ นะ<br />อาจจะอยู่ได้ แต่เราก็ต้องการคนอื่น<br /><br />กำัลังกินเบียร์กระป๋องที่ 2 ให้หมด...<br />ยิ่งกินเยอะ คอเรสเตอรอลสูง<br />แต่ช่วงนี้กินหนัก อาจเป็นเพราะอยู่คนเดียว<br /><br /><span> มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ขี</span><wbr><span class="word_break"></span>้เหงา ต้องการคนอื่น<br />ไม่ใช่แค่อยู่รอบข้าง แต่เป็นคนที่เป็นของตัวเอง<br /><span> แต่มนุษย์์ก็เป็นสิ่งมีชีวิ</span><wbr><span class="word_break"></span>ตที่มีโลกของตัวเอง มีพื้นที่ส่วนตัว<br /><span> คนของตัวเองที่ไม่สามารถเข้</span><wbr><span class="word_break"></span><span>ามาอยู่ในโลกนี้ได้ก็อาจต้อ</span><wbr><span class="word_break"></span>งไป<br /><span> แล้วมนุษย์ก็กลับมาเหงาใหม่</span><wbr><span class="word_break"></span>...<br /><br /><span> หมี่กินเบียร์ด้วยความไม่เม</span><wbr><span class="word_break"></span>า แต่กำลังจะอ้วก<br /><span> บางทีอะไรที่เราไม่คิดว่าต้</span><wbr><span class="word_break"></span>องพอ เราก็ไม่พอ<br />เราไม่ได้ไม่พอ แค่เราคิดว่ามันไปเรื่อยๆ ได้<br /><br />อากาศหนาวมาก<br /><span> เหตุที่ต้องมากินเบียร์นั้น</span><wbr><span class="word_break"></span>เพราะอากาศหนาว<br /><span> มีเพื่อนที่พามากินเบียร์ริ</span><wbr><span class="word_break"></span>มอ่างเก็บน้ำได้<br />และแปลกใหม่<br /><br />มนุษย์แม่งก็มีแค่นี้แหละ ต้องการอะไรแปลกใหม่<br /><br /><span> ถามว่า ความงี่เง่าของความเป็นคนนี</span><wbr><span class="word_break"></span>่ล้นเหลือกินมากๆๆๆ<br /><span> แต่คนที่มันงี่เง่า มันก็ได้รับสิ่งดีๆ ได้ ได้ขึ้นสวรรค์อย่างไม่น่าเช</span><wbr><span class="word_break"></span>ื่อ<br />เพราะพระเจ้ารักเราว่ะ เห็นเรา สงสารเรา เข้าใจเรา และช่วยเรา --<br />พระเจ้าเจ๋งมาก<br /><br />ช่วยหนูด้วยค่ะ<br />ขอให้หนูรู้จักรอคอยวางใจ<br />นะคะ<br /><br />เขียนวันที่ 30.01.10 เวลาประมาณตี 1 ริมอ่างแก้ว มช.<br />ด้วยองค์ประกอบ 3 ประการ ที่ทำให้มึน<br /><span> เบียร์ อากาศหนาวจนสั่น และแสงสว่างน้อยนิดจากดวงจั</span><wbr><span class="word_break"></span>นทร์<br />ไม่ตัดตอน ไม่ตัดต่อ ไม่ดัดแปลงใดๆ ทั้งสิ้น </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-3611280496995555143?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-5585483321210494312010-01-10T20:46:00.003+07:002010-01-10T21:25:30.319+07:00เคยเจอคนประเภทนี้ไหมคะ<br />คนที่แบบ อยากได้อะไรต้องได้<br />หาหนทางวิธีการมากมายล้านแปด<br />ให้ได้มาซึ่งเป้าหมายที่ต้องการ<br /><br />ถ้าหากไม่เดือดร้อนใคร จะเอาอะไรก็คงไม่ใช่ปัญหา<br />แต่ถ้าคว้ามาด้วยการสร้่างบาดแผลให้คนอื่น<br />นี่น่าจะเรียกว่า "เห็นแก่ตัว"<br /><br />เมื่อก่อนนี้ หมี่ก็เป็นประเภทนั้นแหละ<br />แต่ด้วยความที่ไม่ค่อยต้องการอะไรมากนัก<br />นิสัยนี้เลยไม่ได้แสดงออกให้เห็นง่ายๆ<br /><br />มีช่วงหนึ่งที่พระเจ้าเปลี่ยนมุมมองความคิดบางอย่าง<br />ได้รู้จักตัวเองมากขึ้นจากเวลาที่ผ่านมา 20 ปี<br />ก็ถึงจุดตระหนักว่า เรานี่มันโคตรเห็นแก่ตัวเลยว่ะ<br />ยิ่งคนใกล้ตัว ยิ่งเรียกร้อง ยิ่งไม่ยอม ไม่แคร์<br />มีน้องสาว ก็ไม่เคยจะยอมน้องเลย<br />มีแฟน พอไม่ได้ดั่งใจก็วีน ก็ทิ้ง<br />เบื่อเพื่อน ก็เลิกคบ ไปเที่ยวกับกลุ่มอื่น<br /><br />ไม่ไหวแล้ว อยากเปลี่ยนตัวเอง<br />เลยเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในกรอบ...<br />กรอบของการทำดี ทำตามสังคมใกล้ๆ ตัว<br />มันก็ทำไม่ค่อยยากเท่าไหร่ รู้สึกดีด้วย<br />แล้วก็เผลอดีใจไปว่า อาการแย่ๆ ที่เคยเป็น คงจะหายไปแล้ว<br />.<br />.<br />.<br />.<br />.<br />.<br /><br />วันหนึ่ง เกิดปัญญาอะไรขึ้นสักอย่าง เดินทะลุกรอบออกมา<br />เจอโลกจริงๆ ที่กว้างกว่าตาเห็น<br />ได้เรียนรู้ที่จะอยู่ด้วยกันกับคนจริงๆ<br />คนที่มีทั้งดีและชั่ั่ว มนุษย์ทั่ั่วไป<br />มุมมองกว้างกว่าเดิม<br />แต่ใจเรายังเท่าเดิม...<br /><br />ปัญหามันอยู่ตรงนี้แหละ<br />ใจยังเท่าเดิม...<br />ยังเป็นเด็กน้อย อยากได้อะไรก็จะเอาให้ได้<br />เรียกร้องจากคนที่พร้อมจะให้<br />ไม่ได้มองความรู้สึกของคนอื่นเท่ากับตัวเอง<br />และไม่ได้ให้อย่างที่ควรจะให้เลย<br />เป็นความ surprise ว่า อ้าว นี่เรายังไม่หายนี่หว่า<br /><br />จริงๆ มันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรมากหรอก<br />ไม่ได้อยากได้ของใคร ไม่ได้อยากทำร้ายใคร<br />แต่เวลาที่หันมามองตัวเองกำลังโกรธ เคือง เมื่อไม่ได้ดั่งใจ<br />เห็นตัวเองยโส คิดว่าควรจะได้ในสิ่งที่ควรจะได้ มันน่าทุเรศ<br /><br />หมี่ว่า เพราะความรู้สึกแบบนี้แหละ<br />ที่ทำให้คนด่ากัน เกลียดกัน ทะเลาะกัน<br />หมี่เห็นคนทะเลาะกันก็แอบด่าเขาในใจ<br />ว่ามึงทะเลาะกันทำไม เห็นแก่ประโยชน์กันจัง<br />ชนะแล้วมีความสุขนักหรือไง<br />เอาเวลาไปทำอะไรดีๆ ให้คนอื่นดีกว่าไหม<br />แต่....<br /><br /><br /><br />กูก็เป็นนี่หว่า...<br /><br /><br />เวลาที่ใครมาคุยด้วย แล้วบอกว่า เขาควรจะเปลี่ยนแปลงบางอย่าง<br />หมี่ก็มักจะบอกไปว่า อย่างน้อยรู้ตัวก็ดีกว่าไม่รู้ตัว<br /><br />อย่างน้อยหมี่ก็รู้ตัวนะ ว่าเห็นแก่ตัว<br />เพื่อนพี่น้องถ้ามีโอกาสเห็นสันดานหมี่เมื่อไหร่ก็ช่วยตักเตืิอนด้วย<br />อาจทำหน้ายโสบ้าง แก้ตัวบ้าง แต่ว่าก็ด่าเถอะ หมี่ยอมไม่ยาก<br />ไม่ได้อยากเป็นคนดีอะไรเลย แค่ไม่อยา่กมานั่งทุเรศตัวเอง<br />แล้วก็สงสารคนใกล้ๆ ตัวที่ต้องคอยรองรับอารมณ์<br /><br />รักพระเจ้ามากก็เพราะงี้แหละ<br />เห็นแก่ตัวซะขนาดนี้ พระเจ้ายังดูแลไม่ขาด คอยเตือนเรื่อยๆ<br />โอ้ พระคุณยิ่งใหญ่คับฟ้าจริงๆ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-558548332121049431?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-90234750235497127922009-12-22T22:44:00.004+07:002009-12-22T23:53:00.674+07:00รู้สึกว่า ต้องเขียนอะไรสักอย่างก่อนปีใหม่<br />เพราะมีเรื่อง (ทั้งดีและแย่) เยอะแยะไปหมด<br /><br />เดือนธันวาคมเป็นเดือนแห่งการเฉลิมฉลองจริงๆ<br />กิน ดื่ม เต็มที่กับเพื่อน เพื่อนเก่า และเพื่อนใหม่<br />เดินเล่นซื้อของขวัญ<br />มีความสุขกับอากาศเย็นๆ<br />ใส่เสื้อกันหนาว<br />อ่านหนังสือ<br />ดูละครโปรด<br /><br />ความรู้สึกในวันคริสตมาสและปีใหม่ปีนี้<br />ต่างจากหลายปีที่ผ่านมา...<br />ถ้ามีรอยยิ้ม ก็เป็นยิ้มที่ไม่เหมือนเดิม<br />ถ้ามีน้ำตา ก็เป็นน้ำตาที่ไม่เหมือนเดิม<br /><br />ปีใหม่ก็เป็นแค่เวลาหนึ่งที่เลข คศ เปลี่ยน<br />ปีใหม่ไม่ได้แปลว่ามีการเริ่มต้นใหม่<br />ไม่ได้แปลว่าเราทิ้งสิ่งเก่าๆ ได้<br />ไม่ได้แปลว่าอะไรจะดีขึ้นหรือจะแย่ลง<br />ปีใหม่บอกอย่างเดียวว่า เวลากำลังผ่านไป<br /><br />ชีวิตมนุษย์สั้นมาก แค่ 60-70 ปี<br />เป็นฝุ่นผงถ้าเทียบกับประวัิติศาสตร์โลก<br />ลองนึกดูว่า มีคนกี่เปอร์เซ็นต์ที่พูดชื่อแล้วคนทั้งโลกรู้จัก<br />มีคนกี่เปอร์เซ็นต์ที่สร้่างอนุสรณ์บางอย่างไว้บนโลกนี้ได้<br />มีคนกี่เปอร์เซ็นต์ที่เปลี่ยนโลกได้...<br /><br />หมี่ว่ามันสำคัญที่เราควรจะตอบคำถามที่ว่า<br />เราเกิดมาเพื่อเป็นคนไม่กี่เปอร์เซ็นต์นั้นหรือเปล่า<br />เราถูกสร้่างมาเพื่อยืนตรงไหนในโลกใบนี้<br /><br />แต่ก่อน... ถ้าพูดคำว่าอยากทำอะไรก็ทำ<br />หมี่จะรู้สึกว่ามันดูเห็นแก่ตัวจัง<br />ตอนนี้... ถ้าหมี่ได้ทำอะไรที่หมี่อยากทำจริงๆ<br />หมี่จะคิดว่าทำไมเรากล้าอย่างนี้วะ<br /><br />มีเรื่องไร้สาระในสายตาคนอื่นตั้งหลายอย่า่ง ที่หมี่ทำแล้วโคตรมีความสุข<br />แล้วก็มีเรื่องดีๆ ในสายตาคนอื่นอีกหลายอย่าง ที่หมี่ไม่แม้แต่จะสนใจทำ<br /><br />ถ้ามีหนึ่งอย่างที่ขอได้ในวันคริสตมาส<br />อยากขอให้คนรักกัน เชื่อใจกัน และให้เกียรติกันอย่างที่พระเจ้าให้เกียรติเราเสมอ<br />ดูโคตรนางเอก แต่หมี่คิดว่า<br />ไม่ว่าใครจะเกิดมาเพื่อคนทั้งโลก หรือเกิดมาเพื่อแค่บางคน<br />ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะต้องมาดูถูกหรือยกหางกันสักหน่อย<br /><br />ปีใหม่แล้ว เหลือเวลาอีกไม่มาก<br />ทำสิ่งที่ทำให้คุณมีความสุขและมีรอยยิ้ม<br />ทำในสิ่งที่คุณรักและเชื่อ แม้ต้องร้องไห้<br />รักพระเจ้ามากๆ<br />อย่าลดคุณค่าของตัวเองเพราะคำพูดของใคร<br />มีความหวังเสมอ<br />แบ่งปันสิ่งดีที่มีให้กับคนที่ไม่มี<br />("ให้" จนเรารู้สึกเจ็บปวดบ้างก็ได้นะ)<br /><br />สุดท้าย อย่าลืมใช้เวลาและสิ่งต่างๆ ที่มีกับคนที่คุณรัก<br />รวมถึงคนที่คุณควรจะรักให้มากขึ้นด้วยนะคะ<br />(เพิ่งแปลบทความต่างประเทศ เขาบอกว่า<br />การใช้เวลา่กับเพื่อนและครอบครัว เป็นสิ่งที่สร้างความสุขให้กับเราได้มากที่สุด<br />มากกว่าเดิน Shopping อีกค่ะ)<br /><br />ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันบนโลกใบนี้<br />ขอบคุณที่แลกเปลี่ยนสิ่งดีๆ ให้กัน<br />แม้มันอาจจะไม่ใช่เรื่องระดับโลกแต่ก็มีคุณค่ากับหมี่นะ ^^<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-9023475023549712792?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-73104892609095385032009-12-06T01:39:00.002+07:002009-12-06T01:40:36.549+07:00วันนี้วันพ่อ เลยไปหาพ่อที่ร้าน<br />เดินซื้อของแถวๆ นั้นไปฝากพ่อ<br />ซูชิ 1 กล่อง<br />ก๋วยเตี๋ยวลุยสวน 1 กล่อง<br />น้ำส้มคั้น 1 ขวด<br />กับพวงมาลัย 10 บาท<br /><br /><span> พ่อไม่ค่อยอยากได้อะไรเท่าไ</span>หร่<br /><div>นึกถึงพ่อ นึกออกแต่เหล้า เบียร์ กับเสื้อห่านคู่<br /><span> ก็เลยซื้อของที่เราอยากกินไ</span><wbr><span class="word_break"></span>ปให้ซะเลย<br /><br />เดี๋ยวนี้พ่อนอนไม่ค่อยหลับ<br />ห่วงน้องสาวคนละแม่อีกคน<br /><span> น้องสาวคนนี้ไม่ค่อยกลับบ้า</span><wbr><span class="word_break"></span>น<br />พ่อตื่นมาตี 2 ไม่เห็นน้อง ก็นอนต่อไม่ลง<br /><span> อาทิตย์นึงก็แทบจะไม่ได้เจอ</span><wbr><span class="word_break"></span>กัน<br /><br />พ่อยังมาขายของทุกวัน<br /><span> ใช้หนี้ผ่อนนู้นนั้นอีกหลาย</span><wbr><span class="word_break"></span>ปี<br />่พ่อบอกว่า ไม่รีบตายหรอก<br />จะอยู่ใช้หนี้ให้หมดก่อน<br /><br />พ่อพาไปเลือกเสื้อร้านข้างๆ<br /><span> แล้วก็ให้ลองกางเกงในร้านอี</span><wbr><span class="word_break"></span>ก 4-5 ตัว<br /><span> ให้เป็นของขวัญที่เราไม่ควร</span><wbr><span class="word_break"></span>จะได้รับ<br />หรือวันนี้วันพ่อ พ่ออยากมีความสุข<br />พ่อก็เลย "ให้" แล้วทำให้ลูกมีความสุข<br /><br />พ่อเป็นคนฉลาด ช่างคิด<br />คิดจนผมขาวทั้งหัวแล้ว<br />พ่อไม่ค่อยพูดมาก ขี้เล่น กวน<br />แต่ถ้าโมโหสุดๆ นี่ น่ากลัวอย่างแรง<br />พ่อสอนหมี่เล่นกีตาร์ ทำให้หมี่ชอบฟังเพลง<br />พ่อพาไปสอบโรงเรียนประถม<br />พ่อสอนวิธีคิดดีๆ หลายอย่างให้หมี่<br /><br />ชีวิตใกล้ชิดแม่มากกว่า<br />แต่ว่าพ่อก็สร้างสิ่งดีๆ ไว้ให้หมี่เยอะมากจริงๆ<br /><br /><span> เสื้อผ้าที่พ่อให้วันนี้เหม</span><wbr><span class="word_break"></span>ือนเป็นของขวัญ<br />พ่อก็เป็นของขวัญ<br /><br />วันนี้ที่โบสถ์นิวซอง<br /><span> เราแชร์ความคิดและความรู้สึ</span><wbr><span class="word_break"></span>กกัน<br /><span> พี่แพตบอกว่า ถ้าเราู้เห็นว่าทุกอย่างในช</span><wbr><span class="word_break"></span><span>ีวิตเราคือของขวัญจากพระเจ้</span><wbr><span class="word_break"></span>า<br />ก็หมายความว่า ทุกวันเป็นวันเกิดของเรา<br />ทุกวันมีความหมายกับเรา<br /><br />ถ้าทุกสิ่งที่พ่อทิ้งไว้ ทำให้เราเป็นเราในวันนี้<br /><span> ก็เหมือนพ่อให้ของขวัญหมี่ท</span><wbr><span class="word_break"></span>ุกวัน<br /><span> ของขวัญนั้นมีความหมายมากพอ</span><wbr><span class="word_break"></span>ที่จะรักพ่อได้ทุกวัน<br /><span> แม้หมี่กับพ่อจะไม่ได้เจอหร</span><wbr><span class="word_break"></span>ือคุยกัน<br />แม้ใครจะมองพ่อยังไง<br /><br />ก่อนออกมาจากร้านพ่อ<br />บอกพ่อไปว่า พักผ่อนให้มากๆ<br />ก็รู้ว่า ถ้าพ่อยังต้องตื่นตี 2 ทุกวันเพราะห่วงลูกสาว<br /><span> ก็คงจะทำไม่ได้อยากที่บอกไว</span><wbr><span class="word_break"></span>้เท่าไหร่<br /><br />พระเจ้าคะ ดูแลคุณพ่อด้วยนะคะ<br /><span> ขอให้พ่อหลับสบายด้วยร่างกา</span><wbr><span class="word_break"></span>ยที่แข็งแรง<br />...ทุกๆ คืน... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-7310489260909538503?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-58235855020268161222009-12-04T00:01:00.001+07:002009-12-04T00:01:57.380+07:00Title : นานเหลือเกิน<br />Artist : อัยย์<br /><br />ฝันไป ทุกอย่างที่ผ่านพ้นมา นั่นคือฝันไป<br />หัวใจ เมื่อไรจะหยุดเสียใจ ในเรื่องเก่า<br />หนทาง ไม่ห่างแต่อาจแสนไกล จะไขว่คว้ามา<br />ถามใจ ในสิ่งที่ต้องเสียไป ได้เท่าไร<br /><br />บางสิ่งที่ตามหา จะไขว่คว้า นานเหลือเกิน<br />บางสิ่งที่ตามหา จะไขว่คว้า นานเหลือเกิน<br /><br />เข้าใจ ไม่อยากให้เธอเสียใจ หากไม่สัญญา<br />น้ำตา ไม่หมดไปจากหัวใจ แม้วันเลยผ่าน<br />หัวใจ ต้องการที่จะก้าวไป แม้ต้องเสียใจ<br />ถามใจ สิ้นสุดตรงที่ใด นานเท่าไร<br /><br />บางสิ่ง ที่ตามหาจะไขว่คว้า ยิ่งแสนไกล<br />บางทีก็อ่อนไหว จะทนไหม ไกลเหลือเกิน<br /><br />สูญเสียทุกอย่างภายในใจ<br />เหลือไว้เพียงแต่การรอคอย<br />นานเหลือเกิน<br /><br />หนทาง ไม่ห่างแต่อีกแสนไกล จะไขว่คว้ามา<br />ถามใจ สิ้นสุดตรงที่ใด นานเท่าไร<br /><br /><br />Title : สุดสุดไปเลย<br />Artist : นูโว<br /><br /><br />อยากจะขับรถ ต้องหัดต้องขับรถ ยอมทุ่มเทให้รถรา<br />อยากจะขี่ม้า ต้องหัดต้องขี่ม้า ยอมทุ่มเทให้ม้าไป<br />ไม่มีบ่น ไม่ทำเป็นเหมือนคนงอแง<br />ไม่มีแตร ไม่มัวแต่นั่งทำสงสัย<br /><span> ไม่มีเบรค ใส่เกียร์เดินหน้าลุยมันเข้</span>าไป<br /><div> ถ้าหากต้องการได้สิ่งไหน ลุยไป ไม่ต้องยั้ง<br /><br />หากว่าอยากรัก ถ้าอยากจะถูกรัก มัวแต่ยึกแต่ยักคงไม่ทัน<br />หากจะอยู่กับฉัน ถ้าอยากอยู่กับฉัน คงต้องทุ่มเทกันทั้งใจ<br />ไม่ลังเล ต้องเทมาทั้งใจสุดสุด<br />ไม่มีหยุด ถ้าหยุดคงไม่ไปถึงไหน<br />ไม่ต้องกลัว จะมัวมาให้คาอยู่ได้ไง<br />ถ้าหากมีใจอย่าเก็บไว้ เทไปไม่ต้องยั้ง<br /><br />สุดสุดไปเลย เสียเวลาทำไมอยู่<br />สุดสุดไปเลย เข้มไปเลยถ้าเอาอยู่<br />สุดสุดไปเลย เคยไม่เคยจะได้รู้<br />มีแค่ไหนก็ทุ่มมันทั้งใจ ทุ่มเทเข้าไว้ให้สุดสุด<br /><br />รักใครก็รัก ให้สุดสุด<br /><br /> ++++++<br /><br />เพลงเก่าๆ นี่มันเจ๋งจริง<br />สนุกเสมอ เพราะเสมอ<br />ซึ้งเสมอ เศร้าเสมอ<br />เป็นแรงบันดาลใจที่ดีเสมอ<br /><br /><span> ขอบคุณพระเจ้าสำหรับเสียงดน</span><wbr><span class="word_break"></span>ตรี <br /><br />ได้อ่านหนังสือ "นกของพระเจ้า"<br />สัมภาษณ์ ตุล อพารท์เมนต์คุณป้า<br />กับพี่เจ้ย อภิชาติพงศ์<br />คนในแวดวงศิลปะไทย<br /><br />คนสมัยนี้กลัวความเงียบ<br />พักหลังๆ หมี่ก็กลัวเหมือนกัน<br />แต่ถ้าเราไม่อยู่เงียบๆ บ้าง<br /><span> เราก็จะลืมมองเข้าไปในจิตใจ</span><wbr><span class="word_break"></span>ตัวเอง<br />ลืมรู้จักตัวเอง<br /><br /><span> ชีวิตที่มีความสุข เกิดจากการได้เป็นตัวของตัว</span><wbr><span class="word_break"></span>เองนะ<br />ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก แม้ใครไม่รัก<br />เดินตามความฝัน แม้ดูไม่น่าไปเท่าไหร่<br /><span> ความฝันเป็นสิ่งที่ต้องมีกา</span><wbr><span class="word_break"></span>รไขว่คว้า ไล่ล่า<br />ค้นหา ถามและตอบไปเรื่อยๆ<br /><span> ที่สำคัญคือ ก้าวไปข้างหน้ากับการลองผิด</span><wbr><span class="word_break"></span>ลองถูก<br /><span> ปล่อยให้ตัวเองโตในแบบของตั</span><wbr><span class="word_break"></span>วเองไปเรื่อยๆ<br /><br />ยากว่ะ ยังหาทางแจ่มๆ ไม่เจอ<br />แต่ก็เอาเถอะ อยู่นิ่งๆ ก็เหมือนตาย<br />ตายด้วยดาบ (หน้า) ยังดีกว่าเฉาตาย </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-5823585502026816122?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-73716608466843434882009-11-27T00:34:00.001+07:002009-11-27T00:35:57.172+07:00ว่าไหม..<br /><br />เดือนที่แล้ว เศร้าน้ำตาตกไม่รู้สาเหตุ<br /><br /><span> เดือนนี้ได้ไปเที่ยวรีสอร์ท</span>ดีๆ ทะเลสวยๆ ตั้ง 2 ที่<br /><div>ดูหนังสนุกๆ 2 เรื่อง<br />(ทไวไลท์ นิวมูน เรื่องนี้ห้ามพลาด)<br /><span> ได้กินมื้อเย็นหน้าเตาอุ่นๆ</span><wbr><span class="word_break"></span> ตอนอากาศหนาวๆ<br />กินกับแม่ น้องชาย กับเพื่อนๆ อีกหลายมื้อ<br />พ่อโทรมาหาบอกว่าคิดถึง<br />ตอนสิ้นเดือน มีเงินเหลือ..<br /><br />แต่...<br />ทำงานเสร็จไม่ทัน dateline<br />ไปนวดก็ปวดตัวจนนอนไม่ได้<br />ง้องแง้งกับแฟนหลายรอบแล้ว<br />เริ่มเครียดกับงานจนปวดหัว<br />โดนดุเสียงดังด้วย<br /><br />มันเหมือนกับ...<br />เดี๋ยวก็มีเรื่องแย่ๆ แล้วเดี๋ยวก็มีเรื่องดีๆ<br /><span> เดี๋ยวเราก็โตขึ้น แล้วเดี๋ยวเราก็กลายไปเป็นเ</span><wbr><span class="word_break"></span>ด็กน้อยอีก<br />เดี๋ยวก็ผิดหวัง เดี๋ยวก็ได้ดั่งใจ<br /><span> เดี๋ยวนั่งดมควันรถติดในกรุ</span><wbr><span class="word_break"></span><span>งเทพ แล้วเดี๋ยวก็ได้ไปสูดอากาศท</span><wbr><span class="word_break"></span>ี่ไกลๆ<br />เดี๋ยวดูหนังเศร้าน้ำตาซึม เดี๋ยวก็ดูละครรักอมยิ้ม<br /><span> เดี๋ยวกินบุฟเฟต์อาหารญี่ปุ</span><wbr><span class="word_break"></span><span>่น แล้วก็ต้องกลับมากินข้าวโรง</span><wbr><span class="word_break"></span>อาหารที่โคตรไม่อร่อย<br /><br /><span> เหนื่อยมากที่ต้องมารับอารม</span><wbr><span class="word_break"></span>ณ์ที่เปลี่ยนไปมาของตัวเอง<br />รับอารมณ์คนอื่นอีกตะหาก<br /><span> ต้องทนกับความทุเรศของตัวเอ</span><wbr><span class="word_break"></span>ง<br /><span> แล้วก็ทนกับความบ้าบอของเพื</span><wbr><span class="word_break"></span>่อนร่วมโลกด้วย<br />นี่ยังไม่นับการต้องเป็น "คนดี" ของ "คนอื่น" นะเนี่ย<br /><br />เรื่องราวต่า่งๆ เข้ามา แล้วออกไป<br />เปลี่ยนใหม่<br />เริ่มเรื่องใหม่ รับมือกันอีก ด้วยอารมณ์ใหม่ๆ<br />หนึ่งวันเป็นสิบสิบเรื่อง<br />ไม่เหนื่อยได้ไงวะ<br /><span> แล้วอยู่กันมาได้ยังไงตั้งน</span><wbr><span class="word_break"></span>าน<br /><br /><span> ขอบคุณพระเจ้าที่อยู่กับเรา</span><wbr><span class="word_break"></span>ทุกสถานการณ์และช่วงอารมณ์<br /><span> เพราะความเจ็บปวดทำให้เรามี</span><wbr><span class="word_break"></span><span>ความสุขได้ซึ้งมากขึ้นจริงๆ</span><wbr><span class="word_break"></span> นะ<br /><br />ขอบคุณสำหรับอากาศหนาวๆ และเกาะช้างด้วยค่ะ<br />รักพระเจ้าที่สุึด</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-7371660846684343488?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-54849630762495668432009-10-25T23:03:00.002+07:002009-10-25T23:39:51.909+07:00ระหว่างการแข่งขันนัดแดงเดือดวันนี้<br />อยู่ดีๆ แม่ก็โวยวาย เปลี่ยนช่อง<br />ไม่ให้น้องชายดูบอลที่กำลังถ่ายทอดสดอยู่<br />จนมันหัวเสีย ต้องออกมาดูทางเว็บ จอเล็กๆ ไม่มีแอร์ พากย์ภาษาจีน!!<br /><br />แล้วสักพักแม่ก็เปิดช่องเดิม<br />ให้น้องชายหมี่กลับเข้าไปดูในห้องเหมือนเดิม<br /><br />นึกๆ แล้วก็ตลกดี...<br />แม่เป็นอย่างนี้มาแต่ไหนแต่ไร<br />เอาแต่ใจตัวเอง (แบบไม่รู้ตัว) พูดจาไม่รู้เรื่อง<br />ไม่แปลกที่พ่อกับแม่จะอยู่ด้วยกันไม่ได้<br />ไม่แปลกที่หมี่กับน้องจะมีช่องว่างกับแม่อยู่บ้าง<br />เรียกได้ว่า ต้องคอยหาจังหวะดีๆ มุดช่องเข้าไปให้แม่อุ่นใจเรื่อยๆ<br /><br />หมี่ไม่โทษใคร และไม่รู้สึกว่าใครผิดที่พ่อกับแม่เลิกกัน<br />มันเหมือนกับ ใครสักคนในสองคนนี้ โตพอ กล้าพอ<br />และตัดสินใจตามความจริงว่า การอยู่ด้วยกันมันไม่ได้ดีจริงๆ <br />เขาไม่ได้รู้จักและรักกันอย่างที่เป็นจริงๆ<br /><br />เหตุผลที่คนมากมายแต่งงานกันแล้วก็หย่า อาจจะมาจากเรื่องนี้<br />ทั้งสองคนไม่รู้จักกันมากพอในวันที่ตัดสินใจ<br />ไม่รู้จักอีกฝ่ายมากพอ ว่าเป็นอย่างไร<br />ไม่รู้จักตัวเองมากพอ ว่าต้องการอะไร<br /><br />ในสายตาคนอื่น แม่อาจจะเป็นคนใจใหญ่ เป็นคนตลก<br />...แต่คนที่อยู่ด้วยกันจริงๆ ถึงรู้ว่าเราต้องทนกับอะไร<br />ในสายตาคนอื่น น้องชายอาจจะเป็นคนไม่สนใจใคร<br />...แต่คนที่อยู่ด้วยกัน ถึงจะรู้ว่า เขาแคร์คนอื่นมากแค่ไหน<br />ในสายตาคนอื่น พ่ออาจจะขี้เมาที่สุดในโลก<br />...แต่คนที่รู้จักพ่อจริงๆ ถึงจะรู้ว่าพ่อพยายามแค่ไหนเพื่อครอบครัว<br /><br />นี่เป็นเหตุผลที่เราควรจะรักคนที่เราอยู่ด้วยมากกว่าใครๆ<br />เพราะนอกจากเราแล้ว ไม่มีใครที่รู้จักเขามากพอ...<br />มากพอที่จะรักเขาได้อย่างที่เขาเป็น<br /><br />เหตุผลที่เรามักจะไม่น่ารักกับคนในครอบครัวมากกว่าคนอื่น<br />เพราะครอบครัวเรา คือคนที่รู้จักเรามากพอ<br />รู้จักอย่างนี้แล้วยังจะรักเราได้อีก<br />เลยมั่นใจว่า เราทำอะไร ก็คงจะรักไม่เปลี่ยน<br /><br />เหตุผลเดียวกัน...<br />เพื่อนจะรักกันมากขึ้น หรือทะเลาะกันจนไม่อยากมองหน้า<br />ก็เมื่อวันที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน (หรือร่วมหุ้นลงเงินกัน) <br /><br />และเหตุผลเดียวกัน...<br />เราไม่ควรแต่งงานกับคนที่เราฝันถึง<br />ถ้าเราไม่ได้เป็นตัวของตัวเองเมื่ออยู่ด้วยกัน<br />และถ้าเราไม่รู้ว่า จริงๆ คนนี้เป็นยังไง<br /><br />หมี่ว่าเรามีโอกาสน้อยนะ ที่จะรู้จักใครสักคนมากพอ<br />และที่ใครสักคนจะรู้จักเรามากพอ<br /><br />ก็เลยเชื่อว่า ควรจะรักครอบครัวของเราให้มากๆ<br />ไม่ว่าใครจะเป็นอย่างไร<br />รักพ่อให้มากๆ แม้จะไม่ได้อยู่กับพ่อ<br />รักแม่ให้มากๆ แม้แม่จะเอาแต่ใจตัวเอง<br />รักน้องชายให้มากๆ แม้มันจะเล่นมุขเสี่ยวๆ<br />รักน้องสาวให้มากๆ แม้มันจะไม่ค่อยกลับบ้าน<br />รักคู่ชีวิตให้มากๆ แม้เขาจะทำอะไรขัดใจตลอดเวลา<br /><br />อีกอย่าง<br />เราควรจะรักเพื่อนเราและคนรอบข้างด้วย<br />อย่างน้อย ก็พยายามไม่ทิ้งโอกาสที่จะได้รู้จักกัน<br />พอรู้จักกันมากขึ้น ก็จะได้รักกันมากขึ้น<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-5484963076249566843?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-74414604382594551552009-10-08T01:02:00.001+07:002009-10-08T01:02:29.895+07:00โอ้ย คิดถึงหน้าว่างๆ<br />ไม่ได้เขียน Blog เขียนโน้ตซะนาน<br />รู้สึกเหงาๆ มือ แล้วก็เหงาๆ หัวใจอยู่บ้างเหมือนกัน<br /><br />ประมาณกลางสัปดาห์ที่แล้ว ฝนตก<br />พกร่มออกจากบ้านเป็นครั้งแรกในรอบ 1 ปี<br />เพิ่งรู้ว่าร่มที่บ้่านของตัวเอง คันใหญ่มากกก<br />ใหญ่จนถือไม่ไหว ก็เลยตั้งใจว่า จะซื้อร่มพกติดกระเป๋าตัวเองสักที<br /><br />ระหว่างทางกลับบ้าน ลงป้ายรถเมล์แถวบางพลัดไปต่อรถ<br />เจอผ้าใบแบะกะดินขายร่มริมถนนร้านหนึ่ง<br />มีร่มให้เลือกไม่ถึง 10 แบบ<br />ราคา 100 บาท ทำให้ไม่ค่อยแน่ใจในคุณภาพสักเท่าไหร่<br /><br />แต่เหตุผลที่ทำให้เดินไปเยี่ยมร้านและได้ร่มพับ 3 ตอนสีน้ำตาลติดมือกลับมา<br />ก็คือคุณลุงพ่อค้า ที่กุลีกุจอต้อนรับลูกค้าอย่างดี<br />คุณลุงรื้อร่มจากซองมากางให้เลือก 2 คัน (และมีทีท่าจะรื้ออันต่อไป ถ้าไม่บอกให้หยุด)<br />บรรยายสรรพคุณ พร้อมชี้เครื่องหมายรับรองรางวัลระดับเอเชียให้ดู<br />รอยยิ้มจริงใจ ทำให้ไม่ลังเลเลยในการควักกระเป๋า<br /><br />หลังจากนั้น ก็เศร้าไปอีกหลายวัน ทุกครั้งที่นั่งรถผ่าน<br />คุณตาขายร่มได้วันละกี่คัน กำไีรที่ได้จะพอกินข้าวไหม<br />ลูกหลานคุณตาไปไหน<br />ตอนกลางวัน คุณตานั่งตรงนั้นจะต้องตากแดดหรือเปล่า<br /><br />เดี๋ยวนี้กลายเป็นคนเศร้าๆ<br />เศร้ากว่าแต่ก่อนอย่างเห็นได้ชัด<br />เหมือนกับเพิ่งจะรู้ความจริงว่า<br />ในโลกนี้มีเรื่องอะไรที่น่าเศร้าและเจ็บปวดเต็มไปหมด<br />เหมือนกับเพิ่งจะเห็นว่า<br />มันมีอะไรมากกว่ารอยยิ้มของคนบางคน<br />มีอะไรมากกว่านิสัยไม่ดีของคนบางคน<br /><br />ไอ้เรื่องที่เคยคิดว่าดี มันก็กลับกลายเป็นไม่ใช่<br />ไอ้เรื่องที่เคยไม่เห็นด้วย ตอนนี้กลับทำซะเอง<br /><br />การเติบโตขึ้นกับมุมมองที่เปลี่ยนไป<br />บางทีมันก็ทำให้ทุกอย่างดูเป็นเรื่องตลก<br />ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันคือเรื่องจริง<br />คนแต่ละคนต้องเจอกับเรื่องพวกนี้จริงๆ<br />ท่าทางจะต้องใช้เวลาปรับตัวอยู่พอควร<br /><br />ในขณะที่ความฝันและความหวัง ยังรอให้เดินไปหา<br />ก็เริ่มรู้่อย่างจริงจังว่าโลกนี้มันกว้าง<br />เรามันแค่เด็กน้อยที่ทำอะไรไม่ได้เท่าไหร่ ช่วยใครได้ไม่มากนัก<br />ก็เลยจะยากหน่อย ในการรื้อฟื้นความสุขสดใสแบบเดิมให้กลับมา<br />พยายามที่จะหวังและเชื่อให้เต็มหัวใจเหมือนก่อน<br />โดยที่รู้ว่าเราควบคุมอะไรไม่ได้เลย<br /><br />Dark ไหมล่ะคะ<br />ไม่เป็นไรค่ะ<br />การมีชีวิตแบบเศร้าๆ ก็ยังดีกว่ามีชีวิตที่รู้สึกอะไรไม่เป็น<br />ขอบคุณพระเจ้าที่ทำให้เราเห็นโลกอย่างที่มันเป็นซะที<br />ขอบคุณพระเจ้าสำหรับร่มของคุณลุง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-7441460438259455155?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-30052634721731671832009-09-24T00:22:00.003+07:002009-09-24T00:48:18.235+07:00เมื่อไม่นานมานี้ เพื่อนของแม่ที่ต่างจังหวัดผูกคอตายเพราะปัญหาครอบครัว<br />แม่บอกว่า<br />"ไม่เข้าใจเพื่อนแม่ที่ฆ่าตัวตาย เพราะแม่ไม่เคยคิดจะตาย<br />ยิ่งไปเที่ยวเยอะๆ ยิ่งรู้ว่ามีอะไรที่ตั้งหลายอย่างที่ชีวิตนี้ยังไม่ได้เห็น<br />ตายไปน่าเสียดาย"<br /><br />สองวันที่ผ่านมา ได้ตื่นเต้นกับการเจอดาราดังๆ ตั้งหลายคน<br />วันนี้ก็เจอเพื่อนๆ ที่ new song แล้วก็ได้รับอะไรดีๆ กลับมาเพียบ<br />ยังมีอะไรอีกตั้งเยอะที่ฝันว่าอยากจะทำ แต่ยังไม่ได้ทำ<br />อยากไปเที่ยวทั่วไทย อยากเที่ยวรอบโลก<br /><br />เข้าใจแม่เหมือนกันนะ<br />ทุกครั้งที่มีปัญหาเข้ามา แม่สู้ตลอด แล้วก็ทำให้ทุกอย่างดีขึ้นได้จนวันนี้<br /><br />แต่ไม่รู้ว่า ถ้าเป็นตัวหมี่เอง เวลาที่ปัญหาเข้ามา เราจะยังอยากทำสิ่งที่อยากทำอยู่ไหม<br />เราจะยังเห็นคุณค่าชีวิตของคนอื่นๆ รอบๆ ตัวอยู่ไหม<br />เราจะตื่นเต้นกับโอกาสต่างๆ ที่ได้รับอยู่หรือเปล่า<br />เราจะฆ่าตัวตาย หนีปัญหาพวกนั้นหรือเปล่า<br /><br />ที่ผ่านมาเคยคิดบ้างเหมือนกันว่าถ้าตายไปเลยก็คงสบายดี<br />แต่ไม่เคยคิดอยากฆ่าตัวตาย<br />ไม่ได้กลัวตายนะ แต่กลัวเจ็บ กลัวคนอื่นเสียใจ ทำไม่ไหว<br />ที่สำคัญ พระเจ้าไม่ปลื้มเอาซะเลย<br /><br />หลายคนดำรงชีวิตอยู่ด้วยความกลัว<br />แต่หลายคนก็ตัดสินใจตาย เพราะความกลัว<br />ยิ่งเวลาที่เราอยู่คนเดียว ต้องเผชิญหน้ากับตัวเอง<br />...ยิ่งรู้สึกกลัว<br /><br />หมี่ว่า เป็นเพราะมนุษย์ขี้เหงา เวลาอยู่คนเดียวเราก็จะเหงา<br />แล้วเราก็รู้สึกว่า เราโดดเดี่ยวเหลือเกินในโลกใบนี้<br />หลายครั้ง ความโดดเดี่ยวทำให้เรามองไม่เห็นอะไร<br />โลกกว้างใหญ่เกินไปที่จะมั่นใจในสิ่งที่เราหวังได้<br /><br />แต่เพราะทุกอย่างเป็นไปได้<br />หมายความว่า ทุกสิ่งที่เรารอคอย มันมีทางที่จะเกิดขึ้นได้จริงๆ<br />อยู่ที่ว่าเราเลือกที่จะ "เชื่อ" หรือไม่<br /><br />ขอบคุณพระเจ้าที่ทำให้เรามีความหวังในทุกสิ่ง<br />หมี่จะไปเที่ยวรอบโลกนะคะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-3005263472173167183?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-43206736097101210292009-09-13T22:44:00.002+07:002009-09-13T23:09:24.714+07:00เคยฟังเพลง ย้อนเวลา ของ Scrubb ไหมคะ<br /><br />อยากจะย้อนเวลา กลับไปช้าๆ<br />ย้อนเวลากลับไปอย่างเดิม<br />ให้เป็นเหมือนทุกวันที่สดใส<br />แล้วทั้งสองจะลองเลือกทางก้าวไป<br />ไม่สนใจ อะไรทั้งนั้น<br /><br />ไม่กี่วันที่ผ่านมา ได้มีโอกาสกลับไปเจอ ไปคุย ไประลึกถึงเรื่องเก่าๆ ในชีวิต<br />แล้วก็ทำให้เกิดความรู้สึกบางอย่าง<br /><br />การที่เรามีความทรงจำดีๆ อยู่เต็มไปหมด ก็มีข้อเสียอยู่บ้างเหมือนกันนะ<br />ถ้าหากว่าอดีตของเรามันเป็นเรื่องย่ำแย่ ไม่้น่าจดจำ<br />ก็คงจะรู้สึกดี ที่ผ่านพ้นมาเสียได้<br />แต่สำหรับหมี่ ที่ "ไม่" เคยรู้สึกเลยว่าเรื่องไหนในชีวิตเป็นเรื่องร้ายๆ<br />เมื่อมองกลับไป ก็ทำให้เกิดความรู้สึก "เสียดาย" ได้อยู่บ่อยๆ<br /><br />มันเหมือนกับว่า...<br />อยากจะเก็บความรู้สึกแบบนั้นเอาไว้<br />อยากให้ความผูกพันทุกอย่าง ระหว่างคนและเรื่องราวยังคงเดิม<br />อยากยืนอยู่ตรงนั้นอีักครั้ง<br /><br />บางเรื่องดีๆ เกิดขึ้นและผ่านพ้นไปตามกาลเวลา<br />แต่บางเรื่องดีๆ ต้องเปลี่ยนแปลงไปด้วยการตัดสินใจของเราเอง<br />เพื่อสิ่งที่ดีกว่า...<br /><br />พอรู้สึกคิดถึงขึ้นมาเมื่อไหร่ ก็อดที่จะคิดไม่ได้ว่า...<br />ถ้าตอนนั้น เราเลือกที่จะอยู่อย่างนั้นต่อไปล่ะ<br />คงจะเก็บอะไรดีๆ ที่หวงแหนเอาไว้ได้ใช่ไหม<br /><br />จริงเหรอ ที่เมื่อเราเลือกจะยืนอยู่ตรงนั้น แล้วพื้นที่ตรงนั้นจะไม่มีวันหายไป<br />จริงเหรอ ถ้าเราย้อนเวลากลับไปได้ เราจะไม่เลือกเหมือนเดิม<br /><br />มันก็เป็นแค่การเปลี่ยนผ่านของชีวิต เราเติบโตขึ้นเรื่อยๆ<br />หมี่อาจจะไม่ได้เลือกทางที่ดีที่สุด ไม่มีใครรู้<br />แต่หมี่ทำดีที่สุด ในการเคารพตัวเอง เคารพสิ่งที่หมี่เชื่อ ณ เวลานั้น<br /><br />หมี่ถูกสอนให้เชื่อในสิ่งที่ดียิ่งกว่า<br />เราตัดสินใจที่จะเชื่อและรอคอยในสิ่งที่ดีที่สุด<br /><br />และหมี่คิดว่า สิ่งดีๆ นี่แหละ<br />คือสิ่งที่ต้องแลก<br />คือสิ่งที่ต้องเสียไปเพื่อสิ่งที่ีดีที่สุด <br /><br />เสียดายแค่ไหนก็ทำได้แค่ยิ้ม และขอบคุณพระเจ้าสำหรับทุกเรื่องราวในชีวิต<br />และรอคอยเรื่องราวใหม่ๆ ในเส้นทางที่กำลังเดิน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-4320673609710121029?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-12831699436433518012009-09-08T23:34:00.003+07:002009-09-09T00:06:10.998+07:00ทำงานมาได้เกือบครบ 1 เดือนละ<br />เรียกว่า งานยุ่ง ชีวิตวุ่นวายมากขึ้นจนไม่มีเวลามาเขียนบล็อก<br /><br />นั่นคือข้อแก้ตัว ไม่ใช่เหตุผล<br />จริงๆ แล้วคือ ยังติดนิสัยทำตัวชิวๆ เหมือนตอนว่างๆ มากกว่า<br /><br />การเข้าไปทำงานที่อัมรินทร์เป็นอะไรที่ Amazing กับชีวิตเป็นอย่างยิ่ง<br />อยู่ว่างๆ คิดมากๆ แล้วก็ได้เป้าหมายเรื่องหาทุนไปเรียนต่อ<br />แล้วก็มีงานประจำทำซะอย่างนั้น<br /><br />ตอนนี้เรื่องภาษา เรื่องหาทุน เรื่องเรียนต่อ เรื่องพัฒนาตัวเองอื่นๆ<br />ยังไม่ไปถึงไหน...<br /><br />แต่ก็นอนหลับสบายดี<br />5555<br /><br />ไม่น่าเชื่อว่าช่วงว่างงานเดือนกว่าๆ เป็นช่วงฟุ้งซ่านและคิดไม่ตก<br />นอนไม่ค่อยจะหลับ เพราะไม่ต้องใช้แรงทำอะไร<br />ไม่ต้องมีตารางเวลาก็ได้ เพราะ free มากจนไม่ต้องจัดเยอะแยะเหมือนเมื่อก่อน<br />เรียนรู้จักตัวเองมากขึ้น ว่าเรานี่ก็ขี้กังวลมิใช่น้อย<br /><br />กลับมาถามตัวเองว่า...<br />ช่วงที่ตัวเองดูเหมือนไร้ค่า<br />เรารู้สึกไร้ค่าไปตามสถานการณ์ไหม<br /><br />ที่เคยพูดเองว่า คุณค่าของชีวิต ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าเราทำอะไร<br />เราเชื่ออย่างนั้น จริงๆ ไหม<br /><br />วันที่เดินตามทางที่เราเชื่อ แต่ยังไม่เห็นอะไร<br />เราหวั่นไหวหรือวางใจ<br /><br /><span style="font-weight: bold;">มีคนเคยบอกว่า ค่าของคนอยู่ที่ผลของงาน</span><br />แต่หมี่คิดว่า การทำงาน เป็นกลไกที่ทำให้เราได้ใช้สิ่งที่เราถูกสร้างมา<br />มันก็เลยเพิ่มความหมายและความเจ๋งของชีวิต<br />สิ่งที่เราอุตส่าห์มีและเป็น ไม่ได้ไร้ความหมายหรือไร้ค่าต่อโลกนี้<br />และพลังงานที่เรากินเข้าไปทุกวัน ก็มีที่ปลดปล่อย<br /><br />หมี่คิดว่า มนุษย์เกิดมาแล้วควรทำอะไรบางอย่างเพื่อคนอื่นนะ อาจจะเป็นงาน เป็นการกุศล<br />ถ้าว่างงาน แล้วมีัเงินดูแลตัวเองมากพอ ก็เอาเวลาไปช่วยคนอื่น ทำสิ่งที่อยากทำก็ดี<br />แต่ถ้าว่างแล้วกังวล หางานทำไปก็ดีกว่า<br /><br />น่าดีใจตรงที่ได้งานที่อยากทำด้วยนี่สิ<br />ไม่ว่าง (เกินไป) แล้ววว<br />เย้ๆ<br /><br />ว่าแล้วก็ต้องจัดการตัวเองให้ดีกว่านี้แล้วล่ะ<br />งานเริ่มเข้า อย่ามัวแต่ติดนิสัย "ชิว"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-1283169943643351801?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-64234412388165639822009-08-19T23:27:00.003+07:002009-08-20T00:20:07.357+07:00วันนี้มีงานแถลงข่าวโครงการ Healthy Avenue<br />เป็นโครงการที่บริษัทยาแห่งหนึ่งได้ร่วมงานกับรัฐบาลและโรงพยาบาลหลายแห่ง<br />จัดกิจกรรมตรวจร่างกายให้กับประชาชนฟรี<br />เป็น 7 โรคที่ความเสี่ยงสูง และมีโอกาสตรวจได้ยาก<br />และให้คำแนะนำสำหรับแนวทางป้องกัน<br /><br />(ดีใจจัง ตรวจร่างกายแล้วไม่มีความเสี่ยงใดๆ<br />ผลออกมาว่า ตอนนี้ร่างกายฟิตเหมือนคนอายุ 18 อิอิ)<br /><br />แพทย์ท่านหนึ่ง ให้ข้อมูลที่เจ๋งมาก ประมาณว่า<br />"เดี๋ยวนี้โรงพยาบาลไม่ได้รักษาโรคแบบเดิมแล้ว<br />แต่เปลี่ยนแนวไปเป็นการให้คำปรึกษาเพื่อป้องกันมา่กกว่า"<br /><br />พี่แอน บก.นิตยสาร SHAPE ที่หมี่ไปทำงานด้วย<br />พูดถึงแนวเนื้อหาของนิตยสารว่าเราเน้นการดูแลสุขภาพเพื่อการป้องกัน<br /><br />หมี่คิดว่าการป้องกัน คือการมองไปที่อนาคต มี Vision แบบก้าวหน้า<br />ส่วนการแก้ไข คือการจัดการกับผลสืบเนื่องของอดีต ไม่ต่างอะไรกับการย่ำอยู่กับที่<br />แน่นอนว่าเราละเลยการแก้ไขปัญหาไม่ได้ (ไม่งั้นจะมีปัญหามากขึ้น ย่ำต่อไปอีกนาน)<br />แต่เราควรยอมรับในหลายๆ ครั้งที่ปัญหาเกิดจากการที่เราไม่ได้ป้องกันให้ดี<br /><br />คนที่มีอายุมากๆ (ยิ่งมากยิ่งดี) มักจะปลง เข้าใจโลกและเข้าใจชีวิต<br />มีความสุขได้ในการมีชีวิตอยู่ แม้จะใกล้ตายเต็มที่<br />ถ้าหากว่ามีโอกาสได้คุยกับคุณยาย คุณย่า ถึงชีวิตที่ผ่านมาของท่าน<br />ลองเปิดใจถามท่านถึงความสำเร็จ ความผิดพลาดล้มเหลว<br />มุมมองที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆและมุมมองที่ดีที่สุดในการใช้ชีวิต<br />เผื่อจะสามารถใช้ชีวิตอย่างดี มีัการป้องกันมากขึ้น<br />ไม่ใช่ต้องมาคอยตามแก้ไขจนไม่มีที่สิ้นสุด<br />และไม่ได้ทำอะไรดีๆ ให้โลกสักที<br /><br />เราใช้เวลาอยู่กับความขัดแย้งและความเหงามากไปไหม<br />คนแก่คงรู้แล้วล่ะ ว่าเงินทองไม่ได้มีค่าไปกว่าความรักของคนรอบข้าง<br />ถ้าเรารู้แล้วจะได้ป้องกัน ไม่ไปสร้างฐานะมากกว่าสร้างมิตร<br /><br />เราให้เวลากับงานและการศึกษามากไปไหม<br />คนแก่คงรู้แล้วล่ะ ว่าความสำเร็จไม่ใช่ทุกสิ่งของชีวิต<br />ถ้าเรารู้แล้วจะได้ป้องกัน ไม่ปล่อยให้ชีวิตพังเพียงเพราะล้มเหลวกับงาน<br /><br />เราหดหู่ ผิดหวัง กับคนที่เรารักบ่อยครั้งเกินไปไหม<br />คนแก่คงรู้แล้วล่ะ ว่าความรักจริงๆ มันคือการให้ไม่หวังอะไรตอบแทน<br />ถ้าเรารู้แล้วจะได้พยายามทำความเข้าใจ<br />ว่าไอ้ที่รักๆ และทุ่มเทไป มันจะไม่ได้กลับมาอย่างต้องการทุกครั้งหรอก<br /><br />เราทำอะไรตามใจคนอื่น จนลืมความรู้สึกของตัวเองไปแล้วหรือไม่<br />คนแก่คงรู้แล้วล่ะ ว่าการละเลยความต้องการของตัวเองไม่ใช่หนทางที่ดีเลย<br />ถ้าเรารู้แล้ว จะได้ทำในสิ่งที่เชื่อและต้องการได้อย่างมั่นใจ<br /><br />ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขให้มากเถอะค่ะ<br />รักษาสุขภาพกายและใจของคุณเสมอ<br />มองโลกในมุมที่สวยงาม<br />เพราะโลกนี้และมนุษย์ไม่ได้มีอะไรน่ากลัวขนาดนั้น<br />นัดเจอเพื่อนที่อยากเจอ<br />ไปหาคนที่คุณรัก<br />นอนให้เพียงพอ กินให้อร่อย<br />รักตัวเองให้มาก<br />เห็นคุณค่าตัวเองและคนอื่นให้มากเช่นกัน<br /><br />เพื่อวันแห่งวิกฤตของคุณมันจะไม่เลวร้ายเกินไป<br />จนต้องมาตามแก้ไขอะไรไม่รู้ยาวเหยียด<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-6423441238816563982?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-44132537219765613242009-08-16T00:03:00.000+07:002009-08-16T00:04:29.252+07:00You have to face the truth of your life,<br />Sometimes you lost on your way.<br />Many things in this life you cannot control.<br />You can do nothing to reach your target, even dream.<br />Once you meant to be better, you missed it,<br />again and again.<br /><br />You have to face yourself,<br />You'll know that you're lonely.<br />You're selfish and really greedy.<br />You ask for somethings in spite of considering you shouldn't receive it.<br />And when you have a chance to appreciate the grace, you fear to get it,<br />you fear to be responsible in your life.<br /><br />You'll grow up through these pain waiting for you when you're alone.<br />Try it!<br /><br />(first time writing English blog, sorry for my poor English)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-4413253721976561324?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-54184541384768358762009-08-09T11:26:00.007+07:002009-08-09T15:08:04.853+07:00เมื่อวานนี้ไปโบสถ์<br />พี่น้องคนหนึ่งแบ่งปันเรื่องราวชีวิตของเขาและแนวคิดของ Jesus Christ<br />เกี่ยวกับการใช้ชีวิตที่ต้องเผชิญหน้ากับความทุกข์ยากและเจ็บปวด<br /><br />สัปดาห์ที่ผ่านมาของหมี่ เริ่มต้นด้วยความดื้อดึง<br />เป็นเด็กน้อยขี้กลัวที่โยนความผิดให้กับคนรอบข้าง<br />กว่าจะเคลียร์ปัญหาได้ ก็ร้องห่มร้องไห้ไปหลายยก<br /><br />เวลาที่เรารู้ตัวและยอมรับว่าเราทำผิด<br />ยากมากเหมือนกันนะ ที่จะบอกตัวเองให้ลุกขึ้นใหม่<br />เพื่อรอรับอะไรดีๆ ในชีวิต<br /><br />สถานการณ์ที่เราเจอในแต่ละวัน<br />บ่อยครั้งที่มันมากระตุ้นให้เรารู้สึก "แย่"<br />และเราต้อง "เลือก" ว่าจะจัดการกับความ "แย่" นั้นอย่างไร<br /><br />เช้าวันอังคารอัมรินทร์โทรมา ถามว่ายังอยากทำงานด้วยอยู่ไหม<br /><br />วันพุธได้ไปเที่ยวหาดเทียน ที่เกาะล้าน พัทยา<br />จากความวุ่นวายที่เจอและความขี้เกียจ<br />เลยคิดอยู่นาน ว่าจะไปดี หรือไม่ไปดี<br /><br />ความรักและแรงกดดันจากพี่ชายน้องสาวที่น่ารัก<br />ก็ทำให้ตัดสินใจไป (แล้วก็กลัวว่าได้ทำงานแล้วจะอดเที่ยวด้วยล่ะ)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_jtQD1jkJCFA/Sn59mMNd9EI/AAAAAAAAADo/QgNl9823p6M/s1600-h/IMG_0004.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 180px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_jtQD1jkJCFA/Sn59mMNd9EI/AAAAAAAAADo/QgNl9823p6M/s320/IMG_0004.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5367865900938425410" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />เกาะล้านเป็นเกาะที่มีคนต่างชาติมาเที่ยวเยอะ<br />โดยเฉพาะหาดเทียนที่หมี่ไป คนไม่ค่อยค้างคืนกัน<br />หลังจาก 5 โมงเย็น ก็เลยเหลืออยู่แค่ 6 คนบนเกาะ<br /><br />เป็นอีกช่วงเวลาที่ดีเหมือนกันนะ<br />ได้เล่นน้ำทะเลเป็นครั้งแรกในรอบ 3 ปี (น้ำใสมากกกกก)<br />ต้มมาม่าในหม้อต้มยำ ตอนห้าทุ่ม ใช้ทิชชู่เป็นเชื้อเพลิง<br />นอนหลับริมทะเล ตากลมเย็นๆ ทั้งคืน<br />อ่านหนังสือจบไป 1 เล่มครึ่ง<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_jtQD1jkJCFA/Sn5-khAunBI/AAAAAAAAADw/MmF59Anzro4/s1600-h/CIMG3629.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_jtQD1jkJCFA/Sn5-khAunBI/AAAAAAAAADw/MmF59Anzro4/s320/CIMG3629.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5367866971674024978" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />วันพฤหัสบดี เดินทางกลับ<br />อัมรินทร์โทรมาบอกว่าให้เริ่มงานได้ 17 ส.ค. นี้<br />ฐานเงินเดือนได้ตามที่ขอไว้<br /><br />เย็นวันศุกร์ ไปกินข้าวกับเพื่อนสมัยมัธยมที่ไม่ได้เจอกันนานมาก<br />นั่งร้านริมแม่น้ำ (ร้านใกล้บ้านมากๆ แต่ไม่เึคยไป)<br />ตั้งแต่ทุ่มครึ่ง ถึงเที่ยงคืน<br /><br />วันเสาร์นั่งทำงานกับน้องชายสุดที่รัก ตามคำสั่งแม่<br />ได้คุยกันหลายต่อหลายเรื่อง<br />เหมือนได้อัพเดทชีวิตและวิธีคิดของกันและกัน<br />น้องเรานี่มันโตเกินวัย เกินเพื่อนจริงๆ ด้วยนะ<br /><br />วันนี้ วันอาทิตย์ ตั้งใจจะไปกินข้าวกับแม่<br />แล้วก็ให้โทรศัพท์มือถือเป็นของขวัญวันแม่ปีนี้<br /><br /><br />+++++++++++++++++<br /><br /><br />หลายครั้งที่เรื่องดีๆ ในชีวิต ไม่ได้เข้ามาเพราะว่าเราดีพอจะได้รับสิ่งนั้น<br /><br />การเติบโตในแต่ละวัน หมี่ว่ามันคือ การยอมรับกับสิ่งที่เราเจอในแต่ละวัน<br />ยอมรับกับตัวเองว่าเรามันก็แค่เด็กน้อยที่ยังไม่ค่อยจะโต<br />เราเผชิญหน้ากับสิ่งเหล่าันั้นได้ไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่<br />เราควบคุมอะไรไม่ได้มากไปกว่าตัวเราเอง<br />และหลายๆ ครั้งก็ควบคุมตัวเองให้ทำอย่างที่ตั้งใจไม่ค่อยจะได้ด้วย<br /><br />เรื่องดีๆ ในชีวิตมีคุณค่ามากมายจริงๆ นะคะ<br />โดยเฉพาะในเวลาที่เรารู้ตัวว่า เราไม่ควรที่จะได้รับมันสักเท่าไหร่<br />เรื่องดีๆ เหล่านั้น ช่วยทำให้ความรู้สึก "แย่" ของเราหายไป<br /><br />ขอบคุณสำหรับทะเลและสายลมที่หาดเทียน<br />ขอบคุณสำหรับงานที่รอคอยมานาน<br />ขอบคุณสำหรับเพื่อนๆ ที่ได้เจอกันและคุยกัน<br />ขอบคุณสำหรับครอบครัวที่ดีมากๆ จริงๆ<br />ขอบคุณสำหรับทุกๆ อย่างค่ะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-5418454138476835876?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-75246708605022316762009-07-30T18:39:00.006+07:002009-07-31T12:12:59.003+07:00คุณเคยทำสัญญากับใครไหมคะ<br />สัญญาที่บัญญัติขึ้นด้วยความตั้งใจของคุณข้างเดียว ไม่ขึ้นอยู่กับว่าเขาจะเป็นอย่างไร<br />สัญญาที่ทำขึ้นด้วยคนทั้งสองฝ่าย ที่ตกลงกันว่าจะทำอะไรบางอย่างร่วมกัน<br />สัญญาที่มีอะไรบางอย่างอยู่ตรงกลาง เป็นพยานพันผูกข้อตกลงของทั้งสองฝ่าย<br /><br />น้อยมาก ที่หมี่จะทำสัญญาอะไรกับใคร<br />เหตุผลหลักคือ ไม่เห็นความสำคัญ<br />ถ้าสิ่งนั้นจำเป็นและดีเพียงพอ เราจะดูแลรักษามันไปเรื่อยๆ<br />ไม่ต้องสัญญาก็จะทำ<br /><br />สัญญาที่ไม่จำเป็นต้องสัญญา ก็ไม่น่าจะต้องสัญญา<br />ถ้าคุณอยากจะทำอะไรให้ใคร ก็แค่ทำ ไม่เห็นต้องสัญญา<br />เพราะเมื่อคุณสัญญาแล้ว คุณต้องรักษามัน<br /><br />เรียนรู้มาเสมอว่า สิ่งต่างๆ เปลี่ยนแปลงได้<br />ตัวเราเองก็เปลี่ยนไปทุกวัน<br />ความเข้า้ใจที่เปลี่ยนแปลงไป ก็ทำให้เราเห็นอะไรในมุมมองใหม่ๆ<br />บางอย่างที่เคยดี เคยเหมาะ อาจจะไม่ดีอีกต่อไป<br />และบางอย่างที่ไม่ดี เราอาจจะเห็นสิ่งดีที่ซ่้อนอยู่มากกว่าสิ่งไม่ดีที่เคยเห็น<br />วันใดที่มุมมองและความเข้าใจของทั้งสองฝ่ายต่างกัน<br />สัญญาก็อาจต้องมีการทบทวนกันใหม่<br /><br />เพราะสัญญานั้นสำคัญ ทำให้เราไม่สามารถยกเลิกมันได้ง่ายๆ<br />ถ้าหากทั้งสองฝ่ายเห็นตรงกัน ต้องการยกเลิกสัญญา ก็ถือว่าดีไป<br /><br />แต่หลายครั้ง ไม่ได้เป็นแบบนั้น...<br />การกล่าวเลิกสัญญา มักจะนำความปวดใจมาให้กับฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง<br />...หรือทั้งสองฝ่าย<br />ทั้งที่ไม่ใช่ความผิดของใคร<br /><br />สัญญาบางอย่าง เมื่อคุณตกลงใจทำสัญญานั้นแล้ว<br />คุณบอกเลิกโดยตัวคุณเองไม่ได้<br />อีกฝ่ายก็เช่นกัน<br />ต้องตกลงกับบุคคลที่สามเพื่อปลดพันธะ<br />เวลานั้น คุณอาจจะเพิ่งตระหนักได้ว่า...<br />คุณนั่นเอง ที่ทำให้เรื่องต่างๆ มันยากเกินความจำเป็น<br /><br />คุณควรจะคิดให้มากเพียงพอกับการกล่าวคำสัญญา<br />และคิดไตร่ตรองมากขึ้นไปอีกกับการทำสัญญาที่เป็นลายลักษณ์อักษร<br /><br />สำหรับ "พันธสัญญา"<br />คุณควรใช้ทั้งชีวิต จิตใจ สมอง และอีกหลายๆ อย่างที่คุณมี<br />เพื่อประมวลผลว่า "ใช่หรือไม่" และตัดสินใจว่า ตกลงหรือไม่<br /><br />สัญญาบางอย่าง อาจแค่ไร้ความหมายไปง่ายๆ เมื่อสองฝ่ายไม่ปฏิบัติตาม<br />สัญญาบางอย่าง เป็นต้นกำเนิดแห่งการสูญเสียความสัมพันธ์ระหว่างกัน<br /><br />สัญญาบางอย่าง ถูกผูกพันไว้ด้วยกฏเกณฑ์ที่มีคุณค่า เหนือกว่ากฏหมายใดๆ<br />นั่นคือความรัก...<br /><br />เราไม่อาจยกเลิกสัญญา เพราะเราไม่อาจยกเลิกความรักนั้น<br />แม้ต้องอดทนนาน แม้ไม่เข้าใจหรือเจอกับความไม่เข้าใจ<br />แม้กลัวกับการสูญเสีย<br />แม้เราต้องพบกับความอ่อนแอของตัวเอง<br />แม้เราต้องพบกับความอ่อนแอของอีกฝ่าย<br />แม้จะเหนื่อยกับการเปลี่ยนแปลงกันและกัน<br />แม้จะดูเหมือนไม่มีอะไรที่ดีขึ้น<br /><br />แต่เพราะผูกพันกันไว้ด้วยความรัก<br />และความรักชนะทุกสิ่ง<br />สัญญาก็จะถูกรักษาไว้ได้จนถึงวันสุดท้ายของชีวิต<br /><br />ยอมเสี่ยงไหมคะ สัญญานี้ที่จะผูกมัดทั้งชีวิตของคุณ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-7524670860502231676?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-31310264758806987812009-07-22T13:53:00.003+07:002009-07-22T15:12:47.097+07:00หลังจากใช้ชีวิตแบบคนว่างงานมาประมาณครึ่งเดือนได้<br />พักอย่างที่อยากพัก<br />ทำสิ่งที่อยากทำ<br />แล้วก็ได้โอกาสมาจัดการชีวิตที่ทิ้งร้างไว้นานเสียที<br /><br />เริ่มต้นจากตู้เสื้อผ้า ก็ได้เสื้อผ้าไม่ใช้แล้วออกมากองใหญ่<br />หลังจากนั้นก็เป็น sheet<br />สมุดจดคำเทศน์ หนังสือเรียนพระคัมภีร์<br />เอามากองๆ รวมกัน<br /><br />ตระหนักมานานแล้วว่าบ้านนี้ฝุ่นเยอะ<br />ตอนนี้ยิ่งตอกย้ำเข้าไปอีก ว่ามันเยอะจริงๆ<br />ขนาดในตู้ปิดๆ หรือในห้องที่ไม่มีคนอยู่<br />ฝุ่นก็ยังเข้าไปหมักหมมได้เยอะอย่างไม่น่าเชื่อ<br /><br />ฝุ่นก็เหมือนนิสัยไม่ดีบางอย่างของคนเรานะ<br />ยิ่งไม่รื้อ ไม่ทำความสะอาด ก็ยิ่งเยอะ ยิ่งหมักหมม<br />อยู่ในที่ปิด ที่ไม่มีใครเห็น ไม่ได้หมายความว่าไม่มี<br />แต่ว่า ยิ่งมีเยอะ ยิ่งทำความสะอาดยากเข้าไปอีก<br /><br />จัดการเสื้อผ้า เอกสารเรียบร้อย ก็มาถึงส่วนที่ยากที่สุด<br />ลิ้นชัก ตู้ กล่อง ที่เก็บของที่ระลึกทั้งหลาย<br />ของขวัญจากเทศกาลต่างๆ<br />การ์ดและจดหมายจากเพื่อนฝูงตั้งแต่สมัยประถม<br />ของที่ระลึกจากงานต่างๆ ที่ได้ไป join<br />ทั้งงานที่ไปเป็นเป็นผู้ชม ไปเป็น staff และไปเป็นแขก<br /><br />ยากที่สุด เพราะทิ้งไม่ลงสักอัน<br />แล้วก็จะต้องพยายามไม่เปิดอ่านจดหมายเวลาที่เก็บอยู่<br /><br />ตอนเก็บของทำความสะอาดวันนี้<br />ทำให้รู้ว่า เราเกือบจะลืมเรื่องราวหลายๆ อย่าง<br />และเำื่พื่อนหลายๆ คนไปแล้ว<br /><br />จริงๆ ด้วยนะ...<br />เราเปลี่ยนไปเรื่อยๆ เปลี่ยนไปทุกวัน<br />วันที่เราอยู่มัธยม เราก็ต่างจากวันที่อยู่ชั้นประถม<br />วันที่เราเรียนมหาวิทยาลัย เราก็มองกลับไปด้วยความรู้สึกอีกแบบ<br /><br />เคยเห็นหลายๆ คนโหยหาอดีต<br />อยากกลับไป ณ เวลานั้น<br />ไปเอาความสุข ความทรงจำ สิ่งที่เราเคยเป็น เคยมีในอดีตกลับมา<br /><br />แต่ว่า เวลาผ่านไปเรื่อยๆ และเราโตขึ้นเรื่อยๆ<br />และเรากลับไปเก็บอะไรของวันนั้นไม่ได้เลย<br />นอกจากความทรงจำ...<br />ที่ถูกย้ำเตือนด้วยของที่ระลึกที่เก็บเอาไว้จนวันนี้ <br /><br />อดีตมีค่าเสมอ<br />อดีตไม่เคยเปลี่ยนแปลง<br />เราเปลี่ยนไปต่างหาก<br />เวลามองกลับมาที่อดีตในแต่ละครั้ง ก็เลยไม่ค่อยจะเหมือนกันสักที<br /><br />ดีใจจังที่เราโตขึ้นทุกวัน<br />แต่ก็น่าเสียดายนะ<br />ที่เราเก็บทุกภาพและทุกความรู้สึกที่เราต้องการไว้ไม่ได้<br /><br />ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา<br />และขอบคุณทุกๆ เรื่องที่เรากำลังจะเจอต่อไปค่ะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-3131026475880698781?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-36034472365220616292009-07-01T12:43:00.005+07:002009-07-01T13:19:40.681+07:00อีกหนึ่งช่วงเวลาที่ตื่นเต้นมากของชีวิต<br />กว่า 2 ปีแล้ว ที่ไม่ได้เผชิญกับภาวะ ไม่มีงานทำ<br /><br />เรื่องมันมีอยู่ว่า<br />เมื่อลาออกจาก Gsus7 เพื่อก้าวเข้ามาทำงานในทีวีไทย<br />ก็ใช้ระยะเวลา เดือนครึ่ง ในการปรับตัว<br />และเรียนรู้ว่า งาน Production มันไม่เหมาะกับเราอย่างแท้จริง<br /><br />ช่วงแรกในการทำงาน ช่างเป็นช่วงแห่งความทรมานสิ้นดี<br />ก็รู้อยู่ว่าพระเจ้าบอกให้มาที่นี่ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะให้อยู่ไปนานแค่ไหน<br /><br />ใช้สมอง หัวใจ ความเชื่อ คิดแล้วคิดอีก ก็ได้แต่คำตอบที่บอกว่า ไม่ใช่<br />แต่ก็พยายามเรียนรู้ เข้าใจ มองหาสิ่งดีและทุกโอกาส<br />จนทุกอย่างก็เริ่มลงตัว ทั้งหน้าที่และหัวใจ เมื่อก้าวเข้าสู่เืดือนที่ 3<br /><br />สิ่งที่เชื่อมาตลอด คือเราต้องทำเต็มที่ทุกอย่างที่เราเชื่อ<br />และกล้าวิ่งตามความฝัน แม้มันจะดูไม่มีทาง<br /><br />ในช่วงระหว่างนั้นก็เลยร่อนใบสมัครไปที่ อัมรินทร์ พับลิชชิ่ง<br />สมัครเป็น columnist ที่ชีวจิต<br />นิตยสารที่ตรงกับตัวเองอย่างเดียว คือได้เขียน<br />ส่งไปแต่ไม่ได้รอด้วยใจจดจ่อ เพราะว่างานเริ่มลงตัวแล้ว<br /><br />อย่างไรก็ตาม อีก 2 สัปดาห์<br />อัมรินทร์โทรกลับมา เรียกสัมภา่ษณ์ 2 รอบด้วยกัน<br />วันนั้นตื่นเต้นอย่าบอกใคร ดีใจมาก<br />นิตยสารที่จะให้หมี่ไปทำงาน ก็คือนิตยสาร SHAPE<br />Section ที่เขาสนใจให้หมี่ทำ คือ Lifestyle<br />ทำให้ผู้หญิงรักตัวเองและมีความสุข<br />ช่างตรงกับตัวเองอะไรเช่นนี้<br />เชื่อไปแล้วครับ ว่าจะได้เป็นสมาชิกองค์กรนี้แน่ๆ<br /><br />ตอนนั้น อีก 15 วันจะหมดสัญญากับทีวีไทย<br />แต่อัมรินทร์ยังไม่ประกาศผล<br />ถ้ารอประกาศ แล้วได้ ทีมงานก็จะหาคนมาแทนไม่ทัน<br />ถ้าหากทำต่อไปก่อนจนกว่าจะรู้ผล ก็ต้องเซ็นสัญญาอีก 3 เดือน<br /><br />ด้วยควา่มเชื่อ มั่นใจว่าพระเจ้าดูแลแน่ๆ<br />ก็เลยตัดสินลาออก ด้วยความเสียดายของพี่ๆ หลายคน<br />(มีอยู่หนึ่งคน ที่เสียดาย แต่ก็ไล่หมี่ไปตามหาความฝันซะ)<br /><br />อย่างน้อยก็ดีใจ ที่ได้ฝากผลงานและความรู้สึกดีๆ เอาไว้<br />ตอบตัวเองได้ว่า ไม่ได้ไปอย่างผู้แพ้<br />แต่ว่าไปด้วยรอยยิ้มและความภูมิใจ<br />เราได้เรียนรู้หลายอย่างจากที่นี่จริงๆ<br /><br />(ขอบคุณนะคะ)<br /><br />แล้วอัมรินทร์ว่าอย่างไร...<br />.<br />.<br />.<br />.<br />แผนเรียนต่อในอีก 1-2 ปีข้างหน้า<br />ทำให้เขายังไม่ตัดสินใจรับหมี่เข้าทำงาน<br />หาคนอื่นที่น่าสนใจกว่ามาเปรียบเทียบอยู่<br />(แต่ก็ยังไม่เจอ เลยไม่ประกาศผล)<br /><br />สิ่งที่ผุดขึ้นมาในหัวสมอง (และหัวใจด้วยมั้ง)<br /><br />ถ้าบอกเขาไปว่า มีการปรับแผน แต่ถึงเวลาก็ลาออกไป<br />ก็ดูจะเสียนิสัย<br />ถ้าอยู่ทำงานที่นี่ 5 ปี ตามความต้องการของเขา แล้วค่อยไปเรียนต่อ<br />ก็ดูจะช้าเกินไป หรือคงไม่ได้ไป<br /><br />แต่ถ้าไปเรียนต่อ ไปดูโลกกว้างมันซะตอนนี้เลยล่ะ<br />ทำในสิ่งที่คิดว่าอยากจะและควรจะทำให้เรียบร้อย<br />ตอนนั้นกลับมาทำงานให้องค์กรไหนอีก 10 ปีก็คงไม่ต้องคิดมาก<br /><br />จากที่ survey เสียงมากมาย<br />ทิศทางคือ ถ้ามีโอกาส ควรรีบไป<br /><br />พระเจ้าเร่งเวลาและเร่งแผนเหรอคะ<br />หมี่อยากไปนะเนี่ย<br /><br />แผนตอนนี้ ก็ใช้เวลาว่างที่มีอยู่สัก 2 เดือน<br />(หลังจากที่ไม่มีเลยมา 2 ปี)<br />พักผ่อน ฟื้นฟูสภาพร่างกาย จัดการบ้านช่องห้องหับ<br />และจัดระบบชีวิตของตัวเองให้ดี<br />พร้อมเพื่อการสู้ต่อไป<br /><br />และในขณะเดียวกัน<br />ก็หาข้อมูลที่เรียน ที่อยู่ ที่ทำงานในอังกฤษ<br />และวางแผนการเดินทาง การเงิน การใช้่ชีวิต<br />เอามาขายแม่ผู้เป็นเจ้าของทุน<br />ต่อยอดความตั้งใจให้กลายเป็นจริง<br /><br />ไปแล้วนะคะ<br />ไม่ถอย ไม่หันหลังแล้วค่ะ<br /><br /><br />PS.ขอบคุณสำหรับครีเอทีพคนใหม่<br />นามว่า มะนาว<br />เธอพกเงินหนึ่งแสนบาท ไปอยู่ซานฟรานตัวคนเดียว<br />เพื่อเที่ยวและใช้ชีวิต เป็นเวลา 1 ปี<br /><br />ความกล้าหาญของมะนาวเป็นแรงบันดาลใจที่ดีมากของเราเลยล่ะ<br />ขอบใจมากนะจ๊ะ<br /><br />ขอบคุณพี่ชาย สำหรับทุกๆ ถ้อยคำ<br />คนนี้เป็นแบบอย่างของมนุษย์ที่สู้เพื่อความฝัน จนมาถึงฝัน<br />แม้จะมาถึงช้าไปหน่อย<br />แต่อย่างน้อย ทุกก้าวของพี่ก็มีพลังและแรงบันดาลใจล่ะ<br /><br />สู้ต่อไปนะ แล้วมาทำหนังสือด้วยกัน โอเคป่ะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-3603447236522061629?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-23790286743963330132009-06-22T17:00:00.002+07:002009-06-22T17:09:11.100+07:007 ขอบเขตหลักในชีวิต ที่ถ้าเราจัดการได้ เราจะมีความสุขได้ทุกสถานการณ์<br />จากหนังสือ Happy for no reason<br />มาดูกันค่ะ ว่ามันคืออะไรบ้าง<br /><br />1.พลังส่วนตัว (ฐานราก) : รับผิดชอบความสุขของตัวคุณเอง<br />2.ความคิด (เสาหลัก) : อย่าเชื่อทุกอย่างที่คุณคิด<br />3.จิตใจ (เสาหลัก) : ให้รักนำทาง<br />4.ร่างกาย (เสาหลัก) : ทำให้เซลล์ในตัวคุณมีความสุข<br />5.จิตวิญญาณ (เสาหลัก) : เชื่อมต่อตัวคุณเข้ากับจิตวิญญาณ<br />6.เป้าหมาย (หลังคา) : ใช้ชีวิตด้วยแรงบันดาลใจจากเป้าหมาย<br />7.ผู้คน (สวน) : ถนอมรักษาความสัมพันธ์ที่ให้พลัง<br /><br />บ้านของคุณน่าอยู่หรือยังคะ<br />มีความสุขกับบ้านของคุณให้ได้นะคะ<br /><br />เอาใจช่วยให้คุณมีความสุขทุกเวลาค่ะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-2379028674396333013?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-2776801347039599042009-06-19T18:34:00.002+07:002009-06-19T19:27:18.330+07:00เท่าที่จำได้ เหมือนจะไม่เคยเขียนเรื่องความรักลง Blog สักครั้งเลยมั้ง<br /><br />"ความรัก" นั้นก็อดทนนาน<br />และกระทำคุณให้<br /><br />"ความรัก" ไม่อิจฉา ไม่อวดตัว<br />ไม่หยิ่งผยอง ไม่หยาบคาย<br />ไม่คิดเห็นแก่ตนเองฝ่ายเดียว<br />ไม่ฉุนเฉียว ไม่ช่างจดจำความผิด<br />ไม่ชื่นชมยินดีเมื่อมีการประพฤติผิด<br />แต่ชื่นชมยินดีเมื่อมีการประพฤติชอบ<br /><br />"ความรัก" ทนได้ทุกอย่าง แม้ความผิดของคนอื่น<br />และเชื่อในส่วนดีของเขาเสมอ<br />และมีความหวังเสมอ<br />และทนต่อทุกอย่าง...<br /><br />การที่เคยมีแฟนมาเกือบ 10 คน<br />คงไม่ได้หมายความว่าจะเข้าใจความหมายของคำว่า "รัก"<br />หรือรู้จัก "ความรัก" จริงๆ<br /><br />ในทางกลับกัน<br />"ความรัก" อาจมีความหมายชัดเจนขึ้นมาในใจได้<br />เมื่อเราผ่านเหตุการณ์บางอย่าง ที่ไม่จำเป็นต้องใช้เวลายาวนาน<br /><br />2 นาที ที่เห็นคุณแม่กำลังกวาดขยะเปียกเหม็นๆ หน้าร้านขายของ <br />ก็เข้าใจคำว่า "ความรักนั้นก็อดทนนานและกระทำคุณให้"<br /><br />5 นาที ที่น้องคนหนึ่งขอคุยด้วยเพื่อปรับความเข้าใจในเรื่องที่อึดอัดกันอยู่<br />และอีกหลายๆ ครั้งของ 5 นาที ที่ได้ตักเตือนคนที่เราห่วงใย และเขาเปลี่ยนแปลง<br />ก็ทำให้เข้าใจคำว่า "ไม่ชื่นชมยินดีเมื่อมีการประพฤติผิด" <br /><br />1 นาที ที่ได้ยินเรื่องราวของใครบางคนที่สร้างความเจ็บปวดให้กับใจ<br />แล้วตัดสินใจที่จะถามเจ้าตัว<br />เลยได้รู้ว่า การ "เชื่อในส่วนดี" สำคัญอย่างไร<br /><br />10 นาที ที่ได้คุยกับคนที่คุยไม่รู้เรื่องและไม่เปิดใจ<br />การที่ต้องสะกดใจไว้และหาคำพูดที่ดีที่สุดเพื่อเขา<br />ทำให้เข้าใจว่า "ความรัก ทนได้ทุกอย่างแม้ความผิดของคนอื่น"<br />มันเหนื่อยและเจ็บปวดแค่ไหน<br /><br />ระยะเวลายาวนานที่เฝ้ามองคนบางคนดำเนินชีวิตอย่างไม่เห็นแสงสว่างที่มากขึ้น<br />ทำให้ตระหนักว่า ความรักที่ "มีความหวังอยู่เสมอ" สำคัญกับคนอื่นอย่างไร<br /><br />15 วินาที ที่ได้เห็นแววตาและถ้อยคำบางอย่างออกมาจากใครบางคน<br />ทำให้รู้ว่า ความรักที่ "ชื่นชมยินดีเมื่อมีการประพฤติชอบ"<br />สร้างความสุขในใจได้มากมายแค่ไหน<br /><br />หลายๆ นาที ในหลายๆ ครั้ง ที่ได้เปิดฉากปะทะกับใครบางคน<br />ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุอะไร ความไม่น่ารักของเรา ความไม่น่ารักของเขา<br />เรื่องไม่เป็นเรื่อง หรือเรื่องสำคัญหลายๆ เรื่อง<br />ฉากนั้นจบลงด้วยความเข้าใจ คำพูดที่อ่อนโยน และความผูกพันที่มากขึ้น<br />ย้ำให้หนักแน่นในใจว่า ความรัก "ไม่อิจฉา ไม่อวดตัว ไม่หยิ่งผยอง ไม่หยาบคาย"<br /><br />ในวันแห่งความสูญเสียและเหน็ดเหนื่อยของใครบางคน <br />ยังมีเสี้ยววินาทีของสายตา รอยยิ้ม มือที่ยื่นอะไรบางอย่างมาให้<br />ทำให้มั่นใจว่า ความรักนั้นจะ "ไม่คิดเห็นแก่ตนเองฝ่ายเดียว" <br /><br /><br />5 นาทีของเมื่อวานนี้ ได้ดูละครเรื่องหนึ่ง<br />ผู้ชายคนหนึ่ง ถูกแม่ของตัวเองห้ามไม่ให้มีความรัก<br />เพราะว่าหัวใจของเขาอ่อนแอมาก<br />การมีความรักจะทำให้เขาตาย<br /><br />แน่นอน ความรักอาจทำให้คนเจ็บปวด จนกระทั่งถึงตาย<br />และแน่นอน ผู้ชายคนนั้นก็เลือกที่จะมีความรัก แม้จะต้องตาย<br /><br />เพราะความรักนั้น "ทนต่อทุกอย่าง"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-277680134703959904?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-29905366860248239532009-06-11T12:30:00.003+07:002009-06-11T14:00:45.743+07:00<div>เมื่อวันก่อน ได้อ่านหนังสือเรื่อง โลกจิตของแทนไท ประเสริฐกุล<br /></div><div>พูดถึง โลกของจิตใจ ที่มนุษย์ใช้เวลาหาคำตอบกันมายาวนานหลายศตวรรษ</div><br /><div> </div><br /><div>ใครจะเชื่อว่า กระบวนการวิทยาศาสตร์ที่ทำการศึกษาร่างกายมนุษย์</div><div>ให้เหตุผลและที่มาที่ไปของอาการต่างๆ ทั้งในความคิด ความเชื่อ ความรู้สึก ในจิตใจ</div><div>ได้เกือบทั้งหมดทั้งสิ้น </div><div> </div><div>หรือบางเรื่องที่เรายังไม่ได้สนใจจะหาคำตอบ</div><div>ความรู้ทางวิทยาศาสตร์ก็มีคำตอบที่ทำให้เราต้องกลับมาค้นหาอะไรมากขึ้น </div><div> </div><br /><br /><div>หนังสืออีกหนึ่งเรื่องที่ไปหยิบมาจากชั้นหนังสือของทีวีไทย</div><div>พูดถึงพลังของความเชื่อ พลังของจิตใจที่เหนือทุกอย่าง ชนะความจำกัดของร่างกายทุกส่วน</div>พลังทางจิตวิญญาณที่นำมาซึ่งความสำเร็จ<br /><div> </div>ทำให้เกิดอะไรก็ได้ ตามความปรารถนาในใจมนุษย์<br /><div><br />อ่านแล้วงงทั้งคู่<br />ไม่รู้ว่าอะไรมาก่อน มาหลัง<br />ข้อมูลในสมองมันตีกัน<br /><br />แต่ที่แน่ๆ ทั้ง 2 เรื่อง แสดงถึงมหัศจรรย์ของธรรมชาติ<br />หมี่เรียกว่า มหัศจรรย์การทรงสร้าง<br /><br />อยากจะหายงง อยากจะสยบความเคลื่อนไหวในสมองและจิตใจ<br />กลับมาถามไถ่จากผู้สร้าง น่าจะง่ายที่สุด<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-2990536686024823953?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-10727264211201677112009-05-28T23:46:00.003+07:002009-05-29T01:11:49.944+07:00เวลาที่เรารักใคร เราก็มักจะอยากปกป้องเขา<br />เช่นเดียวกัน เมื่อเรารักตัวเรา เราก็จะปกป้องตัวเราให้พ้นจากอันตรา่ย<br /><br />เรื่องมันมีอยู่ว่า...<br />บางทีเราก็ปกป้องตัวเองจากอันตรายทางความรู้สึกของเรามากเกินไป<br />ไม่ยอมให้เกิดอาการเจ็บปวดในจิตใจ ไม่ยอมให้ตัวเองเสียใจ<br /><br />เคยได้ยินเรื่องเม่นหลายตัวที่เบียดกันเพื่อให้อุ่นในหน้าหนาวไหมคะ<br />เวลาที่เม่นมันเบียดกัน ขนแหลมๆ ของมันก็จะทิ่มแทงกันและกัน<br />แล้วก็จะเจ็บ...<br />ทั้งทำให้ตัวอื่นเจ็บ และทำให้ตัวมันเองเจ็บ<br />แต่ถ้าไม่เบียดกับเม่นตัวอื่น<br />ก็จะหนาวตาย...<br /><br />ก็คงต้องเลือก ว่าอยู่ตัวเดียว และตายด้วยความหนาว<br />หรือเบียดเสียดกับตัวอื่นๆ ให้อุ่น แต่เต็มไปด้วยการทิ่มแทงที่เจ็บปวด<br /><br />ขั้น advance ที่ทำให้ไม่ต้องหนาวตายและไม่ต้องเจ็บปวดนี่แหละ...<br />ที่เราเรียกว่าปกป้องตัวเอง<br /><br />เคยเห็นบางคน ที่สร้างสัมพันธ์กับคนทุกคนได้อย่างดี ไม่มีปัญหา<br />เขาจะมีคำพูดที่ทำให้ทุกคนสบายใจ ไม่ว่ามันจะดีหรือไม่ดี จริงหรือไม่จริงอย่างไร<br />และเมื่อเขาเองไม่สบายใจ เขาก็จะมีคำพูดที่ทำให้ตนเองสบายใจ<br />ไม่ว่ามันจะกระทบกับใคร จริงไม่จริงอย่างไร<br /><br />เนื่องจากว่าความสัมพันธ์ที่เขามีกับทุกคน เป็นความสัมพันธ์ที่ดี<br />และตัวเขาเองก็มีเหตุผลที่ดีให้กับตัวเองเสมอ<br />ทำให้คนรอบข้างก็ไม่อยากจะไปเตือนหรือพูดให้ขัดหู<br />เดี๋ยวจะเสียความสัมพันธ์<br /><br />วิธีการนี้ก็ดี ปกป้องตัวเองจากอันตรายทางความรู้สึกได้ดี<br />.<br />.<br />.<br /><br />มีบางคน เลือกที่จะอยู่ร่วมกับคนอื่นด้วยการไม่แคร์ในสิ่งที่คนอื่นทำ<br />เลือกที่จะไม่โดนกระทบความรู้สึก ด้วยการไม่ใส่ใจคนอื่น<br />ส่งผลให้ตัวเอง ทำในสิ่งที่ไม่แคร์คนอื่นด้วยเช่นกัน<br />เมื่อเกิดความผิดพลาดบางอย่าง<br />ก็จะไม่มีใครเข้าไปหาเขา เพราะความห่างที่เขาสร้างขึ้น<br /><br />เป็นอีกหนึ่งวิธี ที่ช่วยสร้างกำแพงกั้นความเจ็บปวดในจิตใจ<br />.<br />.<br /><br />การค้นพบว่าตัวเองล้มเหลว ผิดพลาด ไม่ดีพอที่คนอื่นจะรัก<br />ไม่ได้รับการยอมรับ ไม่ได้เป็นอย่างที่อยากเป็น...<br />มันเจ็บปวดอย่างนั้นเลยเหรอคะ<br /><br />เม่นที่พองขนออก เพื่อป้องกันขนเม่นตัวอื่นมาทิ่มแทงตัวเอง<br />มันก็ทำให้เม่นตัวอื่นเจ็บมากขึ้นอีกนะ<br /><br />และถ้าเม่นตัวอื่นเจ็บปวดมากเข้า ทนไม่ไหว<br />ขอถอยออกไป แล้วทิ้งมันไว้อยู่ตัวเดียว<br />วันหนึ่ง มันก็จะหนาวตายอยู่ดี...<br /><br /><br />ความสัมพันธ์ของมนุษย์เป็นเรื่องเลวร้ายอย่่างนั้นเลยเหรอคะ<br />หมี่ไม่เชื่อนะ...<br /><br />ถ้าเราหยุดกลัวที่จะเจ็บ กล้าหาญที่จะรู้จักกัน<br />และเปลี่ยนแปลงกันและกันอย่างจริงใจ<br /><br />ขนแหลมๆ ของเม่น น่าจะกลายมาเป็นขนนุ่มๆ ได้นะ<br />ทีนี้ยิ่งเบียดกันก็ยิ่งนุ่ม ยิ่งอบอุ่น<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-1072726421120167711?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-15139013276090558272009-05-20T19:49:00.002+07:002009-05-20T20:09:53.212+07:001. พระเยซูเป็นพระเจ้า และเรารอดพ้นจากการพิพากษาได้โดยการเชื่อวางใจ รับการไถ่ของพระเยซู<br />2. การใช้ชีวิต คือ การมีความสุข<br />3. ชีวิตคือการค้นหา เรียนรู้ และค้นพบ<br />4. มนุษย์ต้องการเสรีภาพ เพื่อการเติบโต<br />5. กฏหลักของทุกการกระทำ คือทำให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้<br />6. ไม่มีอะไรในโลกนี้ที่เป็นของเรา นอกจากคนนั้นที่พระเจ้าสร้างมาเพื่อเรา <br />7. จิตวิญญาณของมนุษย์ คือสิ่งที่สำคัญที่สุดในโลก<br />8. เราไม่ได้เกิดมาเพื่อทุกคนบนโลก<br />9. เราไม่มีทางอยู่เพื่อสิ่งที่เราไม่ได้ให้ความสนใจ<br />10. สิ่งต่างๆ เกิดขึ้นจาก 3 ปัจจัย ได้แก่<br /> สิ่งที่เราทำ<br /> สิ่งที่คนอื่นทำ<br /> และสิ่งเหนือธรรมชาติที่ควบคุมไม่ได้<br />11. ทุกคนมีที่และทางของตัวเอง และเขาเพียงแค่หาให้เจอ<br />(ปัจจัยอื่นๆ อาจทำให้ทุกอย่างยากขึ้น แต่ถ้าเขาพยายาม ก็จะหาที่นั้นเจอ)<br /><br />ความเชื่อกำหนดสิ่งที่เราจะทำ<br />มาดูกันต่อไปค่ะ ชีวิตของหมี่<br />^^<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-1513901327609055827?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-1371481060834790292009-05-19T22:03:00.002+07:002009-05-19T23:50:07.511+07:00ไม่เคยไปจังหวัดสงขลา<br />วันนี้เป็นครั้งแรกที่ได้นั่งรถ เลียบทะเลสงขลา<br />มองไปเห็นเกาะยอ ท้องฟ้า ดวงอาทิตย์สีส้มๆ<br />แอบเปรยๆ ด้วยความตื่นเต้นว่า "สวยจัง"<br /><br />พี่โปรดิวเซอร์ถามพี่ดุลย์ คนสงขลาที่ขับรถมารับเราว่า<br />"ขับรถเลียบทะเลทุกวันแบบนี้ ก็ไม่ตื่นเต้นกับทะเลแล้วสิ"<br />ก็อาจจะจริงนะ<br />.<br />.<br />.<br />แต่หมี่ก็พูดกับพี่ๆ เขาว่า<br />"แต่ท้องฟ้ามันก็ไม่เคยเหมือนกันสักวันเลยนะพี่"<br /><br />รูปร่างของเมฆก็ไม่้เคยเหมือนกัน<br />สีของท้องฟ้าก็เปลี่ยนไปตามสีของดวงอาทิตย์<br />แสงสะท้อนของทะเล<br />แสงสะท้อนจากก้อนเมฆ<br /><br />น่าค้นหาและประทับใจทุกครั้งที่ได้มอง<br /><br />วันนี้ได้ไปคุยกับน้องๆ ในสถานพินิจจังหวัดสงขลา<br />เป็นน้องกลุ่มหนึ่งที่ได้รับการคัดเลือกมาเข้าร่วมโครงการที่ชื่อว่าสะพานชีวิต<br />อยู่ในกระบวนการ Media Education<br />เพื่อฝึกคิด วิเคราะห์ ประเมิน และผลิตสื่อ<br /><br />สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ<br />น้องคิดวิเคราะห์ได้แล้ว<br />แต่ประเด็นที่ถูกนำมาใช้ผลิตสื่อ<br />ยังคงเป็นประเด็นที่เดิมๆ เรื่องการทะเลาะวิวาท<br />เรื่องการสัก เรื่องที่วนเวียนอยู่ในที่ๆ ที่เขาอยู่<br /><br />ความฝัน แรงบันดาลใจของเด็กแต่ละคนหายไปไหน<br />สิ่งที่ผู้ใหญ่มองเขา บอกเขา ด่าเขา สร้างเขาโดยไม่รู้ตัว<br />สร้างกรอบและกำแพงอะไรให้เขาบ้าง<br />ตัวตนและัความเป็นมนุษย์ที่ดีงาม ที่ถูกใส่ไว้ในทุกคน<br />มันหายไปไหน<br /><br />แววตาของเขามันดูเศร้า แข็ง พร้อมที่จะกลัวและต่อต้าน<br />พร้อมที่หยุดฉายแสง...<br /><br />ทำยังไงนะ<br />ให้แววตาของเราเป็นเหมือนท้องฟ้า<br />ที่มีสีสันและรูปแบบไม่เหมือนกันเลยในแต่ละวัน<br /><br />บางวันที่เรามองท้องฟ้า ทำให้เรารู้สึกสดใส<br />วันที่ฟ้าหม่น ฝนกำลังจะตก เราก็รู้สึกกลัวบ้าง<br />และบางวัน สีของท้องฟ้าก็ทำให้เราเศร้า<br /><br />แต่ไม่ว่าอย่างไร การมองท้องฟ้าทำให้เราฝัน<br />ทำให้เรารู้สึกว่า ตัวเราเล็กนิดเดียว<br />โลกนี้กว้างใหญ่ และมีอะไรให้ค้นหา<br />มองท้องฟ้าแล้วมีความสุข...<br /><br />ทำยังไงให้ในแต่ละวัน เป็นวันที่นับได้ชีวิต<br />เมื่อมองเข้าไปในแววตาของตัวเอง<br />เป็นแววตาที่มีประกาย<br />ทุกๆ วันเต็มไปด้วยความรู้สึก<br />เต็มไปด้วยความทรงจำใหม่ที่ไม่เหมือนเดิม<br />ทำทุกสิ่งให้ตอบโจทย์ในหัวใจได้<br />และใช้ทุกสิ่งที่มีอย่างคุ้มค่่า มีคุณค่า<br /><br />กำลังตามหาทั่วฟ้า<br />ที่นั้น วันเวลานั้น<br />ที่ทำให้ได้แววตาแบบท้องฟ้า<br /><br />พอไปถึงแล้วจะได้ไปช่วยคนแบบน้องๆ บ้านพินิจ<br />ให้ได้แววตาแบบท้องฟ้ากลับคืนมาด้วยกัน...<br /><br />โอย... เจ็บหัวใจ<br />เศร้าจัง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-137148106083479029?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-33106089612189494902009-05-12T12:49:00.002+07:002009-05-12T12:54:47.410+07:00เมือวันก่อนได้อ่านหนังสือ The World is Flat<br />"ใครบอกว่าโลกกลม"<br /><br />ไม่ใช่หนังสือต่อต้านการทรงสร้างของพระเจ้าหรือล้มล้างข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ใดๆ<br />แต่หนังสือเล่มนี้อัพเดทให้เราฟัง ว่าเทคโนโลยีและความก้าวหน้าของโลกนั้นไปถึงไหนแล้ว<br />กำแพงชนชั้นวรรณะ การเมือง ศาสนา ความห่างไกลของพื้นที่ ถูกทำลายไปมากมายเหลือเกิน<br />โลกถูกต่อเชื่อมกันอย่างทั่วถึง<br /><br />ปัจจุบันมีการขยายและกระจายงานจากประเทศชั้นนำ ไปสู่ประเทศที่กำลังพัฒนา<br />มีการร่วมงานกันของบริษัทเล็กใหญ่ สร้างเป็นระบบเครือข่าย หากำไรจากทั่วโลก<br />เด็กอายุไม่เกิน 20 ปี สามารถสร้างพลังแห่งความคิดเห็นที่กระทบไปยังผู้นำสูงสุดของใดๆ ในโลกได้<br />ระบบถูกสร้างขึ้น เพื่อ support องค์กรหลายๆ องค์กร ให้ได้ประโยชน์สูงสุดพร้อมๆ กัน จากธุรกิจเดียวกัน<br /><br />มีอะไรที่ไม่น่าเป็นไปได้เกิดขึ้นบนโลกกลมๆ ใบนี้อย่างต่อเนื่อง <br /><br />สิ่งที่หมี่ค้นพบและเชื่อก็คือว่า...<br />มนุษย์กำลังใช้สติปัญญาของตัวเองอย่างมีคุณภาพและกว้างมากขึ้น<br />กรอบต่างๆ ที่เคยมี ถูกปรับ เปลี่ยน ขยายออกไปจนแทบไม่มีขอบเขต<br /><br />และตัวแปรสำคัญ คือคนอื่น องค์กรอื่น<br />ที่เมื่อนำมาวางอย่างถูกตำแหน่งในงานธุรกิจของเรา<br />จะเกิดประโยชน์ได้อย่างมหาศาล ต่อเรา และต่อเขา<br />ก็จะทำให้เกิดประโยชน์ต่อชุมชนได้ในมุมมองที่ไม่น่าเชื่อ<br /><br />เป็นปรากฏการณ์แบบ Win Win คือได้ประโยชน์ทุกฝ่าย<br />ถามว่าดีไหม "ดี"<br />แต่ถามว่ายากไหม ก็ตอบว่า "ยาก" <br /><br />ขณะที่โลกกำลังหมุนไปเรื่อยๆ<br />ความแบนของมัน ก็ทำให้คนต่างก็ต้องการจะเสนอความคิดเห็นของตนเองให้มีผลต่อสังคม<br />เรียกร้องพื้นที่ เรียกร้องประโยชน์และสิทธิ<br />บริษัทและองค์กรต่างๆ ต่างก็ต้องการการขับเคลื่อนที่มากขึ้น ผลกำไรที่มากขึ้น<br />ชื่อเสียง การมีอิทธิพลต่อสังคม<br /><br />สำหรับคนที่อยู่ในโลกเดิมๆ คนเหล่านี้ดูจะก้าวร้าวและใช้เสรีภาพเกินขอบเขต<br />บริษัทต่างๆ ดูจะเริ่มหาประโยชน์จนไม่สนใจความเป็น "มนุษย์" อีกต่อไป<br />(อันนี้ลองวัดความรู้สึกของคนในโลกเก่าอย่างประเทศไทย กับบริษัทแนวใหม่ที่ชื่อว่า Amway)<br /><br />จุดเสี่ยงของคนและบริษัทในโลกใหม่ คือ คุณไม่สามารถที่จะไม่มีความมุ่งมั่นแนวแน่<br />คมชัด ฉลาดเฉลียว และความเป็นตัวจริงของคุณที่อยู่เพื่อคนอื่น<br />การอยู่เพื่อคนอื่นสร้างความกล้าหาญ...<br />เพราะไม่ต้องปกป้องตัวเองหรือผลประโยชน์ของตัวเองเป็นอันดับหนึ่ง<br />ความฉลาดเฉลียวและคมชัด ทำให้คุณรู้จักสิ่งที่คุณจะทำ<br />จุดเด่นขององค์กรที่คุณจะร่วมงานด้วย คนที่คุณจะสัมพันธ์<br />รวมไปถึงเนื้อหาที่คุณจะสื่อสาร<br />ความมุ่งมั่นแน่วแน่ ทำให้คุณไม่หันหลังกลับไปจากทางใหม่ที่คุณกำลังฝ่าดงเดินไป จนกว่าจะถึงเป้าหมาย<br /><br />จุดเสี่ยงของคนและบริษัทในโลกเก่า คือ ถ้าคุณไม่เปิดใจยอมรับกรอบที่คุณไม่เคยเชื่อ และไม่ค้นหา ไม่เปิดใจเรียนรู้และยอมรับตัวตนของคนและความเป็นไปของโลกอย่างที่มันเป็นจริงๆ คุณจะเป็นผู้แพ้<br />ต้องอาศัยความใจกว้างเป็นอย่างมากทีเดียว ที่จะรับฟังคำวิจารณ์ในเรื่องที่เราเป็นจากคนอื่นที่เราไม่ได้รู้จัก<br />แต่มันก็เป็นการดีทีเดียวที่จะช่วยให้เราได้พัฒนา<br />และต้องอาศัยความไว้เนื้อเชื่อใจอย่างมากเช่นกัน ที่จะยอมให้บริษัทใดมาร่วมอยู่ใน Function ที่องค์กรของเราไม่มีวันทำได้<br />อาจทำได้เพียงแค่เลือกที่จะเชื่อจากข้อมูลและการเจรจาที่พยายามทำให้เราได้รู้จักกันมากที่สุด และจากความรู้สึกในสัญชาติญาณมนุษย์<br /><br />คนในโลกเก่าที่ถูกสอนให้ระวังคนรอบข้าง กลัวการเปลี่ยนแปลง และ Play Save ตลอดเวลา จะกล้าทำอะไรแบบนี้ได้อย่างไร<br />แล้วคุณจะไปสู้พลังของหลายๆ บริษัท ที่เอาจุดแข็งมาช่วยกันทำงานได้อย่างไร <br /><br />หมี่เคยเขียนไว้ใน review ของ multiply<br />ตัวจริงเท่านั้นที่จะอยู่รอด<br />ตัวจริงในโลกใหม่ คุณจะอยู่ได้คงทน และโตขึ้นเรื่อยๆ<br />ส่วนตัวจริงในโลกเก่า<br />หมี่เชื่อว่า ถ้าคุณเป็นตัวจริง<br />คุณจะหลุดกรอบ "เก่าๆ" นั้นออกมาได้ในวันหนึ่งค่ะ <br /><br />สู้เพื่ออยู่รอดกับกระแสโลกต่อไปนะคะ ชาวโลก<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-3310608961218949490?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-85686265117055146412009-04-28T16:49:00.003+07:002009-04-28T18:49:07.555+07:00"ถ้าคุณได้เป็นนายกรัฐมนตรี จะเปลี่ยนแปลงประเทศไทยอย่างไร"<br /><br />ทีวีไทยจัดโครงการเจ๋งๆ ขึ้นมาหนึ่งโครงการ<br />ให้คนส่ง Clip สุนทรพจน์ 2 นาที ตามหัวข้อด้านบนนี้เข้ามา<br />พร้อมกับเปิดตัว Series ญี่ปุ่นที่มีชื่อว่า CHANGE<br />นายกมือใหม่ หัวใจประชาชน<br /><br />Keyword ของ speech contest นี้ตามความคิดของหมี่ มี 2 คำ<br />คือ "นายกรัฐมนตรี" เป็นเรื่องของสิทธิ์ และอำนาจในการจัดการ<br />และ "เปลี่ยนแปลง"<br /><br />การเปลี่ยนแปลงนำมาซึ่งการเคลื่อนไหว<br />จะไปข้างหน้าหรือถอยหลัง จะไปช้าหรือเร็ว จะไปผิดทางหรือถูกทาง<br />เริ่มต้นจากจุดแห่งการเปลี่ยนแปลง<br /><br />จากที่ฟังผู้เข้าร่วมกล่าวสุนทรพจน์ที่ส่งมาจากทางบ้าน<br />หลายแนวคิด น่าสนใจแต่ทำไม่ได้จริง<br />หลายแนวคิด ใครๆ ก็รู้<br />หลายแนวคิด ฟังแล้วเข้าใจ แต่บางคนอาจจะไม่เข้าใจ<br /><br />ว่าแล้วก็สงสัยว่า สุนทรพจน์ของหมี่จะพูดเรื่องอะไร<br />อะไรคือการเปลี่ยนแปลง ที่อยากจะทำให้เกิดขึ้น<br />เพื่อคนไทย กับการอยู่ร่วมกันอย่างดี ยั่งยืน<br /><br />มีผู้เข้าร่วมกล่าวสุนทรพจน์ท่านหนึ่ง พูดเรื่องการเข้าใจวิถีธรรมชาติ<br />เข้าใจความเป็นไปของธรรมชาติ มนุษย์ ป่าไม้<br />และใช้ความรัก...<br />เข้าทีที่สุดละ<br /><br />สิ่งที่มนุษย์ทุกคนแสวงหา คือ ความสุขในชีวิต<br />ทุกคนเห็นตรงกับหมี่ไหมคะ<br />บางคนคิดว่าความสุข มาจากเงิน<br />บางคนคิดว่าความสุข มาจากอำนาจ<br /><br />บางคนรู้แล้วว่า ความสุข หาได้ไม่ยากจากเรื่องรอบตัว<br />เพราะชีวิตของคุณพร้อมจะมีความสุข<br /><br />ปัจจัยสำคัญของการมีชีวิตที่พร้อมจะมีความสุข<br />เป็นเรื่องภายในจิตใจ...<br />เป็นเรื่องของทัศนคติ<br /><br />คนไทยมีความเก่งกาจในตัวสูงส่ง<br />แต่ว่าระบบ ระบอบ ก็ตีกรอบแห่งความกลัวให้เขาเหลือเกิน<br />กลัวผิด กลัวโดนด่า กลัวถูกซ้ำเติม กลัวไม่มีใครยอมรับ<br />กลัวแล้วก็ไม่กล้าลุกขึ้นมาทำอะไร<br />จนความเก่งกาจในตัว เริ่มฝ่อ ซ่อน ดองไว้อยู่เฉยๆ<br />จะถูกดึงออกมาได้ ก็ต้องอาศัยการขับเคลื่อนที่เป็นรูปธรรมมากพอที่จะ "เชื่อ"<br />เงิน<br />ชื่อเสียง<br />การยอมรับจากคนภายนอก<br />บุคคลที่ควรตาม<br />เป้าหมายของผู้อื่น ที่ชัดเจนมากพอที่จะตาม<br /><br />น้อยนัก ที่แรงขับเคลื่อนจะมาจากตัวตนของตัวเอง หรือสิ่งที่ตัวเองเป็น...<br /><br />ขนบของไทยไม่สอนให้คนเห็นคุณค่าของตนเอง คุณค่าจากสิ่งที่ตัวเองคิดและเป็น<br />คุณค่าที่ไม่เกี่ยวกับปัจจัยภายนอกใดๆ ทั้งสิ้น<br />ทำให้เราไม่เห็นคุณค่าผู้อื่นด้วย<br />และไม่เห็นคุณค่าสิ่งต่างๆ อย่างที่ควรจะเป็น<br /><br />เมื่อไม่เห็นคุณค่า ก็ไม่มองหาสิ่งดีที่มีอยู่<br />และไม่ลงไปใส่ใจ ไม่ลงไปจับต้องและดึงออกมาใช้ เพราะมองไม่ค่อยจะเห็น<br />จึงต้องเอาสายตาไปจับกับสิ่งที่มองเห็นเป็นรูปธรรม ที่คิดว่า "มีดี"<br />ซึ่งเหตุที่มันไม่ใช่ตัวตนจริงๆ ก็ทำให้พร้อมจะเปลี่ยนแปลงไปตามเวลาและสถานการณ์<br /><br />แล้วทุกอย่างก็กลายเป็น "ไม่มีดี"<br />ทัศนคติที่ "มีดี" ก็หายไป<br />ทัศนคติที่ "ไม่มีดี" ต่อตัวเองและคนอื่นก็มักจะนำมาซึ่งความไม่เชื่อ ไม่ไว้วางใจ<br />ไม่เคารพ ไม่กล้าแสดงความคิดเห็นออกมา<br />ความสุขตามอัตวิถีแห่งเสรีภาพในสิ่งที่ตนเองเป็น ก็อันตรธานหายไป<br />เมื่อไม่มีความสุข จิตใจไม่ปกติ ก็ไม่พร้อมที่จะสร้างสิ่งดีให้แก่ผู้อื่น<br /><br />เป็นวัฏจักรสังสารา ที่นับวันก็ดูจะเลวร้ายลงกว่าเดิมในคนไทยบางกลุ่ม<br />แต่ก็ยังดีที่มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นแล้ว ในคนไทยบางกลุ่ม<br /><br />การเปลี่ยนแปลงที่หมี่จะทำ เมื่อมีสิทธิ และอำนาจ<br />คือการเปลี่ยนกรอบ...<br />เริ่มต้นด้วยการเรียกรัฐมนตรีทุกกระทรวงมาคุยและหารากความคิดทั้งมวล<br />ปรับให้ "กรอบ" ถูกต้องตรงกัน<br />ลงไปรื้อฟื้นการศึกษา<br />ต่อยอดไปถึงความเข้าใจในการสร้างครอบครัว<br />ทำลายกรอบที่ทำลาย "ตัวตน" ของคนเสียให้หมดสิ้น<br /><br />สื่อสารแนวคิดแห่งการเห็นคุณค่าในตัวเองให้กับประเทศอย่างบ้าคลั่ง<br />สร้างความท้าทายในการทำงานรัฐบาล โดยไม่มีลำดับ ชนชั้น วรรณะ<br />สร้างโปรเจ็คประเภท "ใครกล้าก็จัดมาก่อน"<br /><br />ทั้งนี้ทั้งนั้น สำคัญที่สุด<br />ตัวหมี่เองต้องเรียนรู้จักที่จะใช้สิทธิและอำนาจได้ถูกต้อง<br />อย่างไม่กลัวอันตรายและความขัดแย้งใดๆ...<br /><br />เปลี่ยนเถิดค่ะ ชาวไทย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-8568626511705514641?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-17920078356728397572009-04-22T16:04:00.002+07:002009-04-22T16:49:45.413+07:00ระหว่างที่นั่งประชุมด้วยอาการไม่ปกติของร่างกาย<br />(และอาการไม่ปกติของจิตใจเล็กน้อย)<br />ก็รู้สึกได้ว่า ต้องมีปากกา ต้องมีกระดาษ และต้องเขียนอะไรสักอย่าง<br />วันก่อนๆ และช่วงก่อนๆ ที่ผ่านมา จะเน้นวาดรูปก้นหอยกับดอกไม้<br />ให้มือมันไหลๆๆๆ ไปเรื่อยๆ<br /><br />วันนี้ไม่อยากวาดแล้ว<br />เลยกลับไปใช้วิธีการเดิม<br /><br />เขียนเพลงที่อยากเขียน...<br /><br /><br />คงมีเพียงเรา เรากับขอบฟ้ากาง<br />มองดูท้องฟ้า ฟ้ากว้างไกล เหมือนใจเธอ<br />มองดูเมฆขาว พราวล่องไป หัวใจเก้อ<br />เธอมาวนเวียนไม่ไกล...<br /><br />เดินไปบนทราย ทรายก็คิดถึงเธอ<br />ใจมันละเมอ ว่ารักเธอ นั้นเหนือใคร<br />จันทร์งามลูกโต ลอยเลื่อนโล้ โย้เกไป<br />อ่อนไหว ลึกลับ ใครไม่เกินเธอ...<br /><br />ดังดวงดาว ดังตะวัน รักของเธอกว้างไกลใครจะรู้<br />อาจะเกินฝันใฝ่ อาจไม่เหมือนใคร<br />อาจเกินใจก็เพียงใจ เปิดใจให้ดวงใจเรียนรู้...<br /><br />คงมีเพียงเรา รักเธอเท่าแขนกาง<br />มองใจเธอกาง เท่าฟ้าไกลยิ่งไกล<br />ดึงใจให้กาง เท่าักับทางรักเธอได้<br />ความหมายรักเธอนั้นยิ่งใหญ่...<br /><br /><br />รู้จักเพลงนี้มาเกือบสิบปีแล้วมั้ง<br />อยู่ดีๆ ก็นึกถึง<br />พอได้ร้องแล้วก็รู้สึกแบบที่เคย<br />.<br />.<br />.<br />.<br />.<br />อยากไปทะเล...นอนดูท้องฟ้า<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-1792007835672839757?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-88553133516937325472009-04-13T12:05:00.004+07:002009-04-13T12:22:33.036+07:0013 เมษายน 2552<br />สุขสันต์วันสงกรานต์ชาวบ้านคนไทยทุกคนนะคะ<br /><br />ตอนนี้หมี่อยู่ที่หนองคาย<br />พักสงบ หลบร้อน นอนและกิน อย่างเปรมปรีดิ์<br />ไอ้ที่จะไม่ปรีด์ ก็เพราะข่าวเสื้อแดงในกรุงเทพนั่นแหละค่ะ<br /><br />ไม่รู้จะแสดงทรรศนะอย่างไร<br />ไม่มีความรู้เรื่องที่มาที่ไปและเรื่องการเมือง<br /><br />เรื่องเสื้อเหลืองก็จบๆ ไปแล้ว จะมาแค้นเคืองหาเรื่องเอาคืนกันอีกทำไม<br />คิดถึงบ้านเมืองกันบ้างสิ...<br /><br />เอ่อ มันไม่มีใครคิดถึงบ้านเมืองหรอกแม่ คิดถึงแต่ตัวเองกันทั้งนั้น<br />คนดีๆ ที่คิดถึงบ้านเมือง แต่ว่าดันไปให้คนที่คิดถึงแต่ตัวเองเขาใช้เป็นเครื่องมือ<br />ก็ไม่รู้จะทำยังไงอ่ะนะ...<br /><br />ตอนนี้สะพานไทย-ลาว ก็ปิดไปแล้ว ด้วยมอบเสื้อแดง<br />พัทยาที่จะมีการจัดอาเซี่ยนก็ไม่ได้จัด<br /><br />มันจะเหมือนเหตุการณ์วันที่พระเยซูถูกตรึงไหมนะ<br />ที่คนโห่ฮา มุ่งร้ายกัน ทำสิ่งไม่ถูกต้องที่เขาคิดว่าถูกต้อง<br />เหมือนมีอำนาจมืดบางอย่างครอบงำอยู่<br />คนทำตัวเหมือนคิดไม่เป็น ไร้สติ ลืมไปแล้วว่าอะไรคือสิ่งที่ควรไม่ควร<br />อะไรคือความชอบธรรม...<br /><br />ไม่อยากโทษรัฐบาล เพราะเขาก็ทำในสิ่งที่เขาคิดว่ามันดีที่สุด<br />คนอาจจะด่า ไม่เห็นด้วยกับวิธีการหลายๆ อย่าง<br />แต่หมี่คิดว่าหน้าที่ของการพัฒนาประเทศไปพร้อมๆ กับปกป้องประชาชน มันคงเหนื่อยหนักอยู่<br /><br />สู้ต่อไปนะคะ<br />อย่าให้ใครประมาทความหนุ่มแน่น และความพยายามที่จะชอบธรรมของท่าน<br />สถานการณ์อาจจะดูเลวร้าย แต่เมื่อมันคลี่คลาย มันก็จะนำมาซึ่งการเริ่มต้นค่ะ<br /><br />สงกรานต์นี้..ร้อนนะเนี่ย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-8855313351693732547?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-36954369362729186582009-04-12T13:34:00.002+07:002009-04-12T14:38:58.689+07:00เวลาคนมองเห็นหมี่ภายนอก มักจะบอกว่าหมี่เหมือนเด็กมหาวิทยาลัย<br />ถ้าก่อนหน้านี้สัก 3 ปี คนก็จะบอกว่าเหมือนเด็กมัธยม... <br />แต่ถ้าเข้ามาถามไถ่ ก็จะรู้ว่าหมี่อายุ 25 ปีแล้วนะคะ<br /><br />เวลาคนรู้จักหมี่ครั้งแรก จะบอกว่าหมี่เป็นคนเนียน ^^<br />ร่าเริง คุยเก่ง เข้ากับคนง่ายมากกกก<br />คนที่คุยกับหมี่แรกๆ อาจจะคิดว่า หมี่ใจดี ยอม...<br />แต่ถ้าได้ลองลงลึกใช้เวลาด้วยกัน จะรู้ว่าหมี่จี้ จิก สุดยอดแห่งการไม่ยอมใครเหมือนกัน<br />ลึกที่สุดแล้ว หมี่พร้อมจะเข้าใจ พร้อมจะให้อภัย พร้อมจะช่วยเหลือเสมอ<br />ขอแค่คุณยอมรับและรู้จักตัวเอง เข้าใจสาเหตุของตัวเองและสิ่งรอบข้าง และแก้ไขมันไปพร้อมๆ กัน<br /><br />คนชอบบอกว่า หมี่เก่ง...<br />รู้ไหมคะ ว่าหมี่รู้อะไรน้อยกว่าคนอื่นมาก มีอยู่ไม่กี่เรื่องที่หมี่อยากจะเรียนเพื่อรู้จริงๆ<br />หมี่ไม่ใช่นักคิด ไม่ได้คิดแบบมีวิสัยทัศน์ ซับซ้อน หรือมีกลยุทธ์อะไรเลย<br />แค่ชอบเรียนรู้ ซึมซับอะไรง่าย รับผิดชอบ<br />จริงก็ว่าจริง ไม่ก็ว่าไม่ เท่านั้นเอง<br /><br />บางคนบอกว่าหมี่เร็ว<br />ทำอะไรเร็ว คิดอะไรเร็ว<br />นำมาซึ่งอาการโลเล สับสนง่าย...<br />เรื่องนี้หมี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจริงไหม<br />หมี่รู้สึกทุกครั้งที่ตัดสินใจอะไรผิด เสียใจทุกครั้งที่รู้ว่าเราเร็วเกินไปจริงๆ<br />แต่หมี่เคารพในการตัดสินใจของตัวเองเสมอ และยินดีรับผิดชอบ 100%<br />และในเปอร์เซ็นต์ที่มากกว่ามาก...<br />สิ่งที่หมี่ตัดสินใจ ไม่ได้ผิด ไม่ได้เกิดจากความไม่รู้จะเอายังไง ไม่ได้ไม่คิดถึงคนอื่น <br />และผลของมันเป็นสิ่งที่หมี่เชื่อว่าดีที่สุดกับทุกคน<br /><br />มีไม่กี่คนหรอกที่รู้จักหมี่ในสิ่งที่หมี่เป็นจริงๆ<br />หรือรู้จักและเข้าใจหมี่มากขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ<br />Wording หนึ่งในหนังเรื่อง Knowing บอกว่า<br />คนมักจะเห็นในสิ่งที่เราอยากเห็นเสมอ...<br /><br />หมี่ไม่ได้ต้องการให้คนทั้งโลกรู้จักและเข้าใจหมี่นะคะ<br />ขอแค่คุณให้เกียรติพอที่จะรู้ว่า หมี่อาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่คุณเห็นก็ได้<br />เชื่อในความเป็นผู้ใหญ่ของหมี่ เชื่อมากพอที่จะเข้าใจทุกๆ การตัดสินใจ<br />และปล่อยให้หมี่โต อย่างที่ควรจะเป็น<br /><br />ถ้าจะเตือนหมี่ ขอให้เตือนด้วยความเข้าใจและให้เกียรติ<br />อย่าตัดสินหมี่เลย เพราะมันจะทำให้หมี่รู้สึกว่า เรากำลังทำร้ายใครหรือเปล่า<br />แล้วหมี่จะอึดอัด กลัว เสียใจ กังวลมากกับเรื่องนั้น...<br />คุณจะรู้และเข้าใจจริงๆ ใช่ไหมคะ ว่าการตัดสินใจของหมี่แต่ละครั้ง<br />หมี่ต้องเผชิญกับความจริงและความรู้สึกแบบไหนบ้าง<br /><br />ในความเป็นมนุษย์ของหมี่เอง ความตั้งใจดีเท่าที่จะมีปัญญาทำได้<br />ความเชื่อที่บอกว่า เราเกิดมาเพื่อทำให้โลกนี้และชีวิตคนอื่นดีขึ้น<br />การเคารพในความรู้สึกของตัวเอง และในสิ่งที่ตัวเองเป็น<br />และพระเจ้าที่ดีที่สุด ที่สถิตอยู่ในชีวิตของหมี่...<br />เป็นองค์ประกอบที่เพียงพอจะปล่อยให้หมี่โตและตัดสินใจอย่างที่หมี่เป็นไหมคะ <br /><br />หมี่ไม่มีเพื่อนสนิทที่จะบอกทุกความรู้สึกและสิ่งที่หมี่เป็นให้เขาเข้าใจทั้งหมดได้<br />เพราะว่าหมี่ตั้งใจจะเป็นคนหนึ่งที่ช่วยดูแลความรู้สึกและความจริงของเขา<br />ความรู้สึกที่หมี่คิดว่ามันงี่เง่าเหลือเกิน (เพียงแต่ว่าหมี่รู้สึก)<br />หมี่คิดว่า มันไม่จำเป็นต่อชีวิตของเขา<br />ในความเป็นมนุษย์ เราอาจต้องบอกใครสักคนเพื่อให้เราดีขึ้น<br />แต่ถ้าไม่มีคนที่เราเชื่อว่าเขาจะฟังและเข้าใจจริงๆ ก็ไม่เป็นไร มันไม่ได้แย่มากค่ะ<br /><br />คนที่หมี่จะเล่าบางความรู้สึกให้ฟัง โดยที่รู้ว่า มันไม่ได้จำเป็นต่อชีวิตของเขา<br />ก็คือคนที่รักและรู้จักหมี่มากพอที่จะอยากฟัง<br />(คนทั่วๆ ไปคงเรียกว่าแฟน แต่สำหรับหมี่ อาจจะเป็นคนที่หมี่จะเลือกเป็นแฟน) <br /><br />ถ้ามีใครมาบอกหมี่ว่า อย่าเพิ่งรู้จักเขาให้มากเลย<br />อย่าเพิ่งทำความรู้จักกันเกินเพื่อน เดี๋ยวจะเจ็บและทำร้ายคนอื่น<br />ให้รอดูกันไปจนกว่าจะมั่นใจ...<br />หมี่ก็จะได้คบคนที่หมี่แค่ชอบ เพราะดูดี มีอะไรบางอย่าง<br />แต่หมี่ก็จะไม่ได้รักใคร เพราะวันหนึ่งหมี่จะรู้ว่าเขาไม่ใช่แน่ๆ<br />และจะไม่มีใครที่รักหมี่อย่างที่หมี่เป็นได้หรอกค่ะ<br />เพราะมันยากสำหรับหมี่ที่จะแบ่งปันทุกความรู้สึก...<br /><br />มันไม่ใช่เรื่องของ ใช่ หรือไม่ใช่คนนี้<br />มันไม่ใช่เรื่องของการควบคุมความรู้สึก<br />มันไม่ใช่เรื่องของเวลา (มีคนเป็นห่วงว่าหมี่เร็วเกินไป แม้กระทั่งเรื่องความสัมพันธ์) <br />มันไม่ใช่เรื่องของการไม่ให้เกียรติ ไม่เชื่อฟังผู้ที่ดูแลและหวังดีกับเรา<br /><br />ที่จริงหมี่เคยรักและรู้จักใครบางคนจนคิดว่าจะแต่งงานด้วยแล้วนะ<br />เชื่อไหม ว่าหมี่เข้าใจ...<br />คนไหนเราชอบแบบ...แค่ชอบ<br />หรือคนที่ใช่แบบ...อยู่ด้วยได้ <br />คุณรู้จักหมี่พอที่จะเชื่อไหมคะ<br /><br />ขอบคุณมากนะคะ ถ้ามีใครสักคนอ่านมันตั้งแต่บรรทัดแรกจนถึงบรรทัดนี้<br />มันแค่มีความรู้สึกและเรื่องราวบางอย่าง ที่หมี่ไม่รู้จะจัดการมันอย่างไร<br />สิ่งที่หมี่พูดทั้งหมด คงไม่ได้ทำร้ายใคร<br />หรือถ้ามันทำร้ายคุณ มันทำให้คุณเจ็บ อึดอัดใจ งง สับสน หรือสงสาร<br />โดยที่ไม่รู้สาเหตุด้วยซ้ำ...<br />หมี่ก็ขอโทษด้วยนะคะ <br /><br />หมี่เป็นตัวของตัวเองมานานแล้ว<br />หมี่ไม่เคยหลอกตัวเองได้เลย<br />และเช่นเดียวกัน หมี่ก็ไม่เคยหลอกคนอื่นเลยด้วย<br />ถ้าสิ่งที่หมี่เป็นมันไม่ได้ผิด หรือทำบาป...<br />หมี่ก็ขอบคุณนะคะ ที่คุณได้รู้จักและเข้าใจหมี่มากขึ้น<br /><br />แต่ถ้าสิ่งที่หมี่เป็นมันเห็นแก่ตัว มันผิด<br />เราคงต้องคุยกัน...<br />หมี่จะเริ่มต้นทำให้คุณรู้จักและเห็นหมี่อย่างที่หมี่เป็น<br />ไม่ใช่อย่างที่คุณอยากเห็น<br /><br />พระเจ้าสร้างคนทุกคนมาอย่างพิเศษมากจริงๆ ค่ะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-3695436936272918658?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-5349106484713903852009-04-04T13:34:00.003+07:002009-04-04T14:05:43.462+07:00ครบ 5 วัน สำหรับที่ทำงานแห่งใหม่<br />เป็น 5 วันที่หนัก เหนื่อย<br />แสนสาหัสสำหรับหมี่พอดูเหมือนกันนะ<br />เพราะนอกจากงานที่ทำ ยังต้องมีงานอื่นๆ ที่รับผิดชอบอยู่ด้วย<br /><br />กลับบ้านไม่ต่ำกว่า 23.30 น.ทุกวัน<br />แล้วก็ต้องมาเคลียร์งานค้าง<br />แล้วก็.....<br />แล้วก็.....<br /><br />ใช้ร่างกายได้คุ้มจนไม่สมดุลเลยล่ะ<br />ทำให้กาแฟที่ไม่ได้กินไปหลายวัน ก็กลับมาเป็นยากระตุ้นยามเช้า<br />ตั้งใจจะเลิกอีกครั้ง<br />สัปดาห์หน้าจะใช้ชีวิตใหม่<br /><br />เมื่อวานนี้ถึงบ้านตอน ตี 3<br />ตัดต่อรายการที่ออกอากาศวันนี้<br />เปิดฉากสัปดาห์แรกก็โหดใช้ได้<br />(หลายๆ คนก็ตกใจว่า หมี่ทำงานมา 5 วันเองเรอะ)<br />แต่หมี่ว่า แบบนี้ล่ะ กำลังดี<br />ใช้ชีวิตแบบที่คนอื่นเขาทำๆ กันบ้าง<br /><br />ทำในสิ่งที่ตัวเองต้องทำ<br />นี่คือความรับผิดชอบ<br />หลังจากนั้นก็ทำในสิ่งที่ตัวเองควรทำ<br />นี่คือจริยธรรมและความถูกต้อง<br /><br />จะได้มีเวลาและเรี่ยวแรงไปทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำ<br />นี่คือความสมดุลของการพักผ่อน<br /><br />....<br />คิดทฤษฎีใหม่แบบเอาแต่ใจตัวเองเกินไปไหมเนี่ย<br /><br />จะได้มีเวลาและเรี่ยวแรงไปทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำ<br />สู้ต่อไป<br />ท่องโลกกว้างต่อไป...หมี่เอ๋ย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-534910648471390385?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-57852208161051988252009-04-02T19:14:00.004+07:002009-04-02T19:38:13.851+07:00เปราะบาง...<br />เวลาที่ได้ยินคำนี้ มักจะรู้สึกถึงภาชนะทำด้วยอิฐหรือดินบางๆ<br />พร้อมจะแตกได้ทันที เมื่อเราเคาะ เจาะ หรือทำตกพื้น<br /><br />มีพี่คนหนึ่งบอกว่าหมี่เปราะบาง...<br />หมี่ไม่ได้เป็นคนเปราะบางเลยนะ<br />หมี่ไม่ได้ถูกทำลายง่ายๆ ด้วยอะไรบางอย่าง<br />สิ่งที่อยู่ข้างในมันค่อนข้างจะ ...แน่น..<br /><br />อาจจะมีบางครั้งที่รู้สึกกลวงบ้าง แต่ก็เพื่อให้ความแน่น มันแน่นมากขึ้นน่ะ<br /><br />วันนี้ตอนเดินทางไปทำงาน<br />อยู่ดีๆ ก็คิดถึงเรื่องความสัมพันธ์ของคน..<br />ความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ ระหว่างกันและกัน<br /><br />ความสัมพันธ์ในหลายๆ รูปแบบ มีความ "เปราะบาง"<br />และความสัมพันธ์ของคนหลายคนที่ดูแนบแน่น ก็อาจจะ "เปราะบาง"<br />ทำให้เรา "เจ็บ" แบบแตกกระจายได้ง่ายเกินไป<br /><br />เวลาที่หมี่จะสร้างสัมพันธ์หรือรู้จักกับใครสักคน<br />มันเป็นการก่อตัวจากข้างในนะ ค่อยๆ แน่นขึ้นจากข้างใน<br />มันก็เลยไม่ค่อยเปราะบางมากนัก สำหรับตัวหมี่เอง<br /><br />ความสัมพันธ์ที่อบอุ่น แนบแน่น..<br />สร้างความมั่นใจและมั่นคงให้กับเราเสมอ<br />ในเวลาทุกข์ร้อน เหนื่อย อ่อนแรง หมดหวัง<br />ความอบอุ่นและความเต็มในใจ เป็นอาวุธสำคัญในการใช้ชีวิตนะคะ<br /><br />ถ้าหากเราเป็นอิฐกลวงๆ ที่หนาหน่อย อาจจะทะลุเข้าไปข้างในได้ยาก<br />แต่ว่าความกลวงของมัน ก็ทำให้มันเปราะบาง<br />หมี่คิดว่า บางทีอาจจะต้องเอาไม้ปลายแหลมค่อยๆ เจาะทะลุเข้าไป<br />เพื่อเปิดช่องว่างสำหรับการเติมเต็ม โดยไม่ให้อิฐก้อนนั้นแตก<br />แน่นอนล่ะ มันจะเจ็บ จี๊ดๆ และมีบาดแผล<br />คงต้องใช้เวลานาน...<br />กว่าช่องว่างข้างในจะถูกเติมเต็มจนแผลนั้นไม่เป็นแผลอีก<br />แต่ดีกว่าปล่อยให้มันกลวงไปเรื่อยๆ<br />และต้องคอยรักษาเอาไว้ด้วยความกลัว<br />กลัวว่ามันจะแตกวันไหน เมื่อไหร่ จะเจ็บแค่ไหน...<br />ทรมาน<br /><br />หมี่ตั้งใจว่า ทุกความสัมพันธ์ที่จะเจอต่อไป<br />คุณแม่ คุณพ่อ น้องชาย น้องสาว<br />เพื่อนใหม่ เพื่อนเก่า เพื่อนสนิท เพื่อนในพันธสัญญา<br />ทุกคนที่อยู่ในขอบข่ายที่หมี่จะรัก และห่วงใย<br />และคนที่หมี่จะใช้ชีวิตด้วยจนถึงวันสุดท้าย<br /><br />จะทำพันธสัญญากันว่า ความสัมพันธ์ของเราจะเริ่มจากภายใน<br />หมี่จะยอมให้เขาเจาะเข้าไปในหัวใจ ยอมเจ็บก็ได้ ถ้าเราจะรักกันมากขึ้น<br />และถ้าเขายอม หมี่จะเจาะเข้าไปในหัวใจของเขา<br />แล้วก็ช่วยกันเติมให้เต็ม ให้หนักแน่น มั่นคง<br /><br />แล้วไม่ว่าจะถูกทุบ กระแทก ตกแตก ก็จะไม่มีวันทำลาย<br />ความสัมพันธ์ที่หมี่เลือกและตัดสินใจสร้าง จะไม่เปราะบาง..<br />.<br />.<br />.<br />.<br />วันนี้เป็นโหมดจริงจังและลึกซึ้งค่ะ<br />^_^<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-5785220816105198825?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-79406921219538731642009-03-31T20:33:00.002+07:002009-03-31T21:28:08.033+07:00เคยมีหลายคนเรียกหมี่ว่าเป็นนัก "creative"<br />ชอบสร้างสรรค์ บรรเจิด วาดวิมานในอากาศ<br />.<br />.<br />.<br />.<br />Gsus7 ช่วยตอกย้ำตัวเองได้ชัดเจนมากขึ้นว่า หมี่ไม่ได้เป็นนักฝัน<br />ไม่ได้มีความคิดสร้างสรรค์แหวกแนวมากกว่าคนอื่นเท่าไหร่เลย<br /><br />หมี่ได้เจอนักฝัน นักสร้างสรรค์โลกใบใหม่ใน Gsus7 หลายคนเลยค่ะ<br />ขอให้มีอะไรจุดประกายมา เขาพร้อมสร้างฝัน ต่ิอยอดจินตนาการได้ทันที<br />และเรื่อยๆ...<br /><br />หมี่ amazing กับเขามากๆ เลยนะคะ เพราะว่าหมี่ทำอะไรแบบนั้นไม่ได้น่ะ<br />แต่สงสัยไหมว่า ทำไมหมี่ได้รับหน้าที่ creative มาตลอด <br />(ปัจจุบัน ทำงานที่ใหม่ก็ได้เป็น creative)<br />.<br />.<br />.<br />.<br />เคยอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง จำชื่อไม่ได้แล้ว<br />หน้าปกเป็นรูปหลอดไฟ เนื้อหาเกี่ยวกับการ creative<br /><br />เขาบอกว่า ไม่มีสิ่งใหม่ในโลกใบนี้<br />การ creative คือการเอาสิ่งที่มีอยู่แล้ว มาปรับ เปลี่ยน ประยุกต์ แปะเข้าด้วยกัน<br />จนเกิดอะไรบางอย่างขึ้น โดยมีวัตถุประสงค์ "เพื่อการใช้งานได้จริง"<br /><br />งาน creative ที่หมี่ทำ คือเอาสิ่งที่ทุกคนคิด มารวมกับสิ่งที่มีอยู่แล้ว<br />มารวมกับเป้าหมาย แล้วก็เขียนมันออกมาให้คนเห็นและเข้าใจ<br /><br />ท่านที่เป็นนักฝันก็ฝันไปเถิดค่ะ โลกใบนี้จำเป็นต้องมีจินตนาการ<br />ท่านที่เป็นบริหาร ก็บริหารเถิดค่ะ มีหลายอย่างมากเหลือเกินที่ต้องจัดการ<br />ท่านที่เป็นนักประสานงาน ก็ประสานงานอย่างดี อย่างที่ท่านทำอยู่แล้ว<br />ท่านที่เป็นนักขาย ก็นำเสนอสิ่งดีที่ท่านมีด้วยความรักต่อไป...<br /><br />หมี่ขอเป็นนักเล่าเรื่องที่เก็บเกี่ยวเรื่องราวของทุกคน ทุกสิ่ง ทุกอย่าง<br />แล้วสร้างสรรค์เป็นเรื่องราวใหม่...<br />ที่จะส่งผลให้เกิดสิ่งดีๆ มากมายบนโลกใบนี้นะคะ<br /><br />โลกนี้อาจจะไม่มีสิ่งใหม่<br />แต่โลกนี้มีเรื่องราวใหม่เสมอค่ะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-7940692121953873164?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-85362371063286619112009-03-28T23:10:00.003+07:002009-03-28T23:48:38.437+07:00หนึ่งเรื่องสำคัญที่ได้เรียนรู้จาก Gsus7<br />คือ <span style="font-weight: bold;">ความรับผิดชอบ...</span><br /><br />ความรับผิดชอบเป็นต้นกำเนิดของความสำเร็จ<br />คนที่มีความรับผิดชอบ เขาจะได้ดูแลสิ่งที่ใหญ่โตและมากขึ้นเรื่อยๆ<br />แต่ความรับผิดชอบนั้นต้องประกอบด้วยความรู้ ความเข้าใจ<br />และการเปลี่ยนแปลงเติบโตในแต่ละวัน<br /><br />2 เดือนแรก หมี่อยู่ที่ Gsus7 ในฐานะของ Producer รายการโทรทัศน์ 4 รายการ<br />ด้วยความกดดันเป็นอย่างมาก เพราะเรารู้สึกอยู่เสมอว่าตัวเองไม่ชอบทำงานโทรทัศน์<br />และในตอนนั้น ไม่มีทีมงานที่เชี่ยวชาญ ไม่มีอุปกรณ์ใดๆ ไม่มีอะไรเลย<br />มีแต่ช่วงเวลาที่ว่างๆ รอรายการเราเข้าไปออกอากาศ<br />และใจของคนทำงาน งงๆ ไม่กี่คน<br /><br />หลายๆ ครั้งมันก็รู้สึกว่าอยากจะทิ้ง แล้ววิ่งหนีออกมาทำในสิ่งที่อยากจะทำ<br />แต่พ่อกับแม่เลี้ยงดูหมี่มาดีมาก สิ่งที่แม่สร้างคือความรับผิดชอบในตัวเอง<br />หน้าที่ของตัวเอง สิ่งที่ตัวเองมีอยู่ถืออยู่ และการรับผลของ "ผิดและชอบ"<br />จากการ<span style="font-weight: bold;">เลือก</span>ด้วยตัวเอง<br /><br />สิ่งนี้เป็นสิ่งที่สำคัญนะคะ<br />มนุษย์กล้าเลือก กล้าทำ แต่เมื่อเกิดปัญหาก็โทษกันไปมา<br />ปกป้องตัวเอง เพราะไม่กล้ารับผิด<br /><br />ช่องว่างของงาน เกิดขึ้นเพราะบางคนไม่รับผิดชอบมันจนถึงที่สุด<br /><br />ความกดดันที่มากเกินไป<br />เกิดจากความไม่เข้าใจ ว่าแต่ละคนต้องรับผิดชอบกับตัวเองอย่างไร<br /><br />หมี่เคยทำงานหนักมาก จนป่วย<br />เครียดมาก คิดว่าทุกอย่างเป็นความรับผิดชอบของหมี่<br />พอมีอะไรผิดพลาดก็รู้สึกว่า ทำไมชีวิตนี้ชั้นทำอะไรล้มเหลวตลอดเวลา<br />ทั้งที่จริงแล้ว มันไม่จำเป็นต้องคิดอย่างนั้นเลย<br /><br />หมี่เคยได้รับงานที่มีหน้าที่เข้าไปจัดการช่วยในความรับผิดชอบของคนอื่น<br />กลายเป็นจุ้นจ้าน หาเรื่อง ทำงานเกินความรับผิดชอบของตัวเอง<br /><br />หมี่เคยรับทำงานทั้งที่เราไม่มีความรู้อะไรเลย<br />แม้ด้วยความรับผิดชอบเต็มที่ของเรา งานก็ยังออกมาน่าสมเพช<br /><br />หลายๆ ครั้งเหนื่อย เือือมระอา แล้วก็ทำนิสัยเหมือนคนเห็นแก่ตัว<br />ไม่ร่วมมือ ไม่ช่วยงาน...<br />เพราะอยากให้หลายๆ คนเข้าใจคำว่า รับผิดชอบ ให้มากขึ้น<br /><br />ความรู้สึก เจ็บๆ ปวดๆ แย่ๆ ในใจ หลายครั้งเกิดจากการ "รับผิด"<br />แต่มันทำให้หมี่โตขึ้น และเตรียมหมี่ให้พร้อมกับการ "รับชอบ"<br /><br />เวลาที่เราไม่รู้สึกว่าเรากำลังผิดพลาดอะไรเลย หรือต่ิอสู้กับอะไรเลย<br />บางทีก็ต้องกลับมาย้อนคิดว่า เอ หรือเรากลายเป็นคนไม่รับผิดชอบไปเสียแล้ว<br /><br />ครั้งที่รับผิดชอบตำแหน่ง Project manager งานแถลงข่าวรายการนิยมกล้อง<br />ความรับผิดชอบในตอนนั้นมันใหญ่หลวงมาก<br />แต่ปัญหาที่ลอยมาให้แก้ไขเป็นแพ ก็คลี่คลายด้วยดี<br />สิ่งที่ดูเหมือนไม่น่าเิกิดได้ภายในไม่กี่วัน ก็เกิด<br />ทีมงานมากมาย แม้จะใหม่กันหมด แต่ก็ตบเท้าไปด้วยกันเต็มที่<br />ความเครียด ความกดดัน ความเหน็ดเหนื่อย คุ้ม เมื่อแลกกับความภูิมิใจ<br /><br />ผ่านมา 2 ปี หมี่ค้นพบว่า ความรับผิดชอบเป็นของขวัญที่มีพลังในการขับเคลื่อนของชีวิต<br />หมี่ได้รับมันมาเยอะ ไม่ต้องสร้างใหม่มาก...<br />แต่ที่นี่สอนให้หมี่พัฒนา รู้จัก เข้าใจ และใช้มันอย่างถูกต้องมากขึ้น<br />และสิ่งที่เหลือไว้ และปรารถนาจะให้เป็น<br />คือ คนที่อยู่ที่นี่ทุกคนจะรู้จักคำว่า "รับผิดชอบ" อย่างดี<br />ถ่องแท้ ลึกเข้าไปในหัวใจ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-8536237106328661911?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-24263398685720504562009-03-27T21:27:00.002+07:002009-03-27T21:36:31.797+07:00เมื่อวันพุธที่ผ่านมา ชั้นเสวนาตอนเช้าของบริษัท<br />พูดถึงเรื่องที่น่าสนใจ 3 หัวข้อ<br /><br />ข้อแรก... ได้อะไรจากการทำงานที่นี่<br />ข้อสอง... ทำงานที่นี่เพื่ออะไร<br />ข้อสาม... สิ่งที่ต้องเปลี่ยนแปลง<br /><br />อืมมม<br />น่าตื่นเต้นเหมือนกันนะ<br />มีคำตอบมากมายหลายข้อเลยทีเดียว<br /><br />ไหนๆ ก็ทำงานที่นี่มาหลายปีแล้ว (2 ปีนี่ถือว่าเยอะสำหรับหมี่แล้วค่ะ)<br />ลองทบทวนกันหน่อย....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-2426339868572050456?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-22787085418785400582009-03-20T11:45:00.002+07:002009-03-20T15:40:59.105+07:00วงจรการพัฒนาชีวิตมนุษย์รูปแบบหนึ่งในการเติบโต...<br />ที่จะเรียนรู้จักตัวเองและพัฒนาด้านต่างๆ ในชีัวิต<br />เป็นวงจรที่ประกอบไปด้วย<br /><span style="font-weight: bold;">"สภาวะเสถียรภาพ" </span><br /><span style="font-weight: bold;">"่พรมแดนท้าทาย"</span><br />และ <span style="font-weight: bold;">"สภาวะใหม่" </span><br />และเมื่อปรับตัวได้ ก็เข้าสู่ "สภาวะเสถียรภาพ" อีกครั้ง<br /><br />ความเสถียรภาพทำให้ชีวิตดูมั่นคง (มองข้อดี)<br />สิ่งใหม่ๆ ทำให้ชีวิตตื่นเต้น (มองข้อดีเช่นกันค่ะ)<br />สิ่งสำคัญอยู่ในช่วงเวลาแห่งการตัดสินใจว่า จะเปลี่ยนแปลงไหม <br /><br />การเปลี่ยนแปลงมักนำมาซึ่งความรู้สึกบางอย่าง<br />ที่กระทบต่อความมั่นคงในจิตใจ<br /><br />คิดถูกหรือเปล่า...<br />ควรหรือไม่ควร...<br />เพราะข้อมูลที่มีและความเข้าใจเราอาจจะน้อยเกินไป<br /><br />หวาดกลัว...<br />ไม่มั่นใจ...<br />เพราะถ้าตัดสินใจแล้ว ก็ไม่รู้จะเจออะไรต่อไป<br /><br />แปลกใหม่...<br />ตื่นเต้น...<br />เพราะลุ้น ว่าถ้าตัดสินใจแล้วจะเจออะไรต่อไป<br /><br />พรมแดนท้าทายเป็นเรื่องของการตัดสินใจ<br />เป็นความท้าทายในการเลือก...<br /><br />เลือกว่า จะอยู่ในสภาวะเดิมที่ดูมั่นคงอยู่แล้ว<br />ไม่ต้องปรับตัว ไม่ต้องเจอกับแรงเสียดทานใหม่ๆ<br /><br />หรือ จะก้าวไปสู่สภาวะใหม่<br />ที่ต้องมีการเรียนรู้และปรับตัวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้<br /><br />===============<br /><br />กับคนอื่นๆ ความมั่นคงอาจจะเป็นเรื่องสำคัญในชีวิตนะ<br />แต่สำหรับหมี่...<br /><br />ความมั่นคงในจิตใจ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่า เรายืนอยู่ที่ไหน<br />เราทำอะไร หรือเรากำลังจะเจออะไร<br /><br />ความมั่นคงในชีวิต ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่า<br />เรามีเงินเท่าไหร่ เรามีเพื่อนกี่คน<br />ร่างกายของเราใช้การได้ดีหรือไม่ <br />ตำแหน่งงานของเราคืออะไร<br />เราทำงานอยู่ในองค์กรอะไร <br /><br />แต่ขึ้นอยู่กับว่า เรามองที่อะไร โอกาสหรือปัญหา<br />และสิ่งที่เรามีทุกอย่าง เรามองมันอย่างไร<br /><br />=============<br /><br />ทุกครั้งที่เราจะตัดสินใจ เรามักจะประเมินและประมวลสิ่งต่างๆ ที่เรามี<br />การเรีัยนรู้ที่ผ่านมา ความเติบโตของเรา<br />สถานการณ์รอบด้าน ความคิดเห็นของคนอื่นๆ<br /><br />ผลลัพธ์เป็นอย่างไร ก็จะเป็นคำตอบของคำถามที่บอกว่า...<br />ควรก้าวข้ามพรมแดนนั้นไปหรือไม่<br /><br />แต่ไม่ว่าคำตอบเป็นอย่างไร อย่างน้อยเราก็จะได้ประเมินผลตัวเราเอง<br />จุดอ่อน/จุดแข็ง<br />ความสามารถที่เพิ่มขึ้น/ ลดลง<br />นิสัยที่เปลี่ยนแปลงในทางที่ดีขึ้น/ แย่ลง<br /><br />เนี่ยแหละ...<br />จุดเริ่มต้นของการเติบโตที่จะเรียนรู้จักตัวเองและและพัฒนาชีวิต<br /><br />===============<br /><br />หมี่กำลังจะเปลี่ยนงาน...<br /><br />ย้ายไปทำงานเป็น Co-Producer ที่ TPBS ตามโอกาสและคำแนะนำที่เข้ามา<br />กลับเข้าสู่งานโทรทัศน์เต็มตัวอีกครั้งหนึ่ง<br /><br />กลัวเหมือนกันนะ กับงานโทรทัศน์ที่เรารู้สึกว่ามันกดดัน <br />แต่ก็มั่นใจว่าองค์กรที่ยิ่งใหญ่และดูมั่นคงขึ้น จะเปิดโหมดการเรียนรู้ใหม่ๆ<br />หมี่ก็โตพอที่จะทำได้ แล้วก็จะโตขึ้นไปอีก<br />แล้วเอาสิ่งดีๆ ที่ได้รับมาเพิ่มเิติมให้คนอื่น<br /><br />จริงๆ แล้วเรื่องการเปลี่ยนงาน ก็ถูกคิดและตัดสินใจมาสักพักแล้วล่ะ<br />ตอนนั้นแหละ เป็นช่วงเวลาของพรมแดนท้าทาย<br /><br />ตอนนี้ก้าวข้าม "พรมแดนท้าทาย" ไปแล้ว เตรียมตัวเข้าสู่และเข้าสู้ "สภาวะใหม่"<br /><br />ชีวิตเป็นเรื่องท้าทายนะคะ<br /><br />ล้มบ้าง ถึงจะรู้ว่าความสำเร็จเป็นยังไง<br />หลงบ้าง ถึงจะรู้ว่า การเดินในเส้นทางที่ถูกมันสำคัญแค่ไหน<br />หัวแข็งบ้าง ถึงจะรู้ว่า มีที่ปรึกษามากก็ปลอดภัย<br />อ่อนแอบ้าง ถึงจะรู้ว่า มิตรสหายมีไว้เพื่ออะไร<br /><br />นี่คือเหตุผลที่ ทำไมหมี่ถึงสนุกกับการก้าวเข้าไปสู่พรมแดนท้าทายเสมอ<br />ตอนนี้อายุ 25 ปี<br />เปลี่ยนงานมา 4 ที่แล้ว<br />ยังไม่เคยได้ Bonus จากบริษัทไหนเลย<br /><br />หมี่น่าจะถูกสร้างมาเพื่อการแสวงหาและตักตวงประสบการณ์<br />มากกว่า วางรากฐานลงบนสิ่งที่มั่นคงในสายตามนุษย์นะคะ<br /><br />คิดว่าอย่างนั้นล่ะ<br />^_^<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-2278708541878540058?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-51608884343163684642009-03-12T00:15:00.002+07:002009-03-12T00:19:48.333+07:00รุ่นพี่ทีนิเทศศาสตร์ เป็นโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว<br />เพิ่งเสียชีวิตก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมง<br />ที่ผ่านมาไม่เคยบอกเพื่อนเลยว่าเป็นโรค<br />รู้อีกทีก็อยู่ ICU<br /><br />ย้ำกับเพื่อนทุกคนว่า<br />งานศพ ห้ามใส่้สีขาวดำ<br />ขอสีสันสุดๆ<br /><br />เศร้าอะ<br />วันนี้อยู่ดีๆ ก็เศร้า<br />เจอเรื่องนี้ยิ่งเศร้าผิดปกติ<br /><br />........................<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-5160888434316368464?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-71777582498721939882009-03-09T02:11:00.002+07:002009-03-09T02:39:15.915+07:00เมื่ออาทิตย์ก่อนนู้น เบญ เพื่อนเก่าสมัยม.ต้น MSN มาทัก <br />ชวนไปเยี่ยมเพื่อนเก่าอีกคนที่สามีไม่สบาย <br />รอกันไป รอกันมา ก็อดไป<br /><br />เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ตวน เพื่อนเก่าสมัยม.ต้น โทรมาบอกว่ามีเพื่อนเสียชีวิต<br />ชวนไปงานศพที่ราชบุรี แต่ว่าไปตั้งแต่บ่ายสาม ก็เลยไม่ได้ไปด้วย <br /><br />อาทิตย์ก่อนไปรับงานเข้าบริษัท ติดต่อใหุ้ พี่มิตรตรี รุ่นพี่ที่นิเทศเป็น outsource เสนอราคามา<br />บริษัทเก่าที่เราทำงานด้วยเองล่ะ โทรไปล้วก็คิดถึงเหมือนกันนะ<br /><br />มุกกี้ เพื่อนมหาวิทยาลัยโทรมา ขอให้ช่วยส่งงานเก่าๆ ไปให้<br />เพราะจะไปเรียนต่อ ต้องเสนอ Port ขอทุน <br /><br />เพื่อนที่มหาวิทยาลัยอีกคน ไอ้โจ้ (เรียกโจ้ธรรมดาไม่ได้จริงๆ ค่ะ)<br />ขึ้น MSN ว่า มีเพื่อนที่คณะได้ลง Inn Magazine<br />พอไปทักก็ลีลา แล้วมันก็ให้คำมาคำหนึ่งว่า "บะหมี่ที่ทำด้วยแป้งชั้นดี"<br />ต่อด้วยบริบทอะไรไร้สาระนี่ล่ะ<br />แต่ชอบคำนี้จัง <br /><br />โอ๊ตจิ๋ม เพื่อนที่เคยกินเหล้าด้วยกันตอน ปี 3 ก็ ทัก MSN มาหา <br />จะให้่ช่วยคิดงานให้ ไม่ได้คุยกันจริงจังตั้งนานแน่ะ<br /><br />วันนี้ ไอซ์ เพื่อนม.ปลายอีกคนหนึ่ง จัดงานแต่งงาน แถวหลักสี่นู้นแน่ะ<br />แล้ววันพฤหัสที่จะถึงนี้ ภัทร (หรือให้เราเขียนว่า ทอย อะ)เพื่อนอีกคนจะผ่าตัดเปลี่ยนไต<br />ต้องไปเยี่ยมให้ได้ <br /><br />นี่โหมดเพื่อน<br /><br />วันอาทิตย์ที่แล้วไปทานอาหารเย็นกับ พี่แฟนต้า พี่สาวที่อยู่ฝรั่งเศส พาลูกกับสามีมาเที่ยวที่ประเทศไทย<br />ลูกชายอายุขวบกว่าๆ หน้าตาน่ารักที่สุดในโลก <br />ชื่อน้องลูกชิ้น ชื่อจริงว่า ตะลันต์ <br />อยู่ฝรั่งเศส พ่อเป็นคนตูนีเซีย แต่ลูกชิ้นพูดไทยได้<br />น่ารักมากๆๆๆๆๆๆ<br /><br />เหมี่ยว น้องสาวคนสวย (แต่หัวสีส้ม) ส่งขนมถุงใหญ่มาให้จากอังกฤษ<br />บอกว่า มันเยอะมากๆๆๆๆ เธอต้องตื่นเต้นๆๆ<br />(มันใกล้หมดแล้วล่ะเธอ) <br /><br />นี่โหมดครอบครัว <br /><br />เมื่อวันก่อน พี่ที่เคยจ้างทำงาน <br />อยู่ดีๆ ก็โทรมาหา ถามสารทุกข์สุขดิบแบบงงๆ (เรางง) <br /><br />คืนวันศุกร์ พี่อีกคนที่เคยมาช่วยๆ งานกัน เคยส่งงานมาให้ทำ <br />็ทักเราทาง MSN แล้วชวนไปช่วย creative บทการ์ตูน <br /><br />เมื่อวานนี้ พี่เค พี่ชายที่ออฟฟิศเก่า ก็แวะมาทักทายผ่าน MSN ขอ URL Blog นี้ <br />(ดีใจนะคะ ที่พี่อ่าน ^_^) <br /><br />แล้วเมื่อวันจันทร์ พี่ไก่ อดีตช่างภาพสารกระตุ้น (ตอนนี้เป็นช่างภาพสุดสัปดาห์)<br />ก็โทรมาขอเบอร์ติดต่อคนที่เคยทำงานด้วย<br /><br />ได้คุยกับพี่โอ๊ต บก.สารกระุตุ้น พี่ชายที่น่ารักอีกคน<br />ขอเบอร์ ขอชื่อนามสกุลและิอาชีพ ไปทำ resume <br />คุยกันแล้วนึกถึงสารกระตุ้นนะ <br /><br />อืม.....<br /><br />อยากเก็บทุกๆ คน ในทุกๆ ช่วงของชีวิตเอาไว้<br />ไม่ให้หายไปไหนเลย<br /><br />ช่วงนี้ำทำงานเยอะๆๆ<br />ลืมติดต่อชาวบ้านอย่างที่ควรจะทำ<br />เสียดายเวลาที่ผ่านไปตั้งนาน<br />ที่ไม่ได้ใส่ใจ...<br />มีเพื่อนที่เสียชีวิตไปแล้ว<br />คุณป้าที่เสียชีวิตไปแล้ว<br />เพื่อนอีกหนึ่งคน นอนป่วยอยู่ ยังไม่ได้ไปเยี่ยม<br />เพื่อนอีกคนกำลังจะเข้าผ่่าตัด ก็ยังไม่ได้ไปเจอ<br /><br />สงสัยต้องปรับโหมดการบริหารเวลาชุดใหญ่แล้วล่ะ <br /><br />++++ -_-" +++++++++<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-7177758249872193988?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-11683593407808549472009-03-06T01:23:00.003+07:002009-03-06T02:04:07.896+07:00ไม่ได้อัพเดท blog หลายวันมาก<br />พอมาอ่าน ก็รู้สึกว่าทิ้งท้ายเป็นเรื่องเครียดๆ เอาไว้นานเชียว<br />ไม่ได้ ไม่ได้ เดี็ยวคนอ่านจะไม่สดชื่น<br /><br />ว่าแล้วก็มาเขียนเรื่อง "เหตุเกิดของความเครียด"<br />เรื่้องเครียดเป็นเรื่องที่หมี่พูดบ่อยมาก<br />เพราะว่าเครียดบ่อย<br />ยิ่งช่วงที่ผ่านมา มีคนทักเรื่องความเครียดของเราหลายคนเชียว<br />ประมาณว่าสัมผัสออร่าได้<br />ไม่ดีเลย ทำให้คนอื่นไม่สบายใจ<br /><br />พี่คนหนึ่งก็เลยให้แจกแจงความเครียดออกมา ส่งเป็นการบ้าน<br />เขียนแล้วก็กลัวเขาจะยิ่งไม่สบายใจ<br /><br />แต่หมี่เขียนแล้วสบายใจขึ้นนะ<br />ถึงว่า คนเก็บกด มีปัญหา ต้องให้เขียนไดอารี่<br /><br />เหตุเกิดของความเครียดสำหรับหมี่นะคะ<br />ไม่รู้คนอื่นเป็นไหม<br /><br />1.กังวลว่างานจะไม่เสร็จตามที่ได้รับมอบหมาย <br />จะรู้สึก (ไปเอง) ว่างานกระชั้นอยู่ตลอดเวลา งานไม่เคยเสร็จและไม่มีวันเสร็จ<br />ต้องทำๆๆๆ ให้เร็วที่สุด ไม่พักก็ต้องทำ <br />ซึ่งบางทีก็ไม่ได้จำเป็นอะนะ<br /> <br />2.กังวลว่าคุณภาพงานจะออกมาไม่ดี<br />รู้สึกว่าต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ถูกคาดหวังคุณภาพสูง แต่เราไม่ได้เชี่ยวชาญ ไม่ได้มีความสามารถด้านนั้นอย่างครบถ้วน ก็กลัวมันจะออกมาไม่ดี<br /><br />3.กังวลว่าตัวเองจะทำสิ่งต่างๆ อย่างไม่เต็มที<br />ในความอ่อนแอและจำกัดของมนุษย์ มันก็มีหลายอย่างที่เปลี่ยนไม่ได้ แล้วถ้ามันเป็นอุปสรรคในการทำสิ่งต่างๆ ก็จะยิ่งเครียดถ้าเราเปลี่ยนมันไม่ได้ รู้สึกว่าเป็นต้นเหตุเล็กๆ ที่มีผลต่อความผิดพลาดน่ะค่ะ<br /><br />4.กังวลว่าตัวเองจะไม่พัฒนา <br />กลัวว่าจะไม่โตขึ้นอย่างที่ควรจะเติบโต และไม่กว้างขวางพอที่จะดูแลและช่วยเหลือคนอื่นได้ หรือเอาความรู้ข้อมูลที่มีมาทำสิ่งที่เกิดประโยชน์ไม่ได้อย่างดีที่สุด <br /><br />อ่านแล้วเป็นไงคะ<br />เครียดไหม<br />ไร้สาระเนอะ<br /><br />ที่จริงทุกเรื่องทุกความเครียดมันก็มีคำตอบและหลักการปรับโหมดของมันอยู่แล้วล่ะ<br />เพียงแต่ความเป็นมนุษย์ มันก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ทั้งหมดหรอก<br />แต่ความเป็นมนุษย์เนี่ยแหละ ที่จะช่วยให้เราเข้าใจ เติบโตขึ้น เรียนรู้<br />และอยู่อย่างมีความสุขทุกสถานการณ์ได้<br /><br />เพราะมนุษย์ไม่ได้ถูกสร้างมาเป็นผู้วิเศษ ทำทุกสิ่งได้<br />เราก็เลยต้องเรียนรู้ที่จะเป็นอะไรที่เล็กน้อยในการทำสิ่งใหญ่ๆ<br />แล้วก็ร่วมมือกับคนอื่น ยอมรับในความผิดพลาดบ้าง<br /> <br />เพราะหมี่ชอบคิดว่า หมี่ต้องแบกๆๆ อะไรไว้เต็มไปหมด ทั้งที่ไม่จำเป็นเลย<br />มีคนช่วยแบกอยู่ตั้งเยอะแยะ<br />กลายเป็นคนช่างเครียด ช่างขมวดคิ้ว<br /><br />สรุปว่าช่วงนั้น<br />ปลงได้ เพราะเหตุการณ์ขำๆ บางอย่าง<br />มีอย่จันทร์หนึ่ง<br />ขึ้นรถเมล์ตั้งแต่เช้า เช้ากว่าปกติเยอะอยู่ แล้วก็ไปถึงออฟฟิศสายเท่าเดิม<br />แถมขึ้นไปแล้วไม่ได้นั่งอีกต่างหาก<br /><br />ก็คิดได้ว่า อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด<br />พยายามตื่นเกือบตาย<br />พอตื่นได้ ก็ดันเป็นวันที่รถติดหนักซะนี่ <br />เราควบคุมได้เท่าที่เราถืออยู่นั่นแหละ<br />ซึ่งนับไปนับมาก็ไม่ได้มีอะไรเท่าไหร่หรอก<br /><br />ยืนอ่านหนังสือบนรถเมล์ 2 ชั่วโมง พร้อมกับฟังเพลงไปด้วย<br />ก็ไม่ได้เป็นชีวิตที่เลวร้ายนักนี่นา <br />จะเครียดให้ชีิวิตมันหดหู่ไปทำม้ายยยย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-1168359340780854947?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-36975553150426190992009-02-20T00:46:00.002+07:002009-02-20T01:07:55.263+07:00วันนี้ได้เจอกับเรื่อง shock หนึ่งเรื่อง<br />เป็นความ shock ที่ปนมากับความเสียใจ ความอาย สำนึกผิด และเรียนรู้...<br /><br />เคยมีน้องคนหนึ่งมาปรึกษาเรื่องบางเรื่อง<br />แล้วเราก็ให้คำปรึกษาไปตามความคิด ความเห็นด้วยของเรา<br />ซึ่งมีหลายคน ไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของเขา <br /><br />ความรู้สึกที่เกิดขึ้น ณ เวลานั้นคือไม่เข้าใจ<br />รู้สึกไม่ดีกับบรรดาคนที่ไม่เห็นด้วยนั้น<br />บริบทรอบข้างและหลักการเหตุผลทั้งหมด<br />ยังไงก็ไม่ใช่คำตอบแบบนั้น<br /><br />ความจริงเปิดเผย<br />ข้อมูลบางอย่างที่เราไม่รู้ ก็ได้รู้<br />เข้าใจเหตุผลของการไม่เห็นด้วย<br />ได้รับรู้ว่า ความมั่นใจของเราและการสนับสนุนน้องคนนั้น...<br /><br />สร้างปัญหาให้กับคนอื่นอย่างมากมาย<br /><br />มีการพยายามสื่อสาร พยายามให้ข้อมูลอีกด้านเท่าที่ให้ได้<br />แต่ด้วยความเชื่อและความมั่นใจของเรา...<br />ก็ทำให้ความสามารถในการได้ยินพังทลาย<br />ทิ้งเวลาล่วงเลยมายาวนาน โดยที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย<br /><br />วันนี้พระเจ้าคงอยากจะให้ฉลาดขึ้นแล้วล่ะ<br />แต่ก่อนจะฉลาด ก็ต้องก้าวข้ามผ่านความโง่ซะก่อน<br /><br />หนังเรื่อง สามก๊ก มีคำพูดที่บอกว่า<br />"เรื่องโง่น่ะ เรื่องเล็ก แต่อย่าเอาความโง่ไปแปดเปื้อนคนอื่น"<br />โอย เอาความโง่ไปแปดเปื้อนใครบ้างแล้วล่ะเนี่ย<br />เวลาที่รู้ว่าตัวเองโง่และหยิ่งในสายตาคนอื่น มันน่าอายมากเลยนะ<br />แล้วเวลาที่รู้ว่าตัวเองโง่และหยิ่งจนทำร้ายคนอื่น มันก็เจ็บปวดมากด้วย<br /><br />สิ่งที่กำลังคิดว่ามันเป็นจุดอ่อนของเรา<br />มันเป็นจุดอ่อนที่แข็งแรงแน่นหนามากทีเดียว<br /><br />พระเจ้าคะ จะเปลี่ยนมันยังไงดี<br />แล้วเมื่อไหร่จะหายเจ็บ แล้วก็หายอาย<br />ทำยังไงดีคะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-3697555315042619099?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-14987356601370602802009-02-17T23:09:00.002+07:002009-02-17T23:36:39.392+07:00มีคนบอกว่า ไอสไตน์ ให้ทฤษฎีเกี่ยวกับเวลาเอาไว้หนึ่งอย่าง<br />"หนึ่งวันที่อยู่กับคนที่เรารัก จะรู้สึกสั้นเหมือนหนึ่งนาที<br />แต่หนึ่งนาที ที่อยู่กับคนที่เกลียด จะยาวนานเหมือนหนึ่งวัน"<br />อันนี้ไม่รู้ข้อมูลจริงเท็จแค่ไหน ไอสไตน์พูดจริงหรือไม่<br /><br />อย่างไรก็ตาม หลังจากใช้ชีวิตมากว่า 25 ปี<br />พิสูจน์ (ด้วยตนเอง) แล้วว่า หลักการนี้เป็นจริงในชีวิต<br /><br />ในพระคัมภีร์สดุดี ดาวิดพูดว่า "หนึ่งวันในพระนิเวศของพระเจ้า ก็ดีกว่าพันวันในที่อื่น"<br />ประมาณว่า มีเวลาอยู่ใกล้ๆ พระเจ้าแม้เพียงสักแป๊บ ก็ดีกว่ามีเวลาเยอะๆ อยู่ที่อื่น<br />หลักการคล้ายๆ กัน<br /><br />ช่วงเวลาแห่งความสุข อยากได้ไว้นานๆ แต่มักจะรู้สึกแป๊บเดียว<br />ช่วงเวลาเหน็ดเหนื่อยแสนสาหัสของชีวิต<br />นับวันเช้าเย็น รอจะให้มันผ่านไป<br /><br />หมี่ว่า กลไกของชีวิต เราต้องเจอกับเรื่องที่ชอบบ้าง ไม่ชอบบ้าง<br />สุขบ้าง ทุกข์บ้าง เป็นวาระและเวลาเพื่อการเรียนรู้<br />แต่ว่า มนุษย์ ก็จะแสวงหาการเติมเต็มให้กับตัวอยู่เสมอแหละ<br /><br />กลไกของหมี่เอง ถ้าหากว่าเจอกับความกดดัน เครียด หาสาเหตุไม่ได้<br />ก็มักจะหาเรื่องและเวลาคลายทุกข์ให้ตัวเองอยู่เรื่อยๆ<br />เช่น นั่งรถเมล์ฟังเพลง กินเค้กอร่อยๆ <br />อะไรก็ได้ที่ไม่ต้องใช้สมอง<br /><br />แต่กลไกที่พระเจ้าสร้างให้มนุษย์เจ๋งมาก<br />คือ ถ้าหากรับรู้และมั่นใจได้ว่ามีพระเจ้าอยู่ข้างๆ<br />หนึ่งวัน ก็จะกลายเป็นหนึ่งนาที<br />ไม่นาน ความเหนื่อยยากที่เรามีก็จะผ่านไป<br /><br />เริ่มติดความรู้สึกแบบนี้ซะแล้ว<br />ช่วงไหนที่ไม่ค่อยมั่นใจว่าพระเจ้าอยู่ด้วย มันค่อนข้างเหือดแห้งนะ<br />อะไรมาเติมก็ไม่ค่อยเต็มเท่าไหร่ <br /><br />คิดว่าน่าจะเป็นสิ่งดี<br />เพราะเวลาพระเจ้าเติมชีวิตเราให้เต็ม มันจะมีพลังชีวิต ส่งผ่านออกมา<br />ช่วยเราในการทำนั้นทำนี้ ผ่านปัญหาสถานการณ์ได้อย่างดี มั่นคง<br /><br />ในเวลาที่โลกใบนี้ไม่ค่อยน่าอยู่เท่าไหร่<br />คงจะช่วยให้อยู่และผ่านไปได้แบบไม่โหดร้ายเกินไปนัก<br /><br />นิรันดร์กาลในนรก ไม่มีแสง ไม่มีพลัง ไม่มีความรัก ไม่มีความอบอุ่น<br />แล้วก็ยาวนานไปเรื่อยๆๆๆๆๆๆๆๆๆ<br />โอย ไม่อยากจะนึก <br />คิดแล้วทรมานจัง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-1498735660137060280?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-91763357804822837342009-02-14T22:59:00.003+07:002009-02-14T23:14:10.619+07:00เวลาคิดว่าใกล้ถึงวันวาเลนไทน์แล้ว ก็จะนึกถึงเหตุการณ์รถคว่ำทุกที<br />ยิ่งปีนี้ peak กว่าปีที่แล้วเยอะ<br />เพราะต้องตะบี้ตะบันหาเอกสารทำเรื่องยื่นฟ้องบริษัทสัมพันธ์<br />ถ้ายื่นไม่ทันวันวาเลนไทน์นี้ อาจจะชวดเงิน 310,000 ได้<br /><br />วาเลนไทน์ไม่ได้ไปไหนกับใครหรอกค่ะ<br />ตื่นเที่ยง เพราะเมื่อวานสมบุกสมบันไปเยอะ<br />เมื่อวานจัดงานปาร์ตี้วาเลนไทน์กับเพื่อนๆ แถวๆ สีลม<br />บรรยากาศอย่างดีเลย ประทับใจ<br /><br /><br />Happy Valentine's Day แด่เพื่อนร่วมโลกทุกๆ คน<br />ขอให้ความรักเป็นสิ่งสวยงามของคุณนะคะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-9176335780482283734?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-33331811533423899232009-02-12T01:49:00.002+07:002009-02-12T02:03:04.805+07:00วันก่อนฟังเพลงนี้ของเชษฐา ยารสเอก<br />เพื่อนทอยส่งมาให้ฟัง...เก่าเชียว<br /><br />การเดินทางยาวไกลที่เราตามหา...ใครบางคน...นั้นได้สิ้นสุดลง<br />เมื่อได้มาพบเธอ<br />กับทุกความฝันที่เคยมี<br />จะวางตรงนี้ไว้คู่กับเธอ<br />และพร้อมจะทำเพื่อเธอ...<br />เพื่อเธอคนนี้ที่ฉันรอคอย<br /><br />วันนี้เป็นวันแห่งการเดินทาง<br />ถ้ามี Google Earth ก็อยากจะทำเส้นทางให้เห็นกันเลยทีเดียว<br /><br />เริ่มต้นจากพระราม 5<br />ไปลาดพร้าว 71<br />ต่อด้วยแยกสุทธิสาร<br />เซ็นทรัลเวิล์ด ราชเทวี<br />นั่งวินกลับมาที่โรงพยาบาลยันฮี พระราม 7 อีกครั้ง<br />กลับไปลาดพร้าว 26 ใหม่<br />และค่อยได้เวลากลับบ้าน พระราม 5<br /><br />ได้นั่งโดยสารเกือบครบประเภทเลย<br />รถยนต์คนอื่น รถเมล์ปรับอากาศ รถเมล์ไม่ปรับอากาศ ทั้งฟรี และไม่ฟรี รถมอเตอร์ไซค์<br />เหลือตุ๊กๆ กะสองแถว<br />ขำดี ระหว่างเดินทางก็ประสานงานเป็นสิบๆ เรื่องเลย<br /><br />เหนื่อยนะนั่น<br /><br />Partner ที่ไปเจอวันนี้ 2 คน ทักเหมือนกันว่า อายุยังน้อยแล้วหน้าก็เด็กกว่าอายุจริง >_< จริงๆ นะ<br />แต่พี่ศรัณย์บอกว่า พอผ่านอายุ 25 เราจะเริ่มเอากำลังและทรัพยากรเก่าๆ ในร่างกายมาใช้<br />ไม่มีเติมใหม่แล้ว...<br /><br />ชีวิตที่ผ่านๆ มา นั่งอยู่แต่หน้าคอมพิวเตอร์<br />พอเริ่มออกเดินทางเหมือนสมัยก่อนๆ บ้างก็สนุกดี<br />แต่หมดแรงเร็วเหลือเกิน<br /><br />สงสัยของเก่าเราจะเริ่มหมดแล้วเนี่ย<br />โอ้ พระเจ้าคะ ช่วยด้วยยยยยยยยย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-3333181153342389923?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-71934733012511276652009-02-06T01:45:00.004+07:002009-02-06T02:29:51.885+07:00เป็นเหตุการณ์ที่ผ่านมากว่าสัปดาห์ละ<br />แต่จำเป็นต้องบันทึกไว้ในความทรงจำ<br />ประกอบกับเรื่องราวมากมายที่ต้อง "เคลียร์"<br />ก็เลยยิ่งต้องเขียนไว้เพื่อเป็นบทเรียนสอนใจ<br /><br />วันอังคารที่ 27 มกราคม เวลาประมาณ 2 ทุ่ม<br />มีโทรศัพท์เข้ามาระหว่างการคุยงาน<br /><br />แม่โทรมาถามว่า "กินอะไรไหม"<br />ขอบคุณพระเจ้า ได้กินยำอร่อยแน่ คืนนี้<br />อีกสักพัก ประมาณ 15 นาที น้องชายโทรมาอีกครั้ง<br />.<br />.<br />.<br />.<br />.<br />บ้านไฟดับ!!<br />ไม่ได้จ่ายค่าไฟมา 3 เดือน เป็นเงิน 4,000 กว่าบาท<br />ปัญหาไม่ใช่ไม่มีเงิน<br />แต่ปัญหาคือ ไม่มีใครดูบิล ไม่มีใครเช็คความเรียบร้อยในการตัดบัญชี<br />ไม่มีใครสนใจ...<br />พ่อกับแม่มีปากเสียงผ่านลูก เพราะว่าคนหนึ่งไม่ดูบิล อีกคนหนึ่งก็ไปตัดบัญชีไม่เรียบร้อย<br />อยากจะร้องไห้ -_-"<br /><br /><br />เป็นอีกหนึ่งบรรยากาศ กินยำวุ้นเส้นกับข้าวผัดใต้แสงเทียน<br />ขอบคุณพระเจ้า นอนระเบียง อากาศเย็นสบาย<br />แต่ยุงกัดจนแทบหลับไม่ได้<br />สงสัยต่อไปต้องจัด กย 15 เอาไว้สำรองละ<br />.<br />.<br />.<br />.<br />.<br /><br />Internet ที่บ้านค่อนข้างช้า ก็เลยเปลี่ยน Hi Speed ของ True มาใช้ Broadband<br />จัดการอะไรให้มันดีขึ้นอีกสักอย่าง...<br /><br />ปรากฏว่าค่าโทรศัพท์ที่บ้านค้างอยู่ 900 กว่าบาทอีกเช่นกัน<br />ใครจะจ่ายก็ไม่รู้ จะพ่อหรือจะแม่ก็ค้างมาเป็นเดือนละ<br />พรุ่งนี้โทรศัพท์จะตัด ต้องไปต่อ<br /><br />อยากจะหยุดใช้ Internet ต้องเอาบัตรประชาชนเจ้าของหมายเลขไปยื่นด้วย<br />แล้วก็จ่ายเงินที่ค้างอีก 1200 บาทกว่า<br />Azzzzzzzzzz (เป็นเสียงอุทานที่ใช้อยู่ในปัจจุบันค่ะ)<br />ต้องขอพ่อแล้วล่ะสิเนี่ยยยย<br />.<br />.<br />.<br />.<br />.<br /><br />วันนี้เดินทางไปศาลแพ่ง<br />ทำเรื่องยื่นคดีสัมพันธ์ประกันภัย เอาทุนประกัน 310,000 บาท<br />ถ้าไม่รีบทำภายใน Valentine นี้ ก็จะหมดอายุคดีความเพราะว่าครบ 2 ปีแล้ว<br /><br />บัตรประชาชนแม่ ใบมอบอำนาจ ใบรับเช็ค ทะเบียนรถ<br />เอกสารมากมายเท่าที่มีก็พยายามเตรียมไป<br /><br />แต่ว่ายังยื่นไม่ได้!<br />ต้องไปคัดลอกหนังสือนิติบุคคลของสัมพันธ์ที่กรมพัฒนาธุรกิจการค้า ราคา 200 บาท<br />ต้องตามหลักฐานที่แสดงถึงเหตุการณ์รถคว่ำ เช่น กรมธรรม์ ใบแจ้งความ ใบแจ้งที่เกิดเหตุ<br />ต้องเขียนสำนวนคดีความของทั้งหมดตามข้อเท็จจริง หาพยานหลักฐานเท่าที่หาได้ทั้งหมดกลับมา<br /><br />พอดีว่าให้สัมพันธ์ประกันภัยไปหมดแล้ว<br />ไม่ได้เก็บไว้ ไม่มีสำเนา<br />โฮ T_T<br />แทบไม่อยากเอาเงินคืนแล้ว<br />.<br />.<br />.<br />.<br /><br />ถ้าทำเรื่องให้มันเสร็จๆ จบๆ ไปตั้งแต่ปีก่อน ก็ไม่ต้องมาเร่งเอาช่วงนี้ เครียดนะเนี่ย!<br />ถ้าตรวจสอบจดหมาย จัดระบบเอกสารดีๆ ก็คงไม่มีค้างค่าไฟ<br />ถ้าเคลียร์หนี้ internet ให้เร็วกว่านี้หน่อย ก็ไม่ต้องจ่ายเงินทีเยอะๆ<br /><br />Azzzzzzzz<br /><br /><br />ขอบคุณพระเจ้าค่ะ<br />ได้บทเรียนทรงคุณค่า...<br /><br />คงต้องโตเป็นผู้ใหญ่<br />ละเอียดรอบคอบ<br />และรับผิดชอบมากขึ้นนะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-7193473301251127665?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-90065399095672402142009-02-01T00:56:00.003+07:002009-02-01T01:53:44.427+07:00จะว่าไปแล้วก็เคยได้อ่านหนังสือหลายๆ ฉบับ และได้ฟังคำแนะนำจากหลายๆ คน<br />ว่าทำอะไร ควรตั้งเป้าหมาย<br />ชีวิตต้องมีเป้าหมาย ไม่งั้นจะไม่ประสบความสำเร็จ<br />เจอมาก็หลายปี แต่มาสำนึกสำเหนียกเอาจริงๆ ก็ไม่นานมานี้ถึงความสำคัญของมัน<br /><br />รู้สึกว่า...<br />เราถูกสอนให้มีเป้าหมาย<br />แต่เราไม่ค่อยถูกสอนวิธีการตั้งเป้าหมายแบบสมดุลในความฝัน และความจริง<br />เราไม่ค่อยถูกสอนว่า เราวางเป้าหมายในชีวิตของเราได้เอง เพราะเราต้องรับผิดชอบมันเอง...<br /><br />เราก็เลยมีเป้าหมายของตัวเองด้วยการเอาเป้าหมายมาจากคนอื่น<br />ให้คนอื่นตั้งเป้าหมายให้<br />หรือไม่ก็ตั้งเป้าหมายแบบ งงๆ<br />หรือสุดๆ ก็ไม่มีเป้าหมาย ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ และเรื่อยๆ...<br /><br />โอ้ ชีวิตมันไร้ค่าขนาดดดด แล้วที่เห็นๆ มาหลายคนก็เป็นแบบนั้นจริงๆ<br />พระเจ้าอุตส่าห์สร้างสรรค์ปั้นแต่งมาอย่าง perfect<br />แถมพร้อมทุกเวลาในการเป็นที่ปรึกษาตลอดย่างก้าว<br /><br />บางคนอาจจะไม่มั่นใจในสิ่งที่ตัวเองมีและเป็น<br />ก็เลยไม่กล้าตั้งเป้าหมายของตัวเอง<br />อาจจะกลัวไปไม่ถึง<br /><br />บางคนอาจจะรอโอกาสและเวลา (คริสเตียนบางคนเรียกว่า การทรงนำ)<br />ถ้าโอกาสไม่เหมาะ ไม่ฉลุย ไม่เห็นทาง<br />ถือว่ายังไม่ใช่เวลาที่ดีในการกำหนดเป้าหมาย<br /><br />ในทรรศนะที่หมี่ตกผลึกมาได้<br />การตั้งเป้าหมายทั้งระยะใกล้และไกล เป็นความรับผิดชอบของเราเอง<br />ที่ปรึกษาและผู้นำ มีหน้าที่ในการให้คำปรึกษาและนำให้ถูกต้อง<br />คนตัดสินใจคือเรา และคนที่รับผิดชอบกับผลเหล่านั้น คือเรา<br /><br />พระเจ้าคือผู้ดูแลอยู่เคียงข้างเมื่อเรากำลังเดิน<br />นำหน้าเมื่อเราไม่เห็นทาง<br />และลากเรากลับ เมื่อเราหลง<br /><br />ข้อพระคัมภีร์ในสดุดี 23:6 กล่าวว่า<br />"แน่ทีเดียว ที่ความดีและความรักจะติดตามข้าพเจ้าไป ตลอดวันคืนชีวิตของข้าพเจ้า"<br />ข้อพระคัมภีร์ในโยชูวา 1:9 กล่าวว่า<br />"เพราะว่าเจ้าไปในถิ่นฐานใด พระเยโฮวาห์พระเจ้าของเจ้าทรงสถิตกับเจ้า"<br />กำลังหมายถึงว่า คนของพระเจ้าไปไหน พระเจ้าอยู่ด้วย<br />ความรักและความดีงามของพระเจ้าตามเราไป ไม่ใช่สั่งให้เราไป <br />เราเลือกก่อน ใช่หรือไม่ใช่ พระเจ้าจะบอกเรา นำเรา และพาเราไปต่อเอง<br /><br />หากเรากล้าคิด กล้าตั้งเป้าหมายชีวิตไกลๆ กล้าตัดสินใจ ด้วยสิ่งที่เรามี สิ่งที่เราเป็น และสิ่งที่เราฝัน<br />แบบนี้น่าจะเป็นการใช้ชีวิตที่เจ๋งกว่านะ<br />ก็เป้าหมายชีวิตและเส้นการเดินทางเป็นเรื่องซับซ้อน ละเอียดอ่อน และต้องค้นหา<br />ทำอะไรให้มันตื่นเต้นก็น่าจะดีกว่านี่นา<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1905967109072287353-9006539909567240214?l=imbamee.blogspot.com' alt='' /></div>I am His creation, love it!!http://www.blogger.com/profile/05538642524210996978noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1905967109072287353.post-34976906480612902642009-01-31T12:28:00.002+07:002009-01-31T13:12:45.993+07:00เมื่อวานนี้ กลับถึงบ้านตี 2<br />เวลาใกล้เคียงกับตอนเที่ยวกลางคืนในช่วงชีวิต มหา'ลัย<br /><br />แต่ว่าไม่ได้ไปเที่ยวกลางคืน...<br />ไปเล่นแบตมินตัน!<br />ไกลด้วย พระราม 3 เชียว<br />&